Έρωτας με την πρώτη όπως πάντα...

Όποιος λέει ότι δεν έχει ερωτευτεί ποτέ του κατά την άποψη μου λέει ψέματα…

Όλοι στη ζωή μας έχουμε ερωτευτεί (εγώ όπως λένε οι φίλοι μου μόνιμα) όχι απαραίτητα κάποιο πρόσωπο αλλά και άψυχα πράγματα. Άλλος είναι ερωτευμένος με το χρήμα , άλλος με τη μηχανή του , άλλος με το αυτοκίνητό του…όλα είναι θέμα ενός απλού κλικ…

Λέω να σας πω μια ιστορία που είναι και το φόρτε μου…

Καλοκαίρι του 2004 ήταν όταν ξεκινούσα προετοιμασία για τη Δευτέρα λυκείου στο φροντιστήριο και αντίκρισα μετά από έξι χρόνια την Μαρία. Η τελευταία εικόνα που είχα απ αυτήν ήταν ενός πολύ όμορφου και αθόρυβου κοριτσιού όπως ήταν δηλαδή στην έκτη δημοτικού. Τίποτα δεν προμήνυε όσα θα επακολουθούσαν…

Την έβλεπα καθημερινά στο λεωφορείο, εκείνη καθόταν πίσω πίσω όρθια ενώ εγώ πάντα μπροστά στις μονές θέσεις καθιστός «μην μου πέσει και ο κώλος βλέπετε που με τόσο αγώνα έχω φτιάξει»…

Την κοιτούσα αλλά επειδή δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν όντως αυτή δεν τολμούσα να της μιλήσω. Περνούσε ο καιρός και η ανάγκη μου να της μιλήσω γινότανε ολοένα και μεγαλύτερη…τι σου είναι όμως η πόρνη η τύχη , πάνω που αποφάσισα ότι την επόμενη φορά που θα την έβλεπα θα της μιλούσα , έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και δεν εμφανίστηκε. Από εκείνη την μέρα την έχασα μέχρι την 26 έκτη Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου που φάνηκε ότι θα μου γυρίσει η τύχη «γιατί όπως λένε θα γυρίσει ο τροχός θα γαμήσει και ο χοντρός»…

Εκείνη την μέρα είχα να πάω σε ένα πάρτι ενός φίλου. Κατά τις δέκα άρχισα να ετοιμάζομαι, έγινα σας λέω γαμπρός ο κερατάς με τα μαύρα μου ρούχα γιατί ως γνωστόν το μαύρο κόβει κιλά στο μάτι… Έφτασα κατά τις 11.30 τελευταίος ως συνήθως για να κάνω και εντύπωση…με το που μπήκα στο σπίτι το μάτι μου έπεσε πάνω της. Τότε σιγουρεύτηκα ότι το κορίτσι του λεωφορείου ήταν η Μαρία. Την άφησα τελευταία να την χαιρετήσω γιατί είχα μπανήσει και την άδεια θέση στον καναπέ δίπλα της…Αφού την χαιρέτησα πιάσαμε την κουβέντα , εγώ μίλαγα πιο πολύ ως συνήθως αλλά λέμε τώρα , όσο όμως μιλούσαμε κατάλαβα ότι είχα αρχίσει και την καψουρευόμουν άσχημα αλλά που να το δείξω ο χέστης. Κάποια στιγμή της ζήτησα να χορέψουμε , μόνο μπλουζ φυσικά μπορώ να χορέψω γιατί αν χόρευε άλλα τραγούδια αυτό το κορμί θα ήταν σκέτη κωμωδία. Η ώρα έχει πάει τρεις και μου λέει ότι πρέπει να φύγει. Ο χαζός εγώ ούτε τηλέφωνο δεν είχα πάρει και ούτε που προσφέρθηκα να την πάω σπίτι…

Τι να κάνουμε όμως οι βλακείες πληρώνονται, την έχασα πάλι μέχρι τον Ιούλιο του 2005…

Ιούλιος 2005 και τυχαίνει να είμαι για καφέ με μια παρέα που μέσα σε αυτήν ήταν και η Μαρία… Είδε και αποείδε η κοπέλα και αποφάσισε εκείνη να δείξει το ενδιαφέρον της για μένα γιατί είχε καταλάβει ότι ήμουν ολίγον τι χαλβάς εγώ…πάλι καλά το πήρα χαμπάρι , επιτέλους της ζήτησα το κινητό της και κανονίσαμε μετά από τρεις ημέρες να έκανε το τραπέζι σπίτι της σε εμένα και ένα φιλικό ζευγάρι…

Και πάλι όμως η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ γιατί μόλις γύρισα σπίτι ο πατέρας μου μου ανακοίνωσε πως την επόμενη μέρα θα φεύγαμε στο χωριό για διακοπές. Προσπάθησα να αλλάξω την ημερομηνία αναχώρησης αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Τι να κάνω και γω ο άτυχος της τηλεφώνησα και την ενημέρωσα ότι δεν θα κατάφερνα να πάω στο δείπνο γιατί θα έφευγα.

Ξενέρα ο δικός σας δεν μπορείτε να φανταστείτε… Να όμως που μου βγήκε σε καλό γιατί το βράδυ μετά το δείπνο μου τηλεφώνησε ένα φιλαράκι μου που ήταν εκεί και μου είπε πως η Μαρία είχε ομολογήσει πως με γούσταρε… Τρελάθηκα σας λέω , αρρώστησα να το ξέρω και να μην μπορώ να κάνω κάτι… Τελικά το καλοκαίρι πέρασε και ήρθε ο Σεπτέμβριος. Στις 14 Σεπτέμβρη είχα κανονίσει να βρεθούμε…ντύθηκα στολίστηκα και πήγα και την πήρα απ το σπίτι. Τελικά καταλήξαμε στην πειραϊκή στα βράχια , επί τρεις ώρες που ήμασταν εκεί δεν μπόρεσα να την κοιτάξω ούτε μια στιγμή. Την γύρισα σπίτι της είπα καληνύχτα και δεν έκανα τίποτα…κατάλαβα ότι χαλάστηκε και της ζήτησα να ξαναβγούμε μετά από δύο μέρες στο ίδιο μέρος .

16 Σεπτεμβρίου 2005 και είμαι και πάλι με την Μαρία… χωρίς να χάσω και πολύ χρόνο φέρνω την κουβέντα στα μέτρα μου και μετά από λίγη ώρα βρεθήκαμε ξαπλωμένοι σε ένα βράχο να χαμουρευόμαστε… Κάπως έτσι όλα ξεκίνησαν. Ήξερα ότι ήταν κολλημένη με ένα παιδικό της έρωτα αλλά δεν έδωσα σημασία μέχρι που μετά από περίπου 3 μήνες ωραίας και έντονης σχέσης την είδα να κλαίει.. Την ρώτησα γιατί έκλαιγε και μου απαντούσε «τίποτα»… Κάποια στιγμή την ρώτησα αν είδε τον Ορέστη , ΣΟΚ η Μαρία. Με ρώτησε πως και ξέρω γι αυτόν αλλά μάλλον δεν με ήξερε καλά γιατί δεν θα έπρεπε να το ρωτάει αυτό. Τέλος πάντων μου είπε πως τον είδε και πως ένοιωσε κάτι δυνατό όταν τον είδε… Δεν είχα κάτι να σκεφτώ και της είπα να μη σκεφτεί εμένα και να κυνηγήσει τον έρωτα της ζωής της… έκλαψε λίγο είπε τα κλασσικά δεν θέλω να σε χάσω και τέτοια και γύρισε σε αυτόν…

Εγώ όμως υπέφερα γιατί την αγαπούσα πραγματικά , κάθε φορά που την έβλεπα μου έδινε να καταλάβω πως ήθελε να είμαστε μαζί μα ποτέ δεν έγινε αυτό. Αποτέλεσμα αυτού του μεγάλου μου έρωτα ήταν να μην περάσω στη σχολή που ήθελα και να είμαι κολλημένος μαζί της για περίπου δύο χρόνια ακόμα…Είχε όμως και ένα καλό αυτή η υπόθεση, μου έβαλε μυαλό και μου έδωσε ένα μάθημα για τη συνέχεια.

Όπως και να έχει όμως εγώ δεν θα σταματήσω να ερωτεύομαι και ας την πατάω κάποιες φορές γιατί ο έρωτας είναι ζωή , είναι μια πανδαισία των αισθήσεων που όποιος δεν το έχει ζήσει είναι πολύ άτυχος…Θα συνεχίσω να κάνω τα δικά μου , όταν θα είμαι ερωτευμένος θα λέω στους φίλους μου «ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΡΩΤΕΥΤΙΚΑ» και ας γελάνε μαζί μου επειδή θα το έχουν ξανακούσει ένα σωρό φορές… αυτό άλλωστε θα το καταλάβετε και στις επόμενες ιστορίες μου…Συμβουλή μου ερωτευτείτε όσο μπορείτε αλλά αν βρείτε την κατάλληλη ή τον κατάλληλο «ΑΛΤ ΚΛΑΡΙ-ΝΟ» δεν είναι εποχές για μαλακίες γιατί οι καλές κοπέλες και τα καλά παιδιά σπανίζουν στην εποχή μας…

Αυτή την πραγματική ιστορία την αφιερώνω στον εξ αποστάσεως φίλο μου και θαυμαστή των ιστοριών μου Βασίλη…!