Διαίσθηση

Λοιπόν δεν ξέρω αν διάβασε κανένας το ποιήμα μου για τους πύργους του 'Αιφελ και αν τους απέδωσε σωστά την αλλιγορική σημασία τους(χμμμ...έχω την εντύπωση ότι όλο και κάποιος το τσέκαρε).Για εσάς λοιπόν που το διαβάσετε και δώσατε μία δική σας ερμηνεία(καθότι είμαι υπέρμαχος της οπτικής του κάθε μυαλού ακόμα και σε δημιουργήματα άλλων και μάλιστα ιδιαίτερα σε αυτά εφόσον πρόκειται όχι για δόγματα κάθετα μα για απόψεις ανθρώπινες που γίνονται όχι τέλειες αλλά αρμονικές σύμφωνα με έναν προσεγγιστικό ορισμό της αρμονίας που δόθηκε σε προηγούμενο κείμενο)γράφτηκε αυτό ποιηματάκι ύστερα από μια διαίσθηση έντονη ότι αφενός θα το βιώνατε τόσο έντονα διότι είμαι σίγουρος πως βρεθήκατε σε τέτοιο δίλλημα μυαλού και ψυχικής υπόστασης και αφετέρου διότι αποτελεί έναν κρίκο από την αλυσίδα διλλημάτων που κινούν την ερπήστρια της ανθρώπινης ζωής.Η επιλογή του καθενός για θάλασσα ή για τους πύργους του Άιφελ είναι αυτή που καθορίζει στο μισό τουλάχιστον την κατεύθυνση της προσωπικότητας του.Τελικά δεν μπορούμε να κατηγορίσουμε,γιατί θα ήταν λάθος και ανήθικο και θα αντίβαινει τις αρχές του blogspot για αποδοχή στο διαφορετικό ακόμα και αν αυτό είναι χυδαίο,καμία από τις δύο επιλογές κίνησης διότι και οι δύο δίνουν κίνηση.Ο αγώνας για κατάκτηση του απλού και η ευχαρίστηση της γνώσης του απείρου και ο αγώνας για αποδοχή μιας αρμονίας και από την άλλη η επιδίωξη του τέλειου στο πεπερασμένο.Εγώ διαλέγω το πρώτο τις θάλασσες γιατί και πιο απλές είναι και άπειρες είναι,και ας ξέρω πως ποτέ δεν θα τις μάθω και θα μείνω κυνηγώντας την αρμονία που κουβαλάνε ενώ ο πύργος στέκει εκεί τέλειος και πεπερασμένος λάβαρο όσων διάλεξαν αυτόν τον δρόμο...έστω και αν για μερικούς δεν ήταν επιλογή τους-ή τουλάχιστον έτσι λένε πως και αυτοί τις θάλασσες έψαχναν.