Ποτέ δεν με ξεχνούσες νεράιδα στα όνειρα μου.Πως έγινε και χθες δεν ήρθες;Πως έγινε νεράιδα και με ξέχασες εμένα που ποτέ δεν ξεχνούσες και που- που και που με πλήγωνες;Το παραδέχτηκες και μόνη σου πως και άλλες φορές με ξεχνούσες μα πάντα σου έδινα το δίκιο.Πάντα ερχόσουνα στα όνειρα μου.Στο ραντεβού σου ήσουν πάντα εκεί και με περίμενες.Δεν με άφησες μόνο στην σκοπιά γιατί ήσουν ακόμα στα μάτια μου από τον ύπνο, ακόμα μύριζα το άρωμα σου από τα όνειρα μου.Και με συντρόφευες για να μην νιώθω μόνος.Και μου το πες αυτό που εγώ δεν έβλεπα γιατί τα όνξειρα μου δεν με απατούν θεωρούσα, πως με ξέχασες νεράιδα.Πως δεν ερχόσουν κάποιες φορές γιατί με ξεχνούσες και σε άλλα όνειρα από λάθος πήγαινες.Μα είσαι νεράιδα εσύ, ξέρεις καλύτερα πως να με προστατέψεις και στο ραβδί σου αφέθηκα για μια ονειροφαντασία ή για μια μια πραγματικότητα ονειρική...

Από ένα νησί του Αιγαίου στα σύνορα σας φιλώ φίλοι μου και άνθρωποι που ζήσαμε μαζί..
Σε φιλώ γλυκά και ζεστά αγαπημένη μου από την σκονισμένη μου κουκέτα στον 2ο θάλαμο πριν κοιμηθώ και με πάρει ύπνος για να ξεχάσω τον χρόνο που περνάει και σε θυμίζει. Ξυπνάω στην αναφορά όταν βλέπω και πάλι τα μάτια σου στην πόλη του κρύου ανέμου. Όταν αναφέρω το όνομα σου στο τσιγάρο που καπνίζω για να μου κάνει λίγο ακόμα κακό και σαν ένα προσφυγάκι πεπρπατάω τον δρόμο από το στρατόπεδο μέχρι την χώρα για να σε βρω στον δρόμο, στην θάλασσα που σου μοιάζει τόσο πολύ ακόμα και τώρα που είναι αγριεμένη..Μα οι σκονισμένες κουβέρτες μου μυρίζουν το άρωμα σου και με παίρνει γλυκά ο ύπνος σα να κοιμόσουνα δίπλα μου και να με πρόσεχες, σα να σουνα δίπλα μου και να σε πρόσεχα από ό,τι κακό, ό,τι σε πληγώνει, ό,τι δεν σου αξίζει...Είμαι μακρυά νεράιδα και δεν σε προστατεύω, δεν μπορώ συγχώρεσε με...Μόνο στην σκοπιά φυλάω για σένα αυτό που έχω χρέος να φυλάξω, και για σένα υπηρετώ τα βράδια...Και στα όνειρα σου ακόμα έρχομαι να σε φιλήσω σαν αεράκι που δροσίζει το τα χείλια σου..