Από ένα νησί του Αιγαίου στα σύνορα σας φιλώ φίλοι μου και άνθρωποι που ζήσαμε μαζί..
Σε φιλώ γλυκά και ζεστά αγαπημένη μου από την σκονισμένη μου κουκέτα στον 2ο θάλαμο πριν κοιμηθώ και με πάρει ύπνος για να ξεχάσω τον χρόνο που περνάει και σε θυμίζει. Ξυπνάω στην αναφορά όταν βλέπω και πάλι τα μάτια σου στην πόλη του κρύου ανέμου. Όταν αναφέρω το όνομα σου στο τσιγάρο που καπνίζω για να μου κάνει λίγο ακόμα κακό και σαν ένα προσφυγάκι πεπρπατάω τον δρόμο από το στρατόπεδο μέχρι την χώρα για να σε βρω στον δρόμο, στην θάλασσα που σου μοιάζει τόσο πολύ ακόμα και τώρα που είναι αγριεμένη..Μα οι σκονισμένες κουβέρτες μου μυρίζουν το άρωμα σου και με παίρνει γλυκά ο ύπνος σα να κοιμόσουνα δίπλα μου και να με πρόσεχες, σα να σουνα δίπλα μου και να σε πρόσεχα από ό,τι κακό, ό,τι σε πληγώνει, ό,τι δεν σου αξίζει...Είμαι μακρυά νεράιδα και δεν σε προστατεύω, δεν μπορώ συγχώρεσε με...Μόνο στην σκοπιά φυλάω για σένα αυτό που έχω χρέος να φυλάξω, και για σένα υπηρετώ τα βράδια...Και στα όνειρα σου ακόμα έρχομαι να σε φιλήσω σαν αεράκι που δροσίζει το τα χείλια σου..