Και επειδή είμαστε συνηθησμένοι να κλαίμε τη μοίρα μας,και επειδή συνήθως η μοίρα μας δεν είναι καλή αλλά και ούτε άξια για κλάμα,και επειδή όλοι λυπούμαστε που είμαστε τυφλοί και επειδή όλοι το αποδίδουμε σε δυσαρμονία του εγκεφάλου μας και επειδή βαρέθηκα να απασχολούμαι και να απασχολώ για τη λαμογιά, για την δυσαρμονία του εγκεφάλου και της κοινωνίας θέλω να επιστρέψω στην κινητήρια δύναμη της ζωής όπως αυτή αποφασίστηκε από τα μεγαλύτερα μυαλά στην διαδρομή της ανθρωπότητας ώστε αυτή να διαμορφωθεί με τον σημερινό μη διμοφίλη τρόπο, ο οποιος θεωρείται και αναντικαταστατος,τα συναισθήματα που όπως και να χει δάμασαν και θα δαμάζουν την λογική τουλάχιστον μέχρι και το πέρας των κοντινών γενεων μου.Λοιπόν καλό είναι να επιστρέφεις στις ρίζες σου και να αφήνεις αυτά που σε έκαναν αυτό που είσαι έστω και αν νομίζεις ότι αν δεν υπήρχαν ποτέ θα ΄ήσουν καλύτερος, μπορεί όμως και χειρότερος.Σαν την ανθρωπότητα.Αν δεν της είχε δειχθεί αυτός ο δρόμος μπορει να μην έκλεγε και αυτό τελικά όμως να ήταν που θα της έλειπε, σαν να ήταν προετοιμασμένη για αυτό.Ο άνθρωπος όμως σαν ατομική οντότητα θα είχε σίγουρα αυτά τα βασικά να σκάφτεται ανεξάρτητα με τις επιλογές του τα οποία σε μεγάλο βαθμό θα επηρρέαζαν και τα πιο σύνθετα.Πόσο σύνθετα όμως;Σίγουρα θα προτιμούσα όσο πιο απλά γίνεται, αλλά όχι πιο απλά από αυτό.Αυτά για να καταλήξω στο απλό.Στην έκφραση συναισθημάτων έξω από την αγχωτική ροή των ημερών, από την αγχωτική Ελλάδα, από τα ΜΜΕ, από την διόραση στο μέλλον και το συνεχές κυνήγι της ουράς μου.Να θυμηθώ και να θυμήσω ότι είμαι πλάσμα ατελές που κυνηγάω μιαν αρμονία χωρίς να περιμένω να φτάσω κάπου παρά στο ταξίδι μου αυτό να ζήσω αυτό που δεν γνώριζα εν αγνοία μου.Πάντως όλα όσα γνώρισες θα θελες να τα άλλαξεις ενω παράλληλα είναι αυτά που συνθέτουν το ταξίδι, το δικό σου ταξίδι.

Βράδυ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι
- μια ιαχή μακρυσμένη-,
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τρένο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,

οι καμπάνες που σβήνουν,και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης

Μμμμμ...να σου πω κάτι;
Αν έρθεις πιο κοντά μου θα στο ψιθυρίσω.
'Ισως να στο ψιθυρισω κατευθείαν στο στόμα σου.
Έτσι το δικό μου θα γίνει και δικό σου
και δεν θα μπορεις να με αποχωριστείς.