Ποσο περιεργο μπορει να ειναι το συναισθημα που εχει κανεις κοιτωντας απο ψηλα τα φωτα της πολης τη νυχτα?!Χιλιες σκεψεις περνανε απο το μυαλο!Ολες λιγο πολυ γαληνιες...Κατω απο το ησυχο πεπλο της νυχτας οπου ολα κινουνται με αργους και νωθρους ρυθμους ολα αλλαζουν.Η χαλαρωση και η ηρεμια της ψυχης επικρατουν...
Παντα οταν κοιταω απο ψηλα τα φωτα της πολης οι σκεψεις μου αναδιατασσονται και μπαινουν σε σειρα και ξαφνου...ολα εχουν λογικη!!!Το ξανασκεφτομαι και βλεπω τελικα οτι δεν ηταν και τοσο δυσκολο.
Η νυχτα ειναι η καλυτερη στιγμη της ημερας για να φιλοσοφησεις τη ζωη,να θεσεις στοχους για το επομενο ξημερωμα,σχεδια για τον επομενο χρονο.Δεν ξερω γιατι η νυχτα μου αποπνεει αυτη τη μαγεια και δυναμη!Καθε νυχτα που κοιταω τα φωτα της πολης ειναι σαν παιρνω μια τζουρα γλυκου δυναμωτικου και υπνωτικου την ιδια στιγμη...
Η νυχτα ειναι μια ανεξαντλητη πηγη εμπνευσης και ενεργειας.Θα μπορουσα να την προσδιορισω ως την κατεξοχην ωρα της δημιουργιας (τετοιες ωρες το μυαλο εχει μεγαλυτερη διαυγεια οχι για να λυσει προβληματα μαθηματικων,ισως και γι αυτο, αλλα για να αναλυσει φιλοσοφικες αναζητησεις και διαδρομες)...Τη νυχτα παρα το σκοταδι φωτιζονται αλλα μονοπατια του μυαλου που τη μερα απλα εξαφανιζονται...Εχει το δικο της διαφορετικο φως!
Ατελειωτες ωρες εχω περασει ,οχι μονο εγω αλλα και οι περισσοτεροι απο εσας κοιτωντας τα αστερια του ουρανου και τα αστερια της γης αναρωτωμενοι τι πραγματικα ειναι...!
Νυχτα λοιπον...τι ειναι τελικα?!Ειναι απλα ενα κομματι του 24 ωρου?Ειναι πηγη ενεργειας και ξεφαντωματος ,ή ειναι πηγη εμπνευσης και δημιουργιας???!
Για τον καθε ενα ειναι κατι διαφορετικο...αναλογα με τον χαρακτηρα ,τα βιωματα και τη φαντασια του...
Για μενα ειναι κατι το μαγικο.Ειναι η ωρα που τα ξωτικα της φυσης κανουν παρτυ και τρελαινουν το μυαλο μας.Τα οντα της γης παιρνουν αλλη υποσταση.Ειναι η ωρα που ολα ζωντανευουν ακομη και το υποσυνειδητο μας μεσα απο τα ονειρα μας και ξεπηδουν μεσα απο το ληθαργο τους.Ειναι η ωρα της δημιουργικης σκεψης...Σκεψης απαλλαγμενης απο δολο αγχη και πονηρια.
Μετα απο ολα αυτα αποχαιρετω τα φωτα της πολης, καληνυχτω τα αστερια και το φεγγαρι ,λεω αντιο στα ξωτικα και κουρνιαζω γλυκα στη ζεστασια του κρεβατιου μου βυθισμενη στα ονειρα μου...
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
ΓΕΝΝΙΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΙΔΕΑ
Αφορμή για αυτό το κείμενο εί ναι το άρθρο που υπάρχει παρακάτω για τον τοκετό. Πολύ ωραίο και ενδιαφέρον το θαύμα της γέννησης, με την αναζήτηση και το ρίσκο που παίρνει το έμβρυο αφήνοντας τον ασφαλή κόσμο που του έφτιαξε η μητέρα του,αναζητώντας κάτι καινούργιο χωρίς να έχει σίγουρο που αυτή η αναζήτηση θα το οδηγήσει. Θα μου πείτε από την άλλη τι θέλει να μας δείξει αυτός τώρα, αν θέλει κριτική για αυτό υπάρχουν τα σχόλια. Όχι αυτό που θέλω να κάνω είναι μία αντιστοιχία ανάμεσα στην πορεία ενός εμβρύου, με την πορεία μιας ιδέας.
Για τη δημιουργία του εμβρύου είναι αρκετή η ένωση του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου. Συναντιώνται και σφιχταγκαλιάζονται μέχρι που γίνονται ένα. ‘Ετσι το έμβρυο είναι προιόν της αγάπης δύο ανθρώπων,ζώων,οργανισμών. Αντίθετα μια ιδέα είναι ένα προιόν της φύσης. Τα εξωτερικά ερεθίσματα είναι αυτά που δημιουργούν στον εγκέφαλο μας περίπλοκες διεργασίες και αναζητήσεις οδηγώντας στη δημιουργία της. Όμως μια ιδέα δεν είναι απλά ο ηλεκτρισμός που υπάρχει μέσα στα νευρικά μας κύτταρα, είναι κάτι πιο σύνθετο. Η δημιουργία της απαιτεί μια εμφατική αντίφαση, έναν εγκέφαλο που γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει, ή τουλάχιστον πως αυτά που γνωρίζει δεν είναι αρκετά ή είναι ελλιπή, αναζητώντας έτσι την ολοκλήρωση τους ή ακόμα καλύτερα κάτι καινούργιο.
Η κυοφορία μιας ιδέας είναι αντίστοιχα με αυτή του εμβρύου η πιο ασφαλής περίοδος της ζωής της. Είναι η περίοδος που ο εμπνευστής της την κρατάει για τον εαυτό του, την χαίρεται την επεξεργάζεται και την αλλάζει. Η διάρκεια της δεν μπορεί να είναι καθορισμένη απλά πλέει ανέμελα μέσα στο χρόνο περιμένοντας την δικιά της έκρηξη κορτιζόνης, που θα οδηγήσει στον τοκετό της.
Η γέννηση ενός παιδιού είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του ανθρώπου. Ένας υπέροχος μικρός οργανισμός που θα σου χαμογελάσει, θα κλάψει, θα επικοινωνήσει μαζί σου και ίσως σε κατουρήσει κιόλας στην αρχή αν δεν προσέξεις. Παράλληλα η στιγμή της γέννησης μιας ιδέας είναι η στιγμή της κοινοποίησης της σε κάποιον άλλο. Και παρόλο που η πορεία της, η διάρκεια ζωής της αλλά και οι επιδράσεις που θα έχει στους άλλους δεν είναι σίγουρες, ένα ειναι βέβαιο. Η βασική διαφορά στην αντιστοιχία αυτή (εμβρύου-ιδέας) είναι ότι ένα μωρό πάντα ανήκει σε αυτόν που το γέννησε, τους γονείς του. Αυτό είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο, μπορει να αποδειχθεί ανα πάσα στιγμή με τα περίφημα τεστ DNA χωρίς περιθώρια αμφιβολίας. Αντίθετα μια ιδέα δεν ανήκει πουθενά. Από τη στιγμή της γέννησης της ανήκει σε όλους. Και αν την ασπαστούν πολλοί παύει ναέχει αυτή τη μορφή, θα έλεγες πως μεγαλώνει και εξελλίσεται. Γίνεται κίνημα. Ένα κίνημα πολιτισμικό, θρησκευτικό,κοινωνικό ή πολιτικό. Ένα κίνημα μιας ομάδας νέων ή γερων, εργατών ή πλουσίων, ένα οποιοδήποτε κίνημα, την ιδέα δεν την ενδιαφέρει.
Μία ιδέα είναι σαν ένας μικρός θεός. Υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτή. Η διάρκεια ζωής της και η εξέλιξη της είναι τυχαία και εξαρτάται από εμάς. Μεγαλώνει,γιγαντώνεται, εξελίσσεται,ξεφεύγει, παρεκτρέπεται, πεθαίνει, αναγεννάται. Και τελικά επιστρέφει στη φύση από την οποία προήλθε αφου δημιουργεί εποχές, κτίρια, πόλεις, οργανώσεις,πλάθει ανθρώπους και συνειδήσεις αλλάζοντας το περιβάλλον δραστικά.Έτσι και αλλιώς, εν τέλει όλα μια ιδέα είναι.
Για τη δημιουργία του εμβρύου είναι αρκετή η ένωση του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου. Συναντιώνται και σφιχταγκαλιάζονται μέχρι που γίνονται ένα. ‘Ετσι το έμβρυο είναι προιόν της αγάπης δύο ανθρώπων,ζώων,οργανισμών. Αντίθετα μια ιδέα είναι ένα προιόν της φύσης. Τα εξωτερικά ερεθίσματα είναι αυτά που δημιουργούν στον εγκέφαλο μας περίπλοκες διεργασίες και αναζητήσεις οδηγώντας στη δημιουργία της. Όμως μια ιδέα δεν είναι απλά ο ηλεκτρισμός που υπάρχει μέσα στα νευρικά μας κύτταρα, είναι κάτι πιο σύνθετο. Η δημιουργία της απαιτεί μια εμφατική αντίφαση, έναν εγκέφαλο που γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει, ή τουλάχιστον πως αυτά που γνωρίζει δεν είναι αρκετά ή είναι ελλιπή, αναζητώντας έτσι την ολοκλήρωση τους ή ακόμα καλύτερα κάτι καινούργιο.
Η κυοφορία μιας ιδέας είναι αντίστοιχα με αυτή του εμβρύου η πιο ασφαλής περίοδος της ζωής της. Είναι η περίοδος που ο εμπνευστής της την κρατάει για τον εαυτό του, την χαίρεται την επεξεργάζεται και την αλλάζει. Η διάρκεια της δεν μπορεί να είναι καθορισμένη απλά πλέει ανέμελα μέσα στο χρόνο περιμένοντας την δικιά της έκρηξη κορτιζόνης, που θα οδηγήσει στον τοκετό της.
Η γέννηση ενός παιδιού είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του ανθρώπου. Ένας υπέροχος μικρός οργανισμός που θα σου χαμογελάσει, θα κλάψει, θα επικοινωνήσει μαζί σου και ίσως σε κατουρήσει κιόλας στην αρχή αν δεν προσέξεις. Παράλληλα η στιγμή της γέννησης μιας ιδέας είναι η στιγμή της κοινοποίησης της σε κάποιον άλλο. Και παρόλο που η πορεία της, η διάρκεια ζωής της αλλά και οι επιδράσεις που θα έχει στους άλλους δεν είναι σίγουρες, ένα ειναι βέβαιο. Η βασική διαφορά στην αντιστοιχία αυτή (εμβρύου-ιδέας) είναι ότι ένα μωρό πάντα ανήκει σε αυτόν που το γέννησε, τους γονείς του. Αυτό είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο, μπορει να αποδειχθεί ανα πάσα στιγμή με τα περίφημα τεστ DNA χωρίς περιθώρια αμφιβολίας. Αντίθετα μια ιδέα δεν ανήκει πουθενά. Από τη στιγμή της γέννησης της ανήκει σε όλους. Και αν την ασπαστούν πολλοί παύει ναέχει αυτή τη μορφή, θα έλεγες πως μεγαλώνει και εξελλίσεται. Γίνεται κίνημα. Ένα κίνημα πολιτισμικό, θρησκευτικό,κοινωνικό ή πολιτικό. Ένα κίνημα μιας ομάδας νέων ή γερων, εργατών ή πλουσίων, ένα οποιοδήποτε κίνημα, την ιδέα δεν την ενδιαφέρει.
Μία ιδέα είναι σαν ένας μικρός θεός. Υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτή. Η διάρκεια ζωής της και η εξέλιξη της είναι τυχαία και εξαρτάται από εμάς. Μεγαλώνει,γιγαντώνεται, εξελίσσεται,ξεφεύγει, παρεκτρέπεται, πεθαίνει, αναγεννάται. Και τελικά επιστρέφει στη φύση από την οποία προήλθε αφου δημιουργεί εποχές, κτίρια, πόλεις, οργανώσεις,πλάθει ανθρώπους και συνειδήσεις αλλάζοντας το περιβάλλον δραστικά.Έτσι και αλλιώς, εν τέλει όλα μια ιδέα είναι.
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009
Νεραϊδόσκονη
-Τι είναι αυτό που γεννάει την πεταλούδα;
-Η κάμπια μπαίνει στο κουκούλι της και μεταμορφώνεται σε πεταλούδα.
-Και πως την λένε τη νεράιδα που τη μεταμορφώνει;
http://savvas-i.vet.auth.gr/blog/?cat=28
Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009
Η κίνηση
Λοιπόν όλα σε γενικές γραμμές ξεκινάνε κάπως έτσι:Το έμβρυο αφού ως ζυγωτό κατασκηνώσει μέσα στη μήτρα αναπτύσσεται και ζει στον κόσμο που έχει φτιάξει η μητέρα του για αυτό.Δεν μπορώ να φανταστώ έναν πιο ασφαλή και φιλόξενο χώρο για να ζήσει κανείς,όπου όλα του παρέχονται πραγματικά έτοιμα(μασημένα,διασπασμένα και στην ποσότητα που χρειάζεται).Θερμοκρασία που ούτε το καλύτερο μηχάνημα κλίματος μπορει να δημιουργήσει,η ελάχιστη κίνηση(ίσα για να ξεμουδιάζεις),ησυχία και προπάντων για όλα αυτά να φροντίζει με αγάπη κάποιος άλλος.....
Πολύ έξυπνη αυτή η επινόηση των θηλαστικών.Σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για την διαιώνηση και επιβίωση του είδους σου....
Αλλά αφου όλα τόσο τέλεια γιατί να μπούμε στον κόπο να γεννηθούμε στον κόσμο του αγώνα της επιβίωσης,του πόνου...της ανεξαρτησίας;
Λοιπόν για τους μη γνωρίζοντες ο τοκετός στα θηλαστικά προκαλείται όχι από την μητέρα(είτε από την θέληση της είτε από τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού της) αλλά από το έμβρυο.Το έμβρυο θα χτυπήσει την πόρτα και θα φωνάξει ότι βαρέθηκε εκεί μέσα,ότι μεγάλωσε και η τροφή δεν του φτάνει ή το οξυγόνο που μπορει να του παρέχει η μητέρα ή ο χώρος μέσα στη μήτρα.Για να γίνω πιο κατανοητός και πιστευτός ολόκληρος ο μηχανισμός του τοκετού ενργοποιείται από την έκλυση κορτιζόνης από το έμβρυο ύστερα από δραστηριοποίηση του άξονα υποθαλάμου(τμήμα του εγκεφάλου)-υπόφυσης(αδένας στον εγκέφαλο που απελευθερώνει ορμόνες κατόπιν εντολής του υποθαλάμου)-επινεφριδίων(τόπος παραγωγής κορτιζόνης)...ο ίδιος δηλαδή που ενεργοποιείται όταν στρεσαρόμαστε και εμείς και που στο μεγαλύτερο ποσοστό κατευθύνει την συμπεριφορά μας σε αγχωτικές καταστάσεις να κάνουμε απερίσκεπτα πράγματα-όπως να αντιταχθούμε σε κάτι έντονα ή να προκαλέσουμε τον τοκετό μας!-και μαζί τόσο απαραίτητα όσο και το να γεννηθούμε!
Η 'δυσαρέσκειά' δηλαδή και το άγχος του εμβρύου είναι αυτό που το ωθεί σε κάτι τόσο σπουδαίο,τη ζωή(βέβαια θα μου πειτε ότι πιο πριν δημιουργήθηκε με την ένωση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο.Μα φυσικά θα σας απαντήσω αλλά τωρα με το γεγονός του τοκετού προκύπτει μία αυτοτελής ζωή!).
Το έμβρυο θα λέγαμε ότι κάνει μιας μορφής επανάσταση,ενάντια στην άνεση αποζητά την περαιτέρω εξέλιξη του και αυτό το απόλυτα φιλόξενο περιβάλλον που βρίσκεται στέκεται εμπόδιο σε αυτή του την πορεία...Γι΄αυτό και αποζητά να βγει από εκεί και ψάχνει την δική του αυτοτελή ζωή.Και αυτό προϋποθέτει άγχος και αγώνα και κίνδυνο της ζωής του και της μητέρας του..Όμως είναι κάτι που πρέπει να γίνει.Είναι κάτι που αν δεν γίνει τα πάντα θα έμεναν στάσιμα.Δεν θα μιλούσαμε για εξέλιξη,δεν θα μιλούσαμε για πρόοδο,δεν θα μιλούσαμε για διεκδίκηση και κατάκτηση,για αγώνα και δικαίωση,για ρίσκο,για ανεξαρτησία και ελευθερία,για ζωή όπως η φύση μας δίδαξε να ζούμε...δυναμικά και όχι στάσιμα.
Δείγμα γραφής για τις κοινωνίες μας......
Πολύ έξυπνη αυτή η επινόηση των θηλαστικών.Σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για την διαιώνηση και επιβίωση του είδους σου....
Αλλά αφου όλα τόσο τέλεια γιατί να μπούμε στον κόπο να γεννηθούμε στον κόσμο του αγώνα της επιβίωσης,του πόνου...της ανεξαρτησίας;
Λοιπόν για τους μη γνωρίζοντες ο τοκετός στα θηλαστικά προκαλείται όχι από την μητέρα(είτε από την θέληση της είτε από τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού της) αλλά από το έμβρυο.Το έμβρυο θα χτυπήσει την πόρτα και θα φωνάξει ότι βαρέθηκε εκεί μέσα,ότι μεγάλωσε και η τροφή δεν του φτάνει ή το οξυγόνο που μπορει να του παρέχει η μητέρα ή ο χώρος μέσα στη μήτρα.Για να γίνω πιο κατανοητός και πιστευτός ολόκληρος ο μηχανισμός του τοκετού ενργοποιείται από την έκλυση κορτιζόνης από το έμβρυο ύστερα από δραστηριοποίηση του άξονα υποθαλάμου(τμήμα του εγκεφάλου)-υπόφυσης(αδένας στον εγκέφαλο που απελευθερώνει ορμόνες κατόπιν εντολής του υποθαλάμου)-επινεφριδίων(τόπος παραγωγής κορτιζόνης)...ο ίδιος δηλαδή που ενεργοποιείται όταν στρεσαρόμαστε και εμείς και που στο μεγαλύτερο ποσοστό κατευθύνει την συμπεριφορά μας σε αγχωτικές καταστάσεις να κάνουμε απερίσκεπτα πράγματα-όπως να αντιταχθούμε σε κάτι έντονα ή να προκαλέσουμε τον τοκετό μας!-και μαζί τόσο απαραίτητα όσο και το να γεννηθούμε!
Η 'δυσαρέσκειά' δηλαδή και το άγχος του εμβρύου είναι αυτό που το ωθεί σε κάτι τόσο σπουδαίο,τη ζωή(βέβαια θα μου πειτε ότι πιο πριν δημιουργήθηκε με την ένωση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο.Μα φυσικά θα σας απαντήσω αλλά τωρα με το γεγονός του τοκετού προκύπτει μία αυτοτελής ζωή!).
Το έμβρυο θα λέγαμε ότι κάνει μιας μορφής επανάσταση,ενάντια στην άνεση αποζητά την περαιτέρω εξέλιξη του και αυτό το απόλυτα φιλόξενο περιβάλλον που βρίσκεται στέκεται εμπόδιο σε αυτή του την πορεία...Γι΄αυτό και αποζητά να βγει από εκεί και ψάχνει την δική του αυτοτελή ζωή.Και αυτό προϋποθέτει άγχος και αγώνα και κίνδυνο της ζωής του και της μητέρας του..Όμως είναι κάτι που πρέπει να γίνει.Είναι κάτι που αν δεν γίνει τα πάντα θα έμεναν στάσιμα.Δεν θα μιλούσαμε για εξέλιξη,δεν θα μιλούσαμε για πρόοδο,δεν θα μιλούσαμε για διεκδίκηση και κατάκτηση,για αγώνα και δικαίωση,για ρίσκο,για ανεξαρτησία και ελευθερία,για ζωή όπως η φύση μας δίδαξε να ζούμε...δυναμικά και όχι στάσιμα.
Δείγμα γραφής για τις κοινωνίες μας......
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
17-11-2009. 36 χρόνια μετά από την εξέγερση του πολυτεχνείου, μια εξέγερση βαμμένη με το αίμα και τον πόνο πολλών ανθρώπων της εποχής όχι μόνο των φοιτητών του πολυτεχνείου αλλα και όλου του κόσμου που είχε μαζευτεί έξω από τις πύλες του ζητώντας, προσδοκώντας και τελικά απαιτώντας ένα καλύτερα αύριο για τα παιδιά του, ένα καλύτερο αύριο για μας. Τόσα χρόνια μετά και όπως είναι φυσικό οι εορταστικές διαδηλώσεις συνεχίζονται. Έτσι και φέτος η καθιερωμένη πορεία έγινε και περίπου 3000 άτομα μαζεύτηκαν να διαδηλώσουν στη συμπρωτεύουσα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο γράφων. Και όμως ανάμεσα σε τόσο κόσμο δεν μου δημιουργήθηκε η αισθηση μιας διαδήλωσης ή μιας γιορτής. Ένοιωσα περισσότερο σαν να κάνω μια βόλτα στην πόλη, όπως κάθε μέρα απλά με περισσότερο κόσμο. Τα γνωστά συνθήματα ακούστηκαν και φέτος αλλά σχεδόν κανείς πια δεν φώναζε. Αλλά και γιατί να το κάνει. Ποιος από όλους αυτούς ήξερε τι πραγματικά είχε γίνει σε εκείνη την τελευταία μέχρι στιγμής ένδειξη του μεγαλείου ενός ιστορικού λαού. Ή και της γενικότερης ιστορίας από εκεί και πέρα. Λαμπράκης, Τεμπονέρας???? Πόσοι από αυτή την πορεία γνώριζαν την ιστορία των ατόμων που κάθε χρόνο βροντοφώναζουν τα ονόματα τους. Εγώ και λυπάμαι που το λέω δεν γνώριζα, όπως και η πλειψηφία των ατόμων εκει πέρα. Είμαστε ένας λαός που λατρεύει την αρχαία ιστορία του και παραμελεί τη νεότερη. Και αν πολλοί θα αντικρούσουν ότι η ιστορία θέλει αρκετά χρόνια για να γραφτεί θα ρωτήσω, αλήθεια δεν είναι αρκετά 36 χρόνια για να μάθουμε επιτέλους. Γιατί «της γενιάς μας τα πολυτεχνεία» δεν είναι πολύ μακριά. Με όλο το πολιτικό σκηνικό, την ανεργία , την ξενοφοβία, το ρατσισμό, τη διαφθορά και τη δυσαρέσκεια να φουντώνουν συνεχώς οι αντιδράσεις είναι βέβαιες. Αρκετα απο αυτά αποτέλεσμα των δεινών του πολυτεχνείου.
Η εξέγερση του πολυτεχνείου προκάλεσε την πτώση ενός φασιστικού και ανελεύθερου συστήματος που προκαλούσε φόβο και ανασφάλεια στους πολίτες. Και μετά την πτώση του και αφού τελείωσαν οι πρώτοι εορτασμοί πολλοί από τους «αγωνιστές» του πολυτεχνείου ανέλαβαν να βγάλουν από το τέλμα αυτόν τον τόπο με την ανάμιξη τους στην πολιτική καθημερινότητα μας. Θα γνωρίσετε πολλους από αυτούς από τις μεγάλες κοιλιές, τα πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα αλλά και τη συνεχή τους παρουσία στα πολιτικά στέκια των τηλεοράσεων. Είναι αυτοί που με τους χειρισμούς τους, τα σκάνδαλα και τη διαφθορά κατάφεραν να μας οδηγήσουν εκεί που μας ανέλαβαν, στο φόβο και την ανασφάλεια. Απλά αυτή τη φορά υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται μια και το ποιο σημαντικό τους κατόρθωμα είναι ή δημιουργία μιας γενιάς που δεν αντιδρά, μιας στρατιάς άβουλων όντων, πλήρως μαζοποιημένων που δέχονται άβουλα τις εξελίξεις . Μιας γενιάς που αντί να διαδηλώνει για τα τόσα καθημερινά μας προβλήματα απλά κάνει μια βόλτα στην πόλη, γιορτάζοντας για τα παλιά .
Η πραγματική πορεία του πολυτεχνείου συνέβη πέρσι το Δεκέμβρη όπου πλήθος κόσμου βγήκε έξω για να διαμαρτυρηθεί για τη δολοφονία ενός μικρού παιδιού, και μέσα από αυτή την θλιβερή αφορμή να φωνάξει για όλα αυτά που όλοι βλέπουμε και συνήθως δεν μιλάμε. Όχι μέσα από τις πράξεις βίας που η τηλεόραση επέλεξε να προβάλει αλλά μέσω της καθολικότητας της ανταπόκρισης και της διαμαρτυρίας. Αυτή την πορεία ο Τεμπονέρας, ο Λαμπράκης αλλά και οι απλοί καθημερινή αγωνιστές του πολυτεχνείου θα χειροκροτούσαν. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συνεχίσετε να μας προκαλείτε. Και είστε τόσο καλοί σε αυτό. Πολυτεχνεία θα υπάρξουν πολλά.
Υ.Γ. Χρόνια πολλά σε ένα πολύ ιδιαίτερο άτομο.
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009
ΨΑΧΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΕΛΚΥΣΤΗ ΜΟΥ
Αργά το βράδυ η μπύρα τελειώνει, ο αργιλές καίει και από ένα στόμα καπνός βγαίνει προς τα έξω με τους περίεργους στροβιλισμούς του, δημιουργώντας ένα σχημα, κάτι που μοιάζει, ναι θα έλεγες πως μοιάζει, με τα φτερά μιας πεταλούδας τα οποια κινούνται και ποτέ δεν σταματούν ότι και να γίνει, ότι και αν κάνεις εσύ, όσο και όπως και αν προσπαθήσεις. Δεν σταματούν γιατι δεν γίνεται να σταματήσουν πριν φτάσουν σε ένα καθορισμένο σημείο, το δικό τους σημείο, το σημείο της δικής τους αναφοράς και ολοκλήρωσης, αυτό που η ενέργεια τους καταντά χαοτική. Δεν σταματούν πριν φτάσουν στον παράξενο ελκυστή τους. Ναι λίγο φιλοσοφική προσέγγιση ενός συστήματος εξισώσεων που προσπαθεί και μάλλον τα καταφέρνει να περιγράψει η θεωρία του χάους βάζοντας μαθηματικά και λογική στην πραγματικότητα. Καλά ακούτε μια συνάρτηση μπορει να περιγράψει την πραγματικότητα μας. Μια συνάρτηση με μεταβλητές το χώρο, το χρόνο, που περιφράφει το τι ζούμε και αν βάλεις τις επόμενες τιμές της το τι θα ζήσουμε. Αλλά αφού όλοι είμαστε ένα μέρος μιας πραγματικότητας μήπως υπάρχει και για μας μια συνάρτηση. Μήπως ολοι τελικά αναζητούμε τον παράξενο ελκυστή μας?
Περνάμε τη ζωή μας μέσα σε διάφορες καταστάσεις , που ζούμε, επικοινωνούμε, ξεπερνάμε ή επαναλαμβάνουμε, άλλοτε μαθαίνοντας και άλλοτε μη, αναζητώντας το σωστό και το λάθος, το πρέπον ή το απρεπές, δοκιμάζοντας τιμές(πραγματικότητες), ψάχνοντας τη σωστή ή τη δυνατότερη. Ο παράξενος ελκυστής είναι το σημείο αναφοράς του κάθε ανθρώπου-συνάρτηση, της κάθε πραγματικότητας. Το σημείο που αποκτάμε τη μεγαλύτερη ενέργεια η οποία είναι άπειρη και χαοτική και μπορει να μας οδηγήσει στην απόλυτη έκσταση ή την απόλυτη καταστροφή. Όμως λιγο χαζό δεν είναι να παρομοιάζεις έναν ανθρωπο, μια ζωή, ένα κόσμο με ένα λογικό σύστημα με αρχή , συνέχεια και μέλλον. Με αυτό το περίεργο σκεπτικό όλα είναι προκαθορισμένα, πρέπει απλά να καθορίσεις την επόμενη τιμή και να δεις τι θα συμβεί, και ω Θεέ μου!!! να προβλέψεις το μέλλον. Όχι βέβαια δεν είναι δυνατό αυτό. Πολύ απλά γιατί κάθε τιμή που βάζεις στον άνθρωπο-συνάρτηση είναι μια πραγμάτικότητα και όπως λέει και ένας κοκκινοτρίχης συγγραφέας μπορείς να αλλάξεις την πραγματικότητα σου αλλάζοντας απλά τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Δηλαδή μια αλλαγή στη σκέψη σου, τη συμπεριφορά σου,στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι την καθημερινότητα σου, ή γενικά αν απλά πατήσεις ένα πλήκτρο στον υπολογιστή σου που δεν είχες σκοπό να πατήσεις, μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα σου σε αφάνταστο βαθμό.Ετσι ουσιαστικά κρατάς το μέλλον και τη μοίρα στα χέρια σου.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να θέσεις τη σωστή τιμή στην εξίσωση της ζωής σου, αυτή τη μοναδική και απόλυτα σωστή τιμή που θα σε οδηγήσει στον παράξενο ελκυστή σου. Μπορεί να τον έχεις ήδη βρει και να νιώθεις αυτή την χαοτική ενέργεια στο μυαλό σου, το σώμα σου και την καρδιά σου ή μπορεί να βάζεις συνέχεια λάθος τιμές δημιουργώντας έτσι ένα αέναο σύστημα που κάνει συνέχεια κύκλους σαν τα φτερά μιάς πεταλούδας που είναι πάντα κυκλικά και δεν σταματούν ποτέ να επαναλαμβάνονται. Ή τέλος μπορεί ακόμα και αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτό το λίγο αφελές κείμενο να είσαι λίγο πριν τον παράξενο ελκυστή σου ο οποίος σε περιμένει στην επόμενη γωνιά, στην επόμενη σκέψη ή στην επόμενη καλημέρα που θα πεις. Μόνο μη φοβήθείς την αλληλεπίδραση μαζί του, γνώρισε τον και άφησε τον να πορευτεί μαζί σου. Έτσι και αλλιώς μόνο με αυτόν μπορείς να προκαλέσεις χάος.
Περνάμε τη ζωή μας μέσα σε διάφορες καταστάσεις , που ζούμε, επικοινωνούμε, ξεπερνάμε ή επαναλαμβάνουμε, άλλοτε μαθαίνοντας και άλλοτε μη, αναζητώντας το σωστό και το λάθος, το πρέπον ή το απρεπές, δοκιμάζοντας τιμές(πραγματικότητες), ψάχνοντας τη σωστή ή τη δυνατότερη. Ο παράξενος ελκυστής είναι το σημείο αναφοράς του κάθε ανθρώπου-συνάρτηση, της κάθε πραγματικότητας. Το σημείο που αποκτάμε τη μεγαλύτερη ενέργεια η οποία είναι άπειρη και χαοτική και μπορει να μας οδηγήσει στην απόλυτη έκσταση ή την απόλυτη καταστροφή. Όμως λιγο χαζό δεν είναι να παρομοιάζεις έναν ανθρωπο, μια ζωή, ένα κόσμο με ένα λογικό σύστημα με αρχή , συνέχεια και μέλλον. Με αυτό το περίεργο σκεπτικό όλα είναι προκαθορισμένα, πρέπει απλά να καθορίσεις την επόμενη τιμή και να δεις τι θα συμβεί, και ω Θεέ μου!!! να προβλέψεις το μέλλον. Όχι βέβαια δεν είναι δυνατό αυτό. Πολύ απλά γιατί κάθε τιμή που βάζεις στον άνθρωπο-συνάρτηση είναι μια πραγμάτικότητα και όπως λέει και ένας κοκκινοτρίχης συγγραφέας μπορείς να αλλάξεις την πραγματικότητα σου αλλάζοντας απλά τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Δηλαδή μια αλλαγή στη σκέψη σου, τη συμπεριφορά σου,στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι την καθημερινότητα σου, ή γενικά αν απλά πατήσεις ένα πλήκτρο στον υπολογιστή σου που δεν είχες σκοπό να πατήσεις, μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα σου σε αφάνταστο βαθμό.Ετσι ουσιαστικά κρατάς το μέλλον και τη μοίρα στα χέρια σου.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να θέσεις τη σωστή τιμή στην εξίσωση της ζωής σου, αυτή τη μοναδική και απόλυτα σωστή τιμή που θα σε οδηγήσει στον παράξενο ελκυστή σου. Μπορεί να τον έχεις ήδη βρει και να νιώθεις αυτή την χαοτική ενέργεια στο μυαλό σου, το σώμα σου και την καρδιά σου ή μπορεί να βάζεις συνέχεια λάθος τιμές δημιουργώντας έτσι ένα αέναο σύστημα που κάνει συνέχεια κύκλους σαν τα φτερά μιάς πεταλούδας που είναι πάντα κυκλικά και δεν σταματούν ποτέ να επαναλαμβάνονται. Ή τέλος μπορεί ακόμα και αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτό το λίγο αφελές κείμενο να είσαι λίγο πριν τον παράξενο ελκυστή σου ο οποίος σε περιμένει στην επόμενη γωνιά, στην επόμενη σκέψη ή στην επόμενη καλημέρα που θα πεις. Μόνο μη φοβήθείς την αλληλεπίδραση μαζί του, γνώρισε τον και άφησε τον να πορευτεί μαζί σου. Έτσι και αλλιώς μόνο με αυτόν μπορείς να προκαλέσεις χάος.
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009
Λενε πως ο κοσμος αλλαζει...μηπως αλλαξα κι εγω???
Τελικα ναι αλλαξα ...αλλα αλλαξα κι εγινα οπως ημουν πριν αλλαξω...μπερδεμενα λογια αλλα αληθινα!!!Λογια αληθινα που γραφονται μεσα στο βαγονι ενος τρενου προσπαθωντας να περασω την ωρα μου και ταυτοχρονα να ανασυγκροτησω τις σκεψεις μου και επιτελους να με καταλαβω!!!Να καταλαβω γιατι οταν ειμαι χαρουμενη κλαιω,γιατι οταν ειμαι στενοχωρημενη θυμωνω,γιατι οταν μου τη λενε πισμωνω,γιατι οταν νυσταζω εχω αϋπνιες,γιατι οταν αποφασιζω να κανω κατι τελικα κανω το αντιθετο...ειναι τοσο περιεργη η ψυχοσυνθεση του ανθρωπου που τελικα ο «φυσιολογικος» ανθρωπος εχει σιγουρα μια δοση ψυχασθενειας...μια δοση ψυχασθενειας που ομως ειναι η κινητηρια δυναμη για το καθετι,μια πινελια διαφορετικοτητας στον πινακα του καθε ανθρωπου...
Αλλονων οι πινακες ειναι κοκκινοι,αλλοι ροζ ,αλλοι παλι γκρι,μαυροι κι αλλονων απλα πολυχρωμοι...ο δικος ειναι τρελος...!δεν εχει ποτε ενα χρωμα,κι αν παλι εχει εγω το βλεπω διαφορετικο!οχι δεν ειμαι διαταραγμενη προσωπικοτητα,απλα ΑΛΛΑΖΩ!Αλλαζω απο μερα σε μερα...ουτε εγω δεν με προλαβαινω!!!Το κακο ειναι οτι δεν ξερω ποιος εαυτος μου μου αρεσει τελικα!!!Τουλαχιστον εχω καταληξει σε καποιες σκεψεις που εχουν μεινει αναλλοιωτες για χρονια στο μυαλο μου!Ο καθε ανθρωπος εχει ενα στοχο.Λιγο πολυ ο στοχος ειναι ο ιδιος (γι’άυτο δεν ειμαστε και τοσο διαφορετικοι τελικα).Διαλεγοντας διαφορετικους δρομους προσπαθουμε ολοι να τον φτασουμε...
Σκεφτομενη ολα αυτα, κι αλλα που δεν ειναι του παροντος, κατεληξα στο παρακατω για τον δικο μου στοχο...
...κοιταζω απ’το παραθυρο και βλεπω τη μιζερια...κοιταζω απ’το ιδιο παραθυρο και βλεπω τη χαρα...ανοιγω την πορτα και τις βλεπω να χορευουν αγκαλια...σαν να με κοροϊδευουν,με κοιτουν και γελουν..δεν θα τους κανω το χατιρι..οχι!δεν θα διαλεξω καμια τους...εγω θα διαλεξω την ΕΥΤΥΧΙΑ!
Ναι η ευτυχια ειναι ο στοχος. Ειτε το καταλαβαινουμε ειτε οχι ολες οι επιλογες που κανουμε για να πετυχουμε κατι που θεωρουμε στοχο αποσκοπουν στην εκπληρωση του ενος βαθυτερου και πιο ουσιαστικου στοχου...
Ναι αυτο ειναι...στη ζωη διαλεγουμε κι επιλεγουμε αυτο που μας οδηγει στην ευτυχια και οχι στη χαρα...και ξερετε γιατι???Γιατι πολυ απλα η χαρα ειναι ενα βημα πριν την ευτυχια!!!Περναμε τα σκαλοπατια γρηγορα γρηγορα γιατι το βημα πριν τη χαρα ειναι η μιζερια,και υπαρχει παντα ο κινδυνος να γλιστρησουμε και να φαμε τα μουτρα μας!!!
Βεβαια πολλες φορες δεν τη γλιτωνουμε την τουμπα!!!Κι αυτο θεμιτο αν και οχι ευχαριστο!!!Ενα μονο θα σας πω!!!Ειμαι μολις 21 χρονων και εχω φαει τα μουτρα μου και με εχει καταπιει η μιζερια πολλες μα πολλες φορες !!!Μα αν δεν περασει ο ανθρωπος και την καταθλιψουλα του καποια στιγμη της ζωης του δεν εχει βιωσει ποτε του το αληθινο συναισθημα της ευτυχιας...Κι οταν αυτη του κανει το χατιρι και τον βρει ουτε που θα την παρει χαμπαρι...ε λοιπον δεν ειναι κριμα???!!!Δεν ειναι κριμα να σου κανει τη χαρη η ευτυχια να σε βρει και εσυ να την κλωτσησεις γιατι πολυ απλα απ την πληξη και τη βαρεμαρα της συνηθειας δεν την καλωσορισεις!!!
Και ξερετε κατι...?Η μιζερια ειναι μια πολυ ασχημη συνηθεια.Ναι καλα διαβασατε...συνηθεια.Βυθιζεσαι μεσα σ’αυτη, επαναπαυευεσαι και σταματας να προσπαθεις.ειναι η κατασταση που απαιτει τη λιγοτερη προσπαθεια και τη λιγοτερη δυνατη κουραση...Ετσι λοιπον για μενα μιζερια δεν ειναι μια αρρωστια,δεν μου προκαλει τον οικτο ή τη λυπηση, αντιθετα το θυμο και το αιμα στο κεφαλι μου ανεβαζει!Για μενα ειναι μια πολυ καλη δικαιολογια για τους «τεμπεληδες».Κι οταν λεω τεμπεληδες εννοω αυτους που βαριουνται να κυνηγησουν τη ζωη,αυτους που φοβουνται να αγωνιστουν για να κερδισουν την ευτυχια και δεν αποκλειω κι αυτους τους «μιζερους –τυφλους-τυχερους»που κλειδαμπαρωνουν την ευτυχια εξω,που τους εκανε την τιμη να τους καταδεχτει...
Γι’αυτο λοιπον και τελειωνω μ’αυτο,ματια, αυτια,μυτες ανοιχτες...γιατι ποτέ δεν ξερεις πότε πού και ποιος θα σου χαρισει την ευτυχια, ετσι ωστε ναι να λλαζουμε αλλα προς κατι ουσιαστικο...
Αλλονων οι πινακες ειναι κοκκινοι,αλλοι ροζ ,αλλοι παλι γκρι,μαυροι κι αλλονων απλα πολυχρωμοι...ο δικος ειναι τρελος...!δεν εχει ποτε ενα χρωμα,κι αν παλι εχει εγω το βλεπω διαφορετικο!οχι δεν ειμαι διαταραγμενη προσωπικοτητα,απλα ΑΛΛΑΖΩ!Αλλαζω απο μερα σε μερα...ουτε εγω δεν με προλαβαινω!!!Το κακο ειναι οτι δεν ξερω ποιος εαυτος μου μου αρεσει τελικα!!!Τουλαχιστον εχω καταληξει σε καποιες σκεψεις που εχουν μεινει αναλλοιωτες για χρονια στο μυαλο μου!Ο καθε ανθρωπος εχει ενα στοχο.Λιγο πολυ ο στοχος ειναι ο ιδιος (γι’άυτο δεν ειμαστε και τοσο διαφορετικοι τελικα).Διαλεγοντας διαφορετικους δρομους προσπαθουμε ολοι να τον φτασουμε...
Σκεφτομενη ολα αυτα, κι αλλα που δεν ειναι του παροντος, κατεληξα στο παρακατω για τον δικο μου στοχο...
...κοιταζω απ’το παραθυρο και βλεπω τη μιζερια...κοιταζω απ’το ιδιο παραθυρο και βλεπω τη χαρα...ανοιγω την πορτα και τις βλεπω να χορευουν αγκαλια...σαν να με κοροϊδευουν,με κοιτουν και γελουν..δεν θα τους κανω το χατιρι..οχι!δεν θα διαλεξω καμια τους...εγω θα διαλεξω την ΕΥΤΥΧΙΑ!
Ναι η ευτυχια ειναι ο στοχος. Ειτε το καταλαβαινουμε ειτε οχι ολες οι επιλογες που κανουμε για να πετυχουμε κατι που θεωρουμε στοχο αποσκοπουν στην εκπληρωση του ενος βαθυτερου και πιο ουσιαστικου στοχου...
Ναι αυτο ειναι...στη ζωη διαλεγουμε κι επιλεγουμε αυτο που μας οδηγει στην ευτυχια και οχι στη χαρα...και ξερετε γιατι???Γιατι πολυ απλα η χαρα ειναι ενα βημα πριν την ευτυχια!!!Περναμε τα σκαλοπατια γρηγορα γρηγορα γιατι το βημα πριν τη χαρα ειναι η μιζερια,και υπαρχει παντα ο κινδυνος να γλιστρησουμε και να φαμε τα μουτρα μας!!!
Βεβαια πολλες φορες δεν τη γλιτωνουμε την τουμπα!!!Κι αυτο θεμιτο αν και οχι ευχαριστο!!!Ενα μονο θα σας πω!!!Ειμαι μολις 21 χρονων και εχω φαει τα μουτρα μου και με εχει καταπιει η μιζερια πολλες μα πολλες φορες !!!Μα αν δεν περασει ο ανθρωπος και την καταθλιψουλα του καποια στιγμη της ζωης του δεν εχει βιωσει ποτε του το αληθινο συναισθημα της ευτυχιας...Κι οταν αυτη του κανει το χατιρι και τον βρει ουτε που θα την παρει χαμπαρι...ε λοιπον δεν ειναι κριμα???!!!Δεν ειναι κριμα να σου κανει τη χαρη η ευτυχια να σε βρει και εσυ να την κλωτσησεις γιατι πολυ απλα απ την πληξη και τη βαρεμαρα της συνηθειας δεν την καλωσορισεις!!!
Και ξερετε κατι...?Η μιζερια ειναι μια πολυ ασχημη συνηθεια.Ναι καλα διαβασατε...συνηθεια.Βυθιζεσαι μεσα σ’αυτη, επαναπαυευεσαι και σταματας να προσπαθεις.ειναι η κατασταση που απαιτει τη λιγοτερη προσπαθεια και τη λιγοτερη δυνατη κουραση...Ετσι λοιπον για μενα μιζερια δεν ειναι μια αρρωστια,δεν μου προκαλει τον οικτο ή τη λυπηση, αντιθετα το θυμο και το αιμα στο κεφαλι μου ανεβαζει!Για μενα ειναι μια πολυ καλη δικαιολογια για τους «τεμπεληδες».Κι οταν λεω τεμπεληδες εννοω αυτους που βαριουνται να κυνηγησουν τη ζωη,αυτους που φοβουνται να αγωνιστουν για να κερδισουν την ευτυχια και δεν αποκλειω κι αυτους τους «μιζερους –τυφλους-τυχερους»που κλειδαμπαρωνουν την ευτυχια εξω,που τους εκανε την τιμη να τους καταδεχτει...
Γι’αυτο λοιπον και τελειωνω μ’αυτο,ματια, αυτια,μυτες ανοιχτες...γιατι ποτέ δεν ξερεις πότε πού και ποιος θα σου χαρισει την ευτυχια, ετσι ωστε ναι να λλαζουμε αλλα προς κατι ουσιαστικο...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)