Και τώρα τι γίνεται....?

Τι γίνεται όταν έρχεται κάτι καινούριο στη ζωή σου από το πουθενά και δεν ξέρεις πως να το διαχειριστείς....?όχι επειδή δεν ξέρεις τι να πεις ή τι να κάνεις αλλά επειδή είσαι μακριά χωρίς να έχεις άλλη επιλογή...επειδή πρέπει να είσαι σε ένα μέρος όπου είσαι υποχρεωμένος να φοράς στολή και να στέκεσαι κλαρίνο σε κάθε ένα κομπλεξικό που δεν είχε τίποτα άλλο καλύτερο να κάνει απ το να γίνει στρατιωτικός...Αν μη τι άλλο υπάρχει ένα καλό στην όλη υπόθεση , έχεις όλο τον χρόνο να κουβεντιάσεις με τον εαυτό σου και να βελτιωθείς , να βρεις λύσεις σε προβλήματα που δεν μπορούσες να τα λύσεις γιατί απλά δεν είχεις τον χρόνο να σκεφτείς τον τρόπο...!Ο εσωτερικός προβληματισμός όμως θέλει και ρέγουλα γιατί μπορεί να έχεις αντίθετα αποτελέσματα , να γεμίσεις από συναισθήματα που επειδή δεν έχεις τρόπο να τα εκφράσεις μπορεί να σε οδηγήσουν σε δύσκολα μονοπάτια...Στο θέμα μας όμως, πως διαχειρίζεσαι ένα πρόβλημα "καρδιάς" όταν αυτό δημιουργείται στο φινάλε μιας άδειας σου....?Πως μπορείς να διεκδικήσεις από τόση απόσταση κάτι που σε ενδιαφέρει τόσο πολύ....?Πως μπορείς να καταπολεμήσεις την ανάγκη σου να μιλάς για τα συναισθήματά σου στον άνθρωπο που σε ενδιαφέρει και να βλέπεις το βλέμμα του , να καταλαβαίνεις πως νιώθει αυτός για σένα από μόνο και μια του ματιά....?

Θα μου πείτε βέβαια ότι η τεχνολογία έχει προχωρήσει και υπάρχουν τα μέσα για να είσαι σε συνεχή επαφή με το πρόσωπο που σε ενδιαφέρει, ναι και τι γίνεται αν τελικά μέσω της ηλεκτρονικής επικοινωνίας καταλάβεις ότι τα συναισθήματα είναι αμοιβαία....?Πως αντιμετωπίζεις την έλλειψη της παρουσίας του....? Τα ερωτήματα αυτά μάλλον θα απαντηθούν στην πορεία αλλά κάθε πρόταση είναι δεκτή.....