Μιλώντας για ελευθερία και όρια ως αντιδιαμετρικές έννοιες και όχι ακριβώς αντίθετες είναι καλό να σκεφτούμε τα όρια μιας συζήτησης τέτοιας......χμμμ τότε αυτόματα υϊοθετούμε τον όρο καλούπι....και αν όχι τότε τι ακριβώς μπορεί να συζητάμε....Ακριβώς τίποτε,ορίζει ....ή μάλλον αφήνει ....ή μάλλον ελευθερώνει η σκέψη.
Μα η ίδια η ζωή που μας δόθηκε μόνο ελεύθερους δεν μας προίκισε να είμαστε....η ίδια είναι μια σκλαβιά σε έναν ανάλαφρο κατά τα άλλα κόσμο που εμείς τον οριοθετήσαμε εκνέου πιο αυστηρά.Νομίζω πως ο κόσμος μας είναι από μόνος του ένα μεγάλο καλούπι,εύκαμπτο όμως...Η γη άλλωστε δεν είναι απέραντη αλλά πολύ μεγάλη(για εμένα που είμαι ένα μικρό κομάτι της).Όμως και αυτή ακόμα την οριοθετήσαμε με τον πιο αυστηρό τρόπο που θα μπορούσαμε.Έτσι δεν μπορώ να την επισκεφτώ όλη σαν όχι ιδιοκτησία μου αλλά σαν κατοικία μου,σαν το καλούπι που μέσα του με χύσανε για να απλωθώ.Τοποθετήσαμε πλαίσια και τα ήδη υπάρχοντα όρια τα κάναμε να φαίνονται τόσο μίκρα.
Έννοιες όπως αυθαιρεσία αποδόθηκαν σε νύχτες μαύρες με αστέρια που πέφτουνε αφήνοντας τον ουρανό γυμνό και τη γη στο σκότος της απάτης και της αυταπάτης σε σκοινί ακροβάτη φθαρμένο στην άκρη του.Αυτή όμως είναι η έννοια που έδωσε σε κάποιους να καταλάβουμε μια οπτική της σκέψης από πρίσμα ακανόνιστο και διαφορετικό στα χρώματα.Της φυγής έξω από τα όρια της ζωής που μας πετάξανε και μας είπανε να απλωθούμε,της αυθαιρεσίας στο καλούπι και της διαφυγής έξω από τις στρογγυλεμένες άκρες και από της τετράγωνες γωνίες που αυθαίρετα (με την σκοτεινή της χροιά)εμείς δημιουργήσαμε σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει αλλά κατοικούμε με νοίκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου