και στο τελος...

...και στο τελος μενεις εσυ κι ο εαυτος σου!!!οι δυο σας , ο,τι και να γινει τουλαχιστον δεν σε εγκαταλειπει ποτε!εκτος κι αν σε παρατησει κι αυτος..τοτε ειναι που χανεσαι μεσα στο χαος...ειναι σαν να πεφτεις στο κενο συνεχεια ,σαν κατι να σε ρουφαει ανελεητα!επειτα συνηθιζεις την πτωση και σου γινεται καθημερινοτητα...αυτη η καθημερινη πτωση ειναι που σε τσακιζει τελικα..και οχι η εγκαταληψη των αλλων!γιατι ενταξει , μπορει ο κοσμος σου να χανεται απο διπλα σου αλλα τουλαχιστον προσπαθησε να κρατησεις ως μοναδικο σου φιλο τον εαυτο σου.αν κι αυτος γινει εχθρος σου τοτε ναι, το παιχνιδι ειναι χαμενο!
η προσπαθεια ειναι καθημερινη, δυσκολη ,κοπιαστικη!σαν να μιλας στον εαυτο σου προσπαθωντας να τον πεισεις πως ολα ειναι καλα...κι ομως τιποτα δεν ειναι ενταξει!και τελικα φτανεις στο σημειο να μιλας στον εαυτο σου και να ξεσπας σε λυγμους γιατι πολυ απλα δεν μπορεις να τον πεισεις....προσπαθεις ξανα και ξανα μεχρι να εξαντληθεις..μια στιγμη και προσπαθεια ακρως προσωπικη και εντελως ιδιεταιρη...δεν τη μοιραζεσαι με κανεναν κι αυτο σε τραβαει ακομα πιο βαθια!μαθαινεις να ζεις μ'αυτο , μαθαινεις να σ'αρεσει και τελικα καταληγεις σε ενα και μονο συμπερασμα...η ζωη ειναι αυτη που ειναι, σκληρη και απληστη, μα και γοητευτικη και ομορφη...αν δεν μαθουμε να ζουμε με τον εαυτο μας βλεπουμε μονο την ασχημη της πλευρα...γιατι τελικα το βραδυ οταν κλεινει η πορτα και πεφτουμε για υπνο, μας συντροφευουν μοναχα οι "σκεψεις" μας!