Βack to basics

Επιστροφή στα βασικά. Για αρχή συνειδητοποίηση και μετά λόγος. Μυαλό κενό και δυσκίνητο, βαρύ από τις καταχρήσεις, αδρανές από την ευδαιμονία των Καλυψών που το κρατούσαν εν αγνοία τους δέσμιο σε λανθάνουσα λειτουργία. Καρδιά που άδειασε και σφαργίστηκε με μια στρόφιγκα ανοιχτή μέσα, σε αναμονή για βέβαιη πλημμύρα, ασφυξία και υπερχείλιση για να ξεσφραγιστεί με έκρηξη.
Ξανά στα βασικά όπως τα είχα συνηθίσει να είναι. Ξανά απένταρος, μπουχτισμένος από όλες τις πιθανές καταχρήσεις, στο δωμάτιο με την ωραία θέα, μόνος, αντιμέτωπος με ένα βουνό που συσωρρεύτηκε εν γνώση μου, αποφασισμένος και αβέβαιος. Μεταμελημένος,  οπως συνήθως συμβαίνει ύστερα από μία περίοδο ευδαιμονίας και απραξίας. Όπως ο Οδυσσέας στην Καλυψώ. Εκ των υστέρων οι μήνες αδράνειας μου φάνηκαν 7 χρόνια σαν του Οδυσσέα. Ο πόθος της Ιθάκης υπερνίκησε. Το πλοίο πρέπει να ξεθαφτεί, το σώμα να ανταποκριθεί και το πνεύμα να ξυπνήσει.
Η εγκυμοσύνη που ξεκίνησε πέρσι τον Οκτώβρη συνεχίζεται. Το κύημα πλέον είναι υπερώριμο, σταμάτησε να μεγαλώνει. Θέλει να βγει, χτυπάει και απαιτεί. Το οξυγόνο δεν φτάνει, η τροφή το ίδιο, το πνεύμα ανήσυχο και αυτό αποζητάει ελευθερία, δεν θέλει ασφάλεια, δεν θελει καθοδήγηση. Περιμένει, έπεσε και αυτό σε μια Καλυψώ όπως όλο το υπόλοιπο σώμα μαζί με το κεφάλι. Οι επόμενοι μήνες είναι για περισυλλογή, όνειρα, χάραγμα σχεδίων και προαπαιτουμένων για τον κόσμο. Το κύημα δεν μεγαλώνει άλλο. Περιμένει και εκνευρίζεται. Κλωτσάει ξανά για να πάρει την προσοχή που του πρέπει, τον ζήλο που του αμελήθηκε την προηγούμενη περίοδο. Εξάλλου ολα σε αυτό οφείλονται και το ξέρει...
Φυσικά η συνειδητοποίηση αφήνει πικρία, αλλά και μια κρυφή ικανοποίηση. Η προηγούμενη ευδαιμονία ήταν πέραν των ηθικών δυνάμεων μου, και αυτό με έκανε πιο δυνατό από όσο είμαι...
Δεν μου άρεσε που άθελα μου συνέκρινα τον εαυτό μου με κάποιον άγνωστο μου. Θεωρώ τον εαυτό μου άγνωστο και δύσκολο να τον προσδιορίσω, πόσο μάλλον να τον συγκρίνω. Και από την άλλη η σύγκριση περιέχει μέσα τη λέξη κρίση και εγώ σε αυτή την περίοδο δεν την είχα. Ο εαυτός που παραμένει άγνωστος και παντοτε ήταν και δεν μπαίνει σε σύγκριση. Παρά μόνο με έναν από τους παλιούς εαυτούς που το απαιτούν μέσα στα χρόνια σαν θυσία για την αλλαγή που προσφέρουν. Έπεσα στην παγίδα που η ευδαιμονία δεν με αφησε να τη δω καθώς το πνεύμα γρήγορα είχε επαναπαυθεί. Και τώρα το νιώθω ότι πρώτο επανέρχεται. Ο εαυτός μου δεν μπορεί να συγκριθεί γιατί πρώτον δεν τον ξέρω και δεύτερον δεν έχω δικαιωμα ουτε αυτόν να συγκρίνω.
Οι εμπείριες μιας τέτοιας περιόδου όμως είναι από τις πιο ευχάριστες να εξιστορείς, εντυπωσιάζουν, κινούν το ενδιαφέρον, σε κάνουν μάγκα. Η αλήτικη ζωή είναι πιο γοητευτική. Πιο ανούσια αλλά πιο γοητευτική. Και για μένα τον ίδιο, πόσο μάλλον για τους άλλους που με ακούν και τους επέλεξα και θέλω να με γνωρίσουν. Και πιο σεβαστές όταν εξιστορούνται με ειλικρίνεια.
Ένα "εγώ" που ισχυροποίηθηκε μέσα στην ευδαιμονία από την ευκολία της επιτυχίας δεν συμβαδίζει με την επιστροφή στα βασικά. Είναι και κάτι που με κάνει να κάνω εμετό. Σαν την "πανούκλα" του Καμύ που έτρωγε μια ολόκληρη πόλη  χωρις κανένας να ενδιαφέρεται, πολλαπλασιαζόταν από μέσα χωρίς κανένας να το σταματήσει. Όμως ποτέ μια πανούκλα δεν έφαγε καμιά πόλη. Κάπως σταματούσε και η μαγιά αυτών που άντεξαν ξαναέχτιζε ότι μπορεί να χάθηκε.
Μελέτη για το κήυμα σαν ένα από τα προαπαιτούμενα, έρωτας με αυτό που κάνεις κάθε δευτερόλεπτο, απόλαυση κάθε στιγμής ξεχωριστά, δύναμη και ελευθερία,  προσεκτική διαλογή των πράξεων με βάση την θέληση σου, αφοσίωση στον χρόνο και τον χώρο που σου δίνεται. Ο χρόνος που εφυγε δεν χάθηκε, απλά έφυγε, πάντα φεύγει. Προτού φύγει από δω και πέρα μην τον χαιρετάς από μακριά, πιάστον και σφίξτου το χέρι...
Και η νεράιδα; Δεν ανήκει στα βασικά; Φυσικά! Είναι στο κουκούλι της νομίζω....