Εξάλλου εμένα η βροχή μ'αρέσει, με κάνει να νιώθω πως υπάρχω καθώς πέφτουν  πάνω στο σώμα μου οι σταγόνες της.

Σάββατο χαράματα μπρος στην Αχερουσία
χόρεψα ζεϊμπέκικο πάνω στην φωτιά
βήματα γενέθλια για την αθανασία
κι όλες οι αγάπες μου μία ξενιτιά

Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα
κι έβαψα τα ρούχα μου -μάνα μη με δεις-
την στερνή κουβέντα σου την θυμάμαι ακόμα
σαν χορεύεις μου ΄λεγες, να 'σαι ο Διγενής

Βλέμματα χαράξανε στις μαύρες τις οθόνες
κι οι τυφλοί προφήτες προδίδουν τους χρησμούς
έρωτας αρχάγγελος σαν τις παλιές εικόνες
κι ο χορός του κόσμου ραγίζει τους αρμούς

Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα
κι έβαψα τα ρούχα μου -μάνα μη με δεις-
την στερνή κουβέντα σου την θυμάμαι ακόμα
σαν χορεύεις μου ΄λεγες, να 'σαι ο Διγενής

Είναι τα τραγούδια μας ηφαίστεια που καίνε
σώματα κι αγάλματα βγάζουνε φτερά
τα αρχαία πάθη μας και τα φιλιά σου φταίνε
κοίτα αναστήθηκα για δεύτερη φορά

Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα
κι έβαψα τα ρούχα μου -μάνα μη με δεις-
την στερνή κουβέντα σου την θυμάμαι ακόμα
σαν χορεύεις μου ΄λεγες, να 'σαι ο Διγενής

 Στίχοι: Δημήτρης Λέντζος
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Για την μέρα που χε πανσέληνο

Είχε πανσέληνο εχθές
Και θυμήθηκα τη μορφή σου
κάτω από το φως.
Και έβλεπα το φεγγάρι μόνο
καθώς συλλογιζόμουν
μοίρες απείραχτες.
Είχε πανσέληνο εχθές
Και μου έλειψαν τα κύματα
των ματιών σου οι φουρτούνες
που με ανακατωνανε.
Και πάθος σα ζάλη
από ουϊσκι φτηνό
και λαχτάρα κι ηδονή
κι επιθυμία ακουμαντάριστη
και πόνος και μίσος
και πάλι αγάπη,αγάπη
και πάλι μόνος
γιατί είχε πανσέληνο εχθές.
Στα μάτια λάμψη φωτός
από μακρινή απαλή νύχτα
στο σκοτάδι του δωματίου μου.
Αλλά τι να σε νοιάξει
αφου είχε πανσέληνο εχθές.
Και οι μάγισες την πανσέληνο
για βόλτα πάνε.
Και οι νεράιδες,κρυφών ονείρων αποθυμένα
την πανσέληνο φοράνε τα ασπρα.
Κι οι πόρνες γίνονται ερωμένες
κι οι γλυκιές αγαπημένες θυμούνται
αχόρταγες παγίδες ψυχών.
Γιατί είχε πανσέληνο εχθές...

Ονειροφαντασίες με τη νεράιδα σε ζεστή νυχτιά

Tελευταία νεράιδα μου με επισκέπτεσαι πιο συχνά, σα να θέλεις να με καλοπιάσεις, σα να θέλεις να εξιλεωθείς για αμαρτίες. Και μου μιλάς πάντα γλυκά στο όνειρο. Πάντα μου ψυθηρίζεις πως είσαι δική μου νεράιδα, πως ήσουν πάντα δίπλα μου, πως περπατάς στο πλάι μου για να με κοιτάς στα μάτια για να διασχίζουμε με τα χέρια μας ενωμένα χιλιάδες μονοπάτια άβατα, χιλιάδες όνειρα έξω από την οδυνηρή πραγματικότητα, με τα φτερά σου να πετάμε πάνω από τον ουρανό για να βλέπουμε τον κόσμο μια μινιατούρα, ένα παιχνίδι της παιδικής ηλικίας των ονείρων μας. Και σου λέω πάντα μείνε λίγο παραπάνω μέχρι το πρωί, μείνε στο όνειρο μου και μην με αφήσεις να ξυπνήσω και σε χάσω πάλι μέχρι το επόμενο ραντεβού μας στο όνειρο που θα σε περιμένω να ΄ρθεις...

Νεραϊδόσκονη

Είναι πλέον γνωστή και γραφική η αδυναμία μας στη νεράιδα.. Η νεράιδα αντικατοπτρίζει το ιδανικό. Είναι γυναίκα γιατί όλα τα σπουδαία ιδανικά είναι γυναίκες σε αυτό τον κόσμο. Είναι όμορφη και πλανεύτρα, έξυπνη και πονηρή μα ταυτόχρονα πολύ έντιμη και αφοσιωμένη. Είναι φύλακας και παράλληλα πλάσμα εκλεπτυσμένο που έχεις την ανάγκη να προστατεύεις από όλα τα κακά που είναι ξένα για αυτήν. Μπορεί να αλλάξει τη ροή της ιστορίας και κουβαλάει το μαγικό ραβδάκι της με το οποίο κάνει μαγικά. Εξουσιάζει το μυαλό και την καρδιά..έχει δική της βούληση και παράλληλα μπορεί να επηρρεάζει τη δική σου αλλά πάντα με αλληλεπίδραση όπως η ερωτική αλληλεπίδραση των δύο φύλων που σε όλη την ιστορία των ανθρώπων αποτελεί την κύρια κινητηρια δύναμη αυτού του κόσμου. Η νεράιδα είναι βαθιά ερωτική. Είναι ιδανικό.. Η νεράιδα έχει τη δύναμη να αλλάζει τον κόσμο με μια άχρωμη νεραϊδόσκονη που κουβαλάει πάνω της σαν άρωμα αλλάζοντας απλά τα συναισθήματα.

Μην αγαπάς για να σε αγαπά - αγάπα για την αγάπη που θα νιώσεις εσύ...μην φοβάσαι να κλάψεις για αυτό που αγαπας, μην φοβάσαι πως θα το χάσεις μια μέρα - όταν αυτό που αγαπάς το αγαπάς αληθινά δεν το χάνεις ποτέ, ζει πάντα μες στην καρδιά σου στην σκέψη σου, ειναι κοντά σου. Για αυτό η νεράιδα ποτέ δεν σε αφήνει μόνο. Είναι πάντα κοντά σου στο μυαλό σου και την σκέψη σου, την αγαπάς και σε αγαπάει αληθινά, δεν χρειάζεται όμως να την αγαπάς για να σε αγαπάει και ούτε να σε αγαπάει για να την αγαπάς. Μιλάμε για το ίδιο πράγμα, όταν μιλάμε για την δικιά της αγάπη και την δικιά σου. Υπάρχουν ακόμα νεράιδες; Μα και φυσικά, αλλιώς πως η κάμπια μεταμορφώνεται σε παταλούδα και πως όλα αυτά τα μαγικά συμβαίνουν εκεί έξω; Η δικιά μου δεν με ξεχνάει στα όνειρα μου. Μόνο καμιά φορά μπερδεύεται τελευταία και χάνεται στην άβυσσο των ονείρων που το κεφάλι μου έπλασε και εγώ ζηλεύω... Γιατί η νεράιδα μου είναι η πιο όμορφη από όλες...

Μμμμμ...να σου πω κάτι;
Αν έρθεις πιο κοντά μου θα στο ψιθυρίσω.
'Ισως να στο ψιθυρισω κατευθείαν στο στόμα σου.
Έτσι το δικό μου θα γίνει και δικό σου
και δεν θα μπορεις να με αποχωριστείς.

Γιατί ο έρωτας είναι ένας αλήτης με καλή καρδιά και ωραίο γούστο!(3)

Να μαι πάλι για να σας γράψω τ' ανείπωτα, να στροβηλίσω το μυαλό μου που τόσο μου χε λείψει, να βάλω λέξεις στη σειρά από συναισθήματα αναρχικά για να κάνω τα συναισθήματα μετέωρα, αερικό, μετανάστη με ανήσυχο μυαλό..

Πουλιά μεταναστευτικά οι σκέψεις μείνανε στην φωλιά να διαχειμάσουν αυτή τη φορά, βαρέθηκαν το ταξίδι νότια και πάλι πίσω βόρεια. Μα ένας τόπος δεν τα κρατάει σε έναν κόσμο αφιλόξενο που αλλάζει για να υπενθυμίσει ότι η αλλαγή είναι η κίνηση που τροφοδοτείται από την ερπήστρια της ζωής, τον αλήτη με το ωραίο γούστο και την καλή καρδιά, τον έρωτα. Μα σαν αλήτης που είναι του αρέσουν οι βόλτες και οι παρανομοίες σαν κλασικός παράνομος κρύβεται πάντα πίσω από το νόμο, είναι τίμιος και τα κάνει όλα για πλάκα σε ένα θέατρο μονόπρακτο..με μόνο πρόβες. Δεν έχει παράσταση εδώ, δεν θα σε δει κανείς να παίζεις, ο αλήτης δεν παίζει για το κοινό του, τον ενδιαφέρουν μόνο οι πρόβες, ο αλήτης είναι  εγωιστής. Είναι ταξιδιάρης, πότης, ντροπαλός και εγωιστής μα και ευγενικός, μοναχικός, άνεμος νότιος της λήθης...

Και αν με ρωτήσουν αν είχαμε κάτι θα πω πως όχι, εμείς δεν είχαμε ποτέ κάτι, εμείς απλώς είχαμε τα πάντα!

Μου χες λείψει νεραιδούλα μου. Μου χες λείψει μικρή, και πως να στο πω; Αφού πλέον και στα όνειρα με αποφεύγεις. Εκεί που πάντα ήσουν συνεπής στο ραντεβού μας στο όνειρο και πλέον ούτε και εκεί έρχεσαι για να με δεις κρυφά σαν την παράνομη ερωμένη μου. Και η αναμονή έγινε μοναξιά αφόρητη ακόμα και στο όνειρο πλέον. Ο ύπνος δεν με ησυχάζει πλέον κι ο ξύπνιος έγινε ακόμα πιο ανυπόφορος και η θάλαασα ηρέμησε κι αυτή καθώς οι εποχές περάσαν και έμεινε και αυτή αδιάφορη και μια ζέστη έπιασε πάλι σαν κι αυτή την περσινή που μου σπασε τα μιλίγγια που ζάλισε το μυαλό μου για πάντα... Και έτσι περιδιαβαίνω το λιμάνι μηχανικά ξέροντας πως δεν θα σε δω στο δρόμο, χωρίς να κοιτάζω την θάλασσα στα μάτια. Και έγινε πιο γαλάζια από εκείνον τον δυσβάσταχτο χειμώνα που πέρασε μα δεν έχω λόγο πια να την κοιτάζω. Και περπατάω δίπλα της χωρίς να μυρίζω φιλιά κι αρώματα για να φύγω μακριά της σε άλλη μια μέρα ίδια με κείνες που περάσαν και που θα ρθούνε σε μια πραγματικότητα οδυνηρή αφού η ονειροφαντασάι αέρας ήταν και πέρασε φύσηξε δυνατά και έφυγε... Μα ακόμα νεράιδα στα κρυφά σε σε σκέφτομαι στην θαλασσένια πόλη..στα κρυφά πίσω από την αμείλικτη ζωή, πίσω ακόμα κι απ΄το όνειρο..

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε
πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά
και πια δε γνωριζόμαστε,
δε γνωριζόμαστε

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη
δεν ήξερες, δεν ήξερα και παιδευτήκαμε
αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια
δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
χαθήκαμε

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω
μ' απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω
πως πάω να συνηθίσω

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Tα τσιγάρα μου μουσκεύτηκαν και δεν άναβαν πλέον.Και η βάρδια στην περίπολο της καρδιάς μου έμεινε να περνάει βασανιστικά αργά.Καθώς αέρας φυσούσε η τράκα που έκανα έμεινε και αυτή για αργότερα και το βήμα μου έγινε πιο αργό, βάλτωσε μέσα στη μανία του αέρα. Και ο χρόνος έμεινε εκεί αγκυλωμένος μαζί με τα βρεγμένα μου τσιγάρα να μην μπορούν να ανάψουν από την φωτιά που έκαιγε στον αναπτήρα για να την σβήσει και αυτήν ο αέρας...

Πριν απ’ τα μάτια μου, ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα, έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα
Οδυσσέας Ελύτης