Σήμερα καθώς περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, σαν όλες τις φορές που ήθελα μία διαφυγή από την ρουτίνα της κλινικής, έπιασα τον εαυτό μου και πάλι στο βλέμμα της θάλασσας σε στιγμές που θυμίζουν αιωνίοτητα να γίνεται ξανά ονειροπόλος. Τα μάτια άνοιξαν σε όλη τη διαστολή της κόρης και οι αισθήσεις οξύνθηκαν και έφυγαν σε ταξίδι μαζί με την αέναη κίνηση του νερού προς την δύση του ηλίου. Ξανά όπως τότε, πρόσφατα ακόμα, ο κόσμος έγινε πιο ανάλαφρος, ξαναέγινε το παιχνίδι τη παιδικής μας ηλικίας, ο χώρος που σου παραχωρήθηκε με νοίκι για να τον χρησιμοποιήσεις και όχι να σε χρησιμοποιήσει, ο κόσμος που όσο κι αν σε αλλάζει μένεις ίδιος με αυτόν καθώς τον μεγαλώνεις.
Ξανα, σκέφτηκα, είμαι εδώ που τα όνειρα είχαν τότε ελπίδες και απέκτησαν φτερά και πέταξαν προς τα κει που  τώρα ο ήλιος δύει μαζί με την κίνηση της θάλασσας και έπεσαν και τα ξέρασε η θάλασσα πίσω και πάλι τώρα τα βλέπω να κλωτσάνε μέσα από την κοιλιά. Σαν μια ύπουλη, άγνωστη εγκυμοσύνη από τον Οκτώβρη και μετά που προκαλούσε εμέτους και ναυτίες και στον πέμπτο μήνα το κύημα πια έχει γίνει τόσο μεγάλο που δεν μπορεί να κρατηθεί ήσυχο και κρυφό στην εγκυμονούσα μήτρα και αρχίζει να κλωτσάει ανήσυχο, ανυπόμονο σαν οι επόμενοι μήνες να γίνονται βάσανο.
Το νέο ξεκίνησε, μα η καινούργια ζωή δεν έχει έρθει ακόμη στον κόσμο που θα είναι ενοικιαστής του. Τα όνειρα έχουν πια αρχίσει να βγαίνουν από το μυαλό για πτήσεις αναγνωριστηκές στον ουρανό που γίνεται πιο ζεστός και οι έκτοποι βηματοδότες στην καρδιά ενεργοποιοούνται για την πανδαισία χτύπων που σαν φτερά θα την απελευθερώσουν από το σώμα... Είναι ώρα έστω για λίγο ξανά για μερικά όνειρα... Κοιτάζω την θέα από την εστία κι επιλέγω κατεύθυνση. Τα λέμε...