Ζέστη και τζιτζίκια ζαλίζουν το μυαλό μου σα να ξύπνησα ύστερα από γερό μεθύσι. Ακόμη ένα καλοκαίρι τα μελίγγια μου χτυπάνε μαζί με την καρδιά μου συγχρονισμένα δυνατά. Το στόμα μου συνεχώς το νιώθω στεγνό. Σαν κάτι να ψάχνει κάτω από τον ήλιο και το νερό δεν μου φτάνει να ξεδιψάσω. Μια ραστώνη έχει κυριεύσει το σώμα και το μυαλό ανήσυχο μεν όπως πάντα είναι βαρύ, μεθυσμένο ανίκανο να σύρει το κουρασμένο σώμα για να βρει τρόπο να ξεδιψάσει. Η κόπωση της χρονιάς που πέρασε έκανε το σώμα να αρνείται για πρώτη φορά στο κεφάλι, να μην υπακούει, να αντιδρά με αδιαφορία. Καλοκαίρι αποφόρτισης από το σώμα συναισθημάτων που εν αγνοία του το βάρυναν και ασυνείδητα κουβαλούσε κουράζοντας το όπως τον στρατιώτη κουράζει το όπλο του.
Μα ακόμη ένα καλοκαίρι μέσα στους ήχους των τζιτζικιών σε μεσημεριανά όνειρα και στην δροσιά της νύχτας σε μέρος με δέντρα μία νεράιδα εμφανίζεται να με σύρει από τη μύτη....να κάνει τον χτύπο πιο γρήγορο, πιο ασυγχρόνιστο με περισσότερη πλάκα. Φυσικά τσαλαβουτάει στα νερά στην παραλία και παίζει και γελάει και με αποκαλεί με το όνομα μου. Όταν δεν μπορω να κοιμηθώ παίρνω μια ανάσα και έρχεται να ακουμπήσει τα χείλη μου για να μου ψιθυρίσει κάτι.
Ο αλήτης σταμάτησε τις παρανομίες για να κάτσει στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας να ξεκουραστεί και τον πήρε ο ύπνος, ο ίδιος που έκανε το κεφάλι μου βαρύ και τα μελίγγια να χτυπάνε, και περιμένοντας την παρανομία στο αύριο ξεχάστηκε από την ζέστη στο σήμερα...