Μου χες λείψει νεραιδούλα μου. Μου χες λείψει μικρή, και πως να στο πω; Αφού πλέον και στα όνειρα με αποφεύγεις. Εκεί που πάντα ήσουν συνεπής στο ραντεβού μας στο όνειρο και πλέον ούτε και εκεί έρχεσαι για να με δεις κρυφά σαν την παράνομη ερωμένη μου. Και η αναμονή έγινε μοναξιά αφόρητη ακόμα και στο όνειρο πλέον. Ο ύπνος δεν με ησυχάζει πλέον κι ο ξύπνιος έγινε ακόμα πιο ανυπόφορος και η θάλαασα ηρέμησε κι αυτή καθώς οι εποχές περάσαν και έμεινε και αυτή αδιάφορη και μια ζέστη έπιασε πάλι σαν κι αυτή την περσινή που μου σπασε τα μιλίγγια που ζάλισε το μυαλό μου για πάντα...
Και έτσι περιδιαβαίνω το λιμάνι μηχανικά ξέροντας πως δεν θα σε δω στο δρόμο, χωρίς να κοιτάζω την θάλασσα στα μάτια. Και έγινε πιο γαλάζια από εκείνον τον δυσβάσταχτο χειμώνα που πέρασε μα δεν έχω λόγο πια να την κοιτάζω. Και περπατάω δίπλα της χωρίς να μυρίζω φιλιά κι αρώματα για να φύγω μακριά της σε άλλη μια μέρα ίδια με κείνες που περάσαν και που θα ρθούνε σε μια πραγματικότητα οδυνηρή αφού η ονειροφαντασάι αέρας ήταν και πέρασε φύσηξε δυνατά και έφυγε...
Μα ακόμα νεράιδα στα κρυφά σε σε σκέφτομαι στην θαλασσένια πόλη..στα κρυφά πίσω από την αμείλικτη ζωή, πίσω ακόμα κι απ΄το όνειρο..
