Χαιρετισμούς και πάλι!

Τελικά η εκγυμοσύνη κρατησε και κρατάει παραπάνω. Θεωρώ ότι η μάνα βλέποντας τον κόσμο δεν θέλει να δώσει ακόμα ευθύνη και ελευθερία στο νεό, φοβάται για το έμβρυο.
Όμως είναι αναπόφευκτο, καθυστέρησε, δεν μπορεί να πάει κόντρα στην φυσική ροή, δεν μπορεί να το κρύψει.
Οι σκέψεις, τα λόγια, τα όνειρα από την παραλία της Θεσσαλονίκης όπου κοιτούσαν τον ορίζοντα ακολούθησαν την πορεία του αέρα με το ενστικτο όπως πάντα για οδηγό, πέταξαν, βράχηκαν, έπεσαν και ξανασηκωθηκαν να πετάξουν. Και πλέον γνώρισαν την ελευθερία, αφού όντως τα φτερά τους τους πάνε κάπου αλλού που δεν ήξεραν,οπου δεν είχαν φανταστεί πως είναι. Ελευθερία είναι να μαθαίνεις χωρίς να σου δείξουνε, να επιβεβαιώνεσαι ότι δεν ήξερες, να προσαρμόζεσαι, να αντιστέκεσαι, να σκέφτεσαι, να διαψεύδεσαι σε αυτά που περίμενες, να τα αλλάζεις, να εμπιστεύεσαι το μυαλό σου ως τον πιο πολύτιμο οδηγό, να πέφτεις μόνος και να σηκώνεσαι μόνος.
Και τώρα πια πιο ελεύθερος από ποτέ δεν σε φοβάμαι, δεν σ'έχω ανάγκη, δεν σ'είχα ποτέ, ξέρω ότι δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω, μόνο εμένα, ξέρω τι έχεις να μου προσφέρεις...

Αδέσποτος

Με κοιτούσε με μάτια αθώα από μακρία, αλλά δεν πλησίαζε. Και όταν εγώ πλησίαζα απομακρυνόταν. Το πάτημα ήταν ανεπαίσθητο, δεν καταλάβαινα αν πράγματι πατούσε στη γη. Και όταν έφευγα ακολουθούσε πάντα σε απόσταση. Απέφευγε το φως, αν και τα μάτια λαμπύριζαν στο σκοτάδι. Το ήξερε ότι έβλεπα, αλλά δεν καταλάβαινα τι ήθελε. Την επαφή την απέφευγε, αλλά δεν με άφηνε από το οπτικό πεδίο. Σα να με φύλαγε, χωρίς να θέλει να το ξέρω. Με κοιτούσε με τα ιδια αθώα μάτια καθώς ανέβαινα, και ήρθε μαζί μου. Δεν την ξαναείδα.

Βack to basics

Επιστροφή στα βασικά. Για αρχή συνειδητοποίηση και μετά λόγος. Μυαλό κενό και δυσκίνητο, βαρύ από τις καταχρήσεις, αδρανές από την ευδαιμονία των Καλυψών που το κρατούσαν εν αγνοία τους δέσμιο σε λανθάνουσα λειτουργία. Καρδιά που άδειασε και σφαργίστηκε με μια στρόφιγκα ανοιχτή μέσα, σε αναμονή για βέβαιη πλημμύρα, ασφυξία και υπερχείλιση για να ξεσφραγιστεί με έκρηξη.
Ξανά στα βασικά όπως τα είχα συνηθίσει να είναι. Ξανά απένταρος, μπουχτισμένος από όλες τις πιθανές καταχρήσεις, στο δωμάτιο με την ωραία θέα, μόνος, αντιμέτωπος με ένα βουνό που συσωρρεύτηκε εν γνώση μου, αποφασισμένος και αβέβαιος. Μεταμελημένος,  οπως συνήθως συμβαίνει ύστερα από μία περίοδο ευδαιμονίας και απραξίας. Όπως ο Οδυσσέας στην Καλυψώ. Εκ των υστέρων οι μήνες αδράνειας μου φάνηκαν 7 χρόνια σαν του Οδυσσέα. Ο πόθος της Ιθάκης υπερνίκησε. Το πλοίο πρέπει να ξεθαφτεί, το σώμα να ανταποκριθεί και το πνεύμα να ξυπνήσει.
Η εγκυμοσύνη που ξεκίνησε πέρσι τον Οκτώβρη συνεχίζεται. Το κύημα πλέον είναι υπερώριμο, σταμάτησε να μεγαλώνει. Θέλει να βγει, χτυπάει και απαιτεί. Το οξυγόνο δεν φτάνει, η τροφή το ίδιο, το πνεύμα ανήσυχο και αυτό αποζητάει ελευθερία, δεν θέλει ασφάλεια, δεν θελει καθοδήγηση. Περιμένει, έπεσε και αυτό σε μια Καλυψώ όπως όλο το υπόλοιπο σώμα μαζί με το κεφάλι. Οι επόμενοι μήνες είναι για περισυλλογή, όνειρα, χάραγμα σχεδίων και προαπαιτουμένων για τον κόσμο. Το κύημα δεν μεγαλώνει άλλο. Περιμένει και εκνευρίζεται. Κλωτσάει ξανά για να πάρει την προσοχή που του πρέπει, τον ζήλο που του αμελήθηκε την προηγούμενη περίοδο. Εξάλλου ολα σε αυτό οφείλονται και το ξέρει...
Φυσικά η συνειδητοποίηση αφήνει πικρία, αλλά και μια κρυφή ικανοποίηση. Η προηγούμενη ευδαιμονία ήταν πέραν των ηθικών δυνάμεων μου, και αυτό με έκανε πιο δυνατό από όσο είμαι...
Δεν μου άρεσε που άθελα μου συνέκρινα τον εαυτό μου με κάποιον άγνωστο μου. Θεωρώ τον εαυτό μου άγνωστο και δύσκολο να τον προσδιορίσω, πόσο μάλλον να τον συγκρίνω. Και από την άλλη η σύγκριση περιέχει μέσα τη λέξη κρίση και εγώ σε αυτή την περίοδο δεν την είχα. Ο εαυτός που παραμένει άγνωστος και παντοτε ήταν και δεν μπαίνει σε σύγκριση. Παρά μόνο με έναν από τους παλιούς εαυτούς που το απαιτούν μέσα στα χρόνια σαν θυσία για την αλλαγή που προσφέρουν. Έπεσα στην παγίδα που η ευδαιμονία δεν με αφησε να τη δω καθώς το πνεύμα γρήγορα είχε επαναπαυθεί. Και τώρα το νιώθω ότι πρώτο επανέρχεται. Ο εαυτός μου δεν μπορεί να συγκριθεί γιατί πρώτον δεν τον ξέρω και δεύτερον δεν έχω δικαιωμα ουτε αυτόν να συγκρίνω.
Οι εμπείριες μιας τέτοιας περιόδου όμως είναι από τις πιο ευχάριστες να εξιστορείς, εντυπωσιάζουν, κινούν το ενδιαφέρον, σε κάνουν μάγκα. Η αλήτικη ζωή είναι πιο γοητευτική. Πιο ανούσια αλλά πιο γοητευτική. Και για μένα τον ίδιο, πόσο μάλλον για τους άλλους που με ακούν και τους επέλεξα και θέλω να με γνωρίσουν. Και πιο σεβαστές όταν εξιστορούνται με ειλικρίνεια.
Ένα "εγώ" που ισχυροποίηθηκε μέσα στην ευδαιμονία από την ευκολία της επιτυχίας δεν συμβαδίζει με την επιστροφή στα βασικά. Είναι και κάτι που με κάνει να κάνω εμετό. Σαν την "πανούκλα" του Καμύ που έτρωγε μια ολόκληρη πόλη  χωρις κανένας να ενδιαφέρεται, πολλαπλασιαζόταν από μέσα χωρίς κανένας να το σταματήσει. Όμως ποτέ μια πανούκλα δεν έφαγε καμιά πόλη. Κάπως σταματούσε και η μαγιά αυτών που άντεξαν ξαναέχτιζε ότι μπορεί να χάθηκε.
Μελέτη για το κήυμα σαν ένα από τα προαπαιτούμενα, έρωτας με αυτό που κάνεις κάθε δευτερόλεπτο, απόλαυση κάθε στιγμής ξεχωριστά, δύναμη και ελευθερία,  προσεκτική διαλογή των πράξεων με βάση την θέληση σου, αφοσίωση στον χρόνο και τον χώρο που σου δίνεται. Ο χρόνος που εφυγε δεν χάθηκε, απλά έφυγε, πάντα φεύγει. Προτού φύγει από δω και πέρα μην τον χαιρετάς από μακριά, πιάστον και σφίξτου το χέρι...
Και η νεράιδα; Δεν ανήκει στα βασικά; Φυσικά! Είναι στο κουκούλι της νομίζω....

είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ...

Θέλω έναν ήχο πάνω απ' τη ψυχή μου
Θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
Θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία.

Θέλω έναν ήχο ν' αγγίξει τη μορφή σου
να σου θυμίσει την πιο ακριβή γιορτή σου
να σου μαγέψει τα μάτια σου τα πλάνα,
Μη μου χτυπάτε την πουτάνα την καμπάνα.

Θέλω οι φίλοι μου να κλαίνε απ' τη χαρά τους
που δεν τους πήρα τα πολύτιμα όνειρά τους
Να είναι όλοι στην τελευταία γιορτή μου
μα όχι αυτή που 'χει γεννήσει το κορμί μου
Θέλω ν' ακούγεται από παντού κιθάρα
και τα ντραμς να προκαλούν αντάρα
Και να ρίχνουν χώμα στο κορμί μου
με γάντια ολόλευκα φωνάζοντας τιμή μου.

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δε πρόλαβα μια τελευταία αγκαλιά.

Θέλω η νύχτα να λέει τ' όνομά μου
να 'ναι πιο μαύρη κι απ' την άψυχη καρδιά μου
Θέλω οι δείκτες ποτέ να μη γυρνάνε
ότι κι αν έφυγε ποτέ ξανά δε θα 'ναι
Θέλω ότι έλεγα ποτέ σας να μην πείτε
κατάρες και ευχές στη μνήμη μου να πιείτε
Θέλω να κλείσετε την πλάκα μου στον τάφο
με μάτια ορθάνοικτα που εγώ ποτέ δε θα 'χω.

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δε πρόλαβα μια τελευταία αγκαλιά.

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ,
ποτέ.. ποτέ.. ποτέ...

Ζόρικα ξενύχτια,
λάμπα καμένη και δωμάτιο δίχως φως,
υπερένταση και ανεξήγητο άγχος,
ήχος καύτρας και γεμάτο τασάκι,
περπάτημα κοφτό και αναμονή,
σκέψη χωρίς λέξεις, άναρχη
προσμονή, ησυχία,
συνειδητοποίηση,
ντροπαλά ευχή...

Άξιζε ρε;

Γροθιά στα πλευρά ικανή να προκαλέσει θλάση και αφόρητο πόνο και ερώτηση για αντανακλαστική απάντηση: "Άξιζε ρε;"
Απαντάς αυτό που σου έρχεται. Απάντηση ικανή να σε βγάλει από την μίζερη υπερένταση της επιφανειακής συνεχόμενης σκέψης. Πόνος εξίσου αντανακλαστικός, εκτονωτικός  και αμφίδρομος, αλτρουιστής.
Απάντηση σε γιατί που αναρωτάσαι. Γιατί μπορείς να προσποιηθείς τόσο εύκολα έναν άλλον, γιατί απλά υπάρχεις τελευταία, γιατί η διάθεση αντλείται τόσο δύσκολα τελευταία, γιατί προτιμάς τον χρόνο να κυλάει, γιατί σκέφτεσαι τόσο πολύ αν άξιζε; Και αν δεν άξιζε; Η θλάση στα πλευρά πονάει για καιρό, αλλά σου δίνει το ερέθισμα να σκεφτείς: Ποιος είναι πιο δυνατός; Αυτός που χτυπάει ή αυτός που αντέχει τον πόνο;

Mου αρέσει να με αποκαλείς με το όνομα μου.
Πες το μου ξανά και ξανά με την φωνή σου, με το σώμα, με τα ακροδάχτυλα, με τα χείλη ψιθύρισε το στο δέρμα μου, ζωγράφισε το πάνω μου με τα νύχια σου και φώναξε το δυνατά.
Άσε με να το δω στην έκφραση του προσώπου σου.
Αναζήτησε με με το όνομα μου στο πλήθος.
Με τρελαίνει να με λες με το όνομα μου. Μου αρέσει η χροία της φωνής σου όταν το λες.
Όταν σου λείπω, όταν με αναζητάς, όταν σε εκνευρίζω, όταν με θες....

Κανείς δεν χώρεσε ποτέ εδώ,
κανείς δεν άντεξε παραπάνω,
ποτέ δεν ήταν πιο υποφερτό,
πιο ανυπόφορο ήταν.

Που πήγε πάλι;

Eπαναδιαπραγμάτευση και με σκέψη αυτή τη φορά. Μυαλό φοβισμένο μεν, αλλά σαν έτοιμο από πιο παλιά. Συνείδηση βαριά και συνειδητοποιημένη. Αντιμέτωπος με τα μέχρι τώρα αόρατα, εμπόδια που δεν έβλεπα και για αυτό δεν με εμπόδιζαν. Κρασί που πλέον με ζαλίζει και το καταλαβαίνω. Μια ρόδα τώρα γυρνάει πιο γρήγορα, βδομάδα με την βδομάδα, μέρα με την μέρα πια με τρέχει και το τιμόνι απαιτεί προσοχή. Όταν πας πιο γρήγορα έχεις λιγότερο χρόνο και τα κάνεις όλα πιο αργά. Αναλώνεσαι να κρατάς το τιμόνι, σκέφτεσαι λιγότερο, είσαι σε εκγρήγορση πλασματική. Τα αντανακλαστικά δουλεύουν, το μυαλό ατονεί, η ψυχή ξεχνιέται. Ανοίγω το παράθυρο όμως και ανάβω τσιγάρο και ο αέρας τρώει σιγά σιγά την καύτρα. Και όπως βλέπω πρόσωπα  να περνάν με ταχύτητα από το παράθυρο διακρίνω λιγότερα χαρακτηριστικά και αδυνατώ να τα συγκρατήσω... Κι αυτή η νεράιδα που πήγε πάλι; Τώρα πάλι βρήκε να με αφήσει;