Που πήγε πάλι;

Eπαναδιαπραγμάτευση και με σκέψη αυτή τη φορά. Μυαλό φοβισμένο μεν, αλλά σαν έτοιμο από πιο παλιά. Συνείδηση βαριά και συνειδητοποιημένη. Αντιμέτωπος με τα μέχρι τώρα αόρατα, εμπόδια που δεν έβλεπα και για αυτό δεν με εμπόδιζαν. Κρασί που πλέον με ζαλίζει και το καταλαβαίνω. Μια ρόδα τώρα γυρνάει πιο γρήγορα, βδομάδα με την βδομάδα, μέρα με την μέρα πια με τρέχει και το τιμόνι απαιτεί προσοχή. Όταν πας πιο γρήγορα έχεις λιγότερο χρόνο και τα κάνεις όλα πιο αργά. Αναλώνεσαι να κρατάς το τιμόνι, σκέφτεσαι λιγότερο, είσαι σε εκγρήγορση πλασματική. Τα αντανακλαστικά δουλεύουν, το μυαλό ατονεί, η ψυχή ξεχνιέται. Ανοίγω το παράθυρο όμως και ανάβω τσιγάρο και ο αέρας τρώει σιγά σιγά την καύτρα. Και όπως βλέπω πρόσωπα  να περνάν με ταχύτητα από το παράθυρο διακρίνω λιγότερα χαρακτηριστικά και αδυνατώ να τα συγκρατήσω... Κι αυτή η νεράιδα που πήγε πάλι; Τώρα πάλι βρήκε να με αφήσει;