Με κοιτούσε με μάτια αθώα από μακρία, αλλά δεν πλησίαζε. Και όταν εγώ πλησίαζα απομακρυνόταν. Το πάτημα ήταν ανεπαίσθητο, δεν καταλάβαινα αν πράγματι πατούσε στη γη. Και όταν έφευγα ακολουθούσε πάντα σε απόσταση. Απέφευγε το φως, αν και τα μάτια λαμπύριζαν στο σκοτάδι. Το ήξερε ότι έβλεπα, αλλά δεν καταλάβαινα τι ήθελε. Την επαφή την απέφευγε, αλλά δεν με άφηνε από το οπτικό πεδίο. Σα να με φύλαγε, χωρίς να θέλει να το ξέρω. Με κοιτούσε με τα ιδια αθώα μάτια καθώς ανέβαινα, και ήρθε μαζί μου. Δεν την ξαναείδα.
