ΑΡΜΟΝΙΑ

Αρμονία. Μια λέξη με ποικίλη και δυσνόητη σημασία. Μια λέξη που για πολλά άτομ α αποτελεί μια ουτοπία, κάτι το απόλυτα επιθυμητό, ο στόχος κάθε ατόμου και προσωπικότητας. Για πολλούς είναι το τέλειο, εκεί που δεν υπάρχει κανένα λάθος, εκεί που ο κόσμος λειτουργεί σαν ένα καλορυθμισμένο ελβετικό ρολόι χωρις να χάνει ούτε ένα δευτερόλεπτο. Για άλλους πολλούς αρμονία δεν είναι η τελειότητα, παρά μια ισοροπία του τέλειου με το ατελές, του ήρεμου με το άγριο, του σωστού με το λάθος. Και όσο και αν μια άποψη πάνω σε αυτό το θέμα παραμένει καθαρά φιλοσοφική, μια προσωπική εντύπωση στο νου του καθενός, στα δικά μου άγουρα μάτια φαντάζει σαν μια ένωση που μπορεί να εκφραστεί πολύ παραστατικά από ένα πασίγνωστο σχήμα: ένα τετράγωνο που εγράφεται μέσα σε ένα κύκλο.
Το τετράγωνο αποτελεί το κέντρο της ανθρώπινης ουσίας και επιτυχίας, και αντιπροσωπεύει τη λογική. Είναι αυτή που ώθησε τον άνθρωπο στην επιτυχία του ανάμεσα στα διάφορα είδη αυτού του κόσμου, που τον έφτασε στη γνώση και τον έστειλε έξω από τα στενά όρια του πλανήτη μας. Έχει σχέση με την οργανωτικότητα μας σε κοινωνίες, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, ακόμα και με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη μας μέσα στον κόσμο. Συνέβαλε στην πρόοδο της επιστήμης και στην ανάπτυξη και γιγάντωση της ανθρώπινης γνώσης. Χάρη σε αυτή καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας, θέτουμε τις βάσεις της ανθρώπινης ιστορίας και εξέλιξης μας.
Αντίθετα ο κύκλος που περιβάλλει το τετράγωνο αντιπροσωπεύει την ίδια τη φύση. Στη φύση δεν νοούνται γωνίες και ορθογώνια παρα κυριαρχούν οι καμπύλες. Στις πέτρες, τα δέντρα, τα βουνα θα δούμε να κυριαρχούν οι καμπύλες χωρίς καμία γωνία ή καποιο καθορισμένο σχήμα και πρότυπο. Δεν υπάρχουν τετράγωνα κτίρια ή κάποια ομοιμορφία. Ακόμα και ο χρόνος μοιάζει να έχει μια κυκλική πορεία με τη γέννηση και το θάνατο, την ενναλαγή των εποχών, την ακμή και την παρακμή των ειδών και των πολιτισμών. Μέχρι και ο ανθρώπινος νους παρουσιάζει μια τυχαία πορεία που αντιβαίνει στη λογική, το λεγόμενο υποσυνείδητο το οποίο δεν ακολουθεί κανόνες, παρά εμφανίζεται και εξαφανίζεται όταν αυτό το θεωρεί σκόπιμο , ιδιαίτερα τις ώρες του ύπνου που ο βασικός ανταγωνιστής του η λογική βρίσκεται σε καταστολή. Είναι το καμμάτι μας που μας φέρνει στην πιο αγνή και ολοκληρώτική επαφή μας με τη φύση. Αυτό που μας θυμίζει την υλική καταγωγή μας και που ξυπνάει τα αρχέγονα ένστικτα μας. Το τελευταίο κομμάτι μας που παραμένει ανυπόταχτο στην λογική μας εξέλιξη.
Για το λόγο αυτό τα σημεία της ένωσης των 2 αυτών αλληγορικών σημάτων αποτελούν κατά την αφελή άποψη του συγγραφέα σας την πεμπτουσία της αρμονίας. Είναι τα τέλεια σημεία ένωσης της ανθρώπινης –λογικής μας φύσης με την φυσική-υποσυνείδητη. Είναι τα σημεία που τα 2 αυτά αντίρροπα συστήματα δεν ανταγωνίζονται παρά ταυτίζονται και συνεργάζονταιπροσφέροντας μας την πολυπόθητη ισορροπία. Ισως είναι αυτός ο λόγος που αγανακτώ που ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε.