και στο τελος...

...και στο τελος μενεις εσυ κι ο εαυτος σου!!!οι δυο σας , ο,τι και να γινει τουλαχιστον δεν σε εγκαταλειπει ποτε!εκτος κι αν σε παρατησει κι αυτος..τοτε ειναι που χανεσαι μεσα στο χαος...ειναι σαν να πεφτεις στο κενο συνεχεια ,σαν κατι να σε ρουφαει ανελεητα!επειτα συνηθιζεις την πτωση και σου γινεται καθημερινοτητα...αυτη η καθημερινη πτωση ειναι που σε τσακιζει τελικα..και οχι η εγκαταληψη των αλλων!γιατι ενταξει , μπορει ο κοσμος σου να χανεται απο διπλα σου αλλα τουλαχιστον προσπαθησε να κρατησεις ως μοναδικο σου φιλο τον εαυτο σου.αν κι αυτος γινει εχθρος σου τοτε ναι, το παιχνιδι ειναι χαμενο!
η προσπαθεια ειναι καθημερινη, δυσκολη ,κοπιαστικη!σαν να μιλας στον εαυτο σου προσπαθωντας να τον πεισεις πως ολα ειναι καλα...κι ομως τιποτα δεν ειναι ενταξει!και τελικα φτανεις στο σημειο να μιλας στον εαυτο σου και να ξεσπας σε λυγμους γιατι πολυ απλα δεν μπορεις να τον πεισεις....προσπαθεις ξανα και ξανα μεχρι να εξαντληθεις..μια στιγμη και προσπαθεια ακρως προσωπικη και εντελως ιδιεταιρη...δεν τη μοιραζεσαι με κανεναν κι αυτο σε τραβαει ακομα πιο βαθια!μαθαινεις να ζεις μ'αυτο , μαθαινεις να σ'αρεσει και τελικα καταληγεις σε ενα και μονο συμπερασμα...η ζωη ειναι αυτη που ειναι, σκληρη και απληστη, μα και γοητευτικη και ομορφη...αν δεν μαθουμε να ζουμε με τον εαυτο μας βλεπουμε μονο την ασχημη της πλευρα...γιατι τελικα το βραδυ οταν κλεινει η πορτα και πεφτουμε για υπνο, μας συντροφευουν μοναχα οι "σκεψεις" μας!

Αυθαιρεσία σκέψεων στο απόλυτο καλούπι της ζωής

Μιλώντας για ελευθερία και όρια ως αντιδιαμετρικές έννοιες και όχι ακριβώς αντίθετες είναι καλό να σκεφτούμε τα όρια μιας συζήτησης τέτοιας......χμμμ τότε αυτόματα υϊοθετούμε τον όρο καλούπι....και αν όχι τότε τι ακριβώς μπορεί να συζητάμε....Ακριβώς τίποτε,ορίζει ....ή μάλλον αφήνει ....ή μάλλον ελευθερώνει η σκέψη.
Μα η ίδια η ζωή που μας δόθηκε μόνο ελεύθερους δεν μας προίκισε να είμαστε....η ίδια είναι μια σκλαβιά σε έναν ανάλαφρο κατά τα άλλα κόσμο που εμείς τον οριοθετήσαμε εκνέου πιο αυστηρά.Νομίζω πως ο κόσμος μας είναι από μόνος του ένα μεγάλο καλούπι,εύκαμπτο όμως...Η γη άλλωστε δεν είναι απέραντη αλλά πολύ μεγάλη(για εμένα που είμαι ένα μικρό κομάτι της).Όμως και αυτή ακόμα την οριοθετήσαμε με τον πιο αυστηρό τρόπο που θα μπορούσαμε.Έτσι δεν μπορώ να την επισκεφτώ όλη σαν όχι ιδιοκτησία μου αλλά σαν κατοικία μου,σαν το καλούπι που μέσα του με χύσανε για να απλωθώ.Τοποθετήσαμε πλαίσια και τα ήδη υπάρχοντα όρια τα κάναμε να φαίνονται τόσο μίκρα.
Έννοιες όπως αυθαιρεσία αποδόθηκαν σε νύχτες μαύρες με αστέρια που πέφτουνε αφήνοντας τον ουρανό γυμνό και τη γη στο σκότος της απάτης και της αυταπάτης σε σκοινί ακροβάτη φθαρμένο στην άκρη του.Αυτή όμως είναι η έννοια που έδωσε σε κάποιους να καταλάβουμε μια οπτική της σκέψης από πρίσμα ακανόνιστο και διαφορετικό στα χρώματα.Της φυγής έξω από τα όρια της ζωής που μας πετάξανε και μας είπανε να απλωθούμε,της αυθαιρεσίας στο καλούπι και της διαφυγής έξω από τις στρογγυλεμένες άκρες και από της τετράγωνες γωνίες που αυθαίρετα (με την σκοτεινή της χροιά)εμείς δημιουργήσαμε σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει αλλά κατοικούμε με νοίκι.