Την καλησπέρα μου από μια όμορφη ήσυχη ανοιξιάτικη βραδιά, από την πιο ήσυχη βραδιά, από την πιο απροσδιόριστη εποχή. Χρόνος που η κάμπια φτιάχνει κουκούλι για να μην την ακουμπάει τίποτα και ενώ ο καιρός αλλάζει, βλεπω την αλλαγή από γυάλινη επιφάνεια μόνο οπτικά, αφήνοντας τις υπόλοιπες αισθήσεις αδρανείς. Και η κόρη είναι σε πλήρη διαστολή να δει, να μάθει αυτά που παρέβλεψε.
Όλα όμως γύρω οργιάζουν θέλοντας να σε παρασύρουν έξω από το κουκούλι στην δράση, στην έκθεση στον κόσμο που ανθίζει για να γεράσει πάλι. Σαν τους μεγάλους έρωτες και τις μεγάλες πόλεις. Έξω στην μεγάλη πόλη οι έρωτες οργιάζουν και ανθίζουν και σε καλούν, κι όπως αφήνεις την μεγαλη πόλη σε αφήνουν κι οι μεγάλοι έρωτες.
Μα μέσα στο κουκούλι παρατηρείς και περιμένεις και μεγαλώνεις μα δεν είσαι μέρος της πόλης και ούτε και του έρωτα...