Επιστροφή με εισητήριο από φύλο χρσυσόσκονης μετά τα μεσάνυχτα στην Θεσσαλονίκη που κοιμάται. Μοιάζει νύχτα θερμή, καλοκαιρινή, όμορφη και τα φώτα από ψηλά την δείχνουν σαν κοπέλα στολισμένη για το ραντεβού της, ευδιάθετη και σκοτεινή, ερωτική. Σκεφτόμουνα καθώς τα αεροπλάνα που απογειώνονται και προσγειώνονται σε πόλεις πληθαίνουν κάθε στιγμή και είναι ασήμαντος ο αριθμός, κάθε ένα ταξίδι ξεχωριστό πόσο σημαντικό και ιδιαίτερο είναι για τον ταξιδιώτη. Αναρωτιόμουν πως θα το περιέγραφα, τι είδωλα θα είχαν οι λέξεις. Και παρότι οι λέξεις κάνουν ένα αλισβερίσι με τα συναισθήματα και τις σκέψεις σαν ανατολίτικη αγορά, τις ένιωθα να κολλάνε σε παχιά κόλλα από συναισθήματα μετέωρα που δεν είχαν μπει ακόμα σε τάξη και σκέψεις που στο μυαλό εδιναν την ψευδαίσθηση πως δεν επιστρέφω στην Θεσσαλονίκη, μα φεύγω μόλις από αυτήν. Η πορεία του αεροπλάνου έπαιρνε καθοδική τροχιά  και ακόμα να καταλάβω από που έφυγα για να φτάσω. Ξανακοίταξα το εισητήριο, χαμογέλασα και το ξαναφύλαξα και αντιλήφθηκα πώς η Βιέννη μπορεί να έγινε Θεσσαλονίκη και πως το μυαλό και οι καρδιές των ανθρώπων σμίγουν και φτιάχνουν κόσμους που κανείς θέλει να ζήσει... Καλή αντάμωση, σας αγαπώ!