ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

17-11-2009. 36 χρόνια μετά από την εξέγερση του πολυτεχνείου, μια εξέγερση βαμμένη με το αίμα και τον πόνο πολλών ανθρώπων της εποχής όχι μόνο των φοιτητών του πολυτεχνείου αλλα και όλου του κόσμου που είχε μαζευτεί έξω από τις πύλες του ζητώντας, προσδοκώντας και τελικά απαιτώντας ένα καλύτερα αύριο για τα παιδιά του, ένα καλύτερο αύριο για μας. Τόσα χρόνια μετά και όπως είναι φυσικό οι εορταστικές διαδηλώσεις συνεχίζονται. Έτσι και φέτος η καθιερωμένη πορεία έγινε και περίπου 3000 άτομα μαζεύτηκαν να διαδηλώσουν στη συμπρωτεύουσα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο γράφων. Και όμως ανάμεσα σε τόσο κόσμο δεν μου δημιουργήθηκε η αισθηση μιας διαδήλωσης ή μιας γιορτής. Ένοιωσα περισσότερο σαν να κάνω μια βόλτα στην πόλη, όπως κάθε μέρα απλά με περισσότερο κόσμο. Τα γνωστά συνθήματα ακούστηκαν και φέτος αλλά σχεδόν κανείς πια δεν φώναζε. Αλλά και γιατί να το κάνει. Ποιος από όλους αυτούς ήξερε τι πραγματικά είχε γίνει σε εκείνη την τελευταία μέχρι στιγμής ένδειξη του μεγαλείου ενός ιστορικού λαού. Ή και της γενικότερης ιστορίας από εκεί και πέρα. Λαμπράκης, Τεμπονέρας???? Πόσοι από αυτή την πορεία γνώριζαν την ιστορία των ατόμων που κάθε χρόνο βροντοφώναζουν τα ονόματα τους. Εγώ και λυπάμαι που το λέω δεν γνώριζα, όπως και η πλειψηφία των ατόμων εκει πέρα. Είμαστε ένας λαός που λατρεύει την αρχαία ιστορία του και παραμελεί τη νεότερη. Και αν πολλοί θα αντικρούσουν ότι η ιστορία θέλει αρκετά χρόνια για να γραφτεί θα ρωτήσω, αλήθεια δεν είναι αρκετά 36 χρόνια για να μάθουμε επιτέλους. Γιατί «της γενιάς μας τα πολυτεχνεία» δεν είναι πολύ μακριά. Με όλο το πολιτικό σκηνικό, την ανεργία , την ξενοφοβία, το ρατσισμό, τη διαφθορά και τη δυσαρέσκεια να φουντώνουν συνεχώς οι αντιδράσεις είναι βέβαιες. Αρκετα απο αυτά αποτέλεσμα των δεινών του πολυτεχνείου.

Η εξέγερση του πολυτεχνείου προκάλεσε την πτώση ενός φασιστικού και ανελεύθερου συστήματος που προκαλούσε φόβο και ανασφάλεια στους πολίτες. Και μετά την πτώση του και αφού τελείωσαν οι πρώτοι εορτασμοί πολλοί από τους «αγωνιστές» του πολυτεχνείου ανέλαβαν να βγάλουν από το τέλμα αυτόν τον τόπο με την ανάμιξη τους στην πολιτική καθημερινότητα μας. Θα γνωρίσετε πολλους από αυτούς από τις μεγάλες κοιλιές, τα πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα αλλά και τη συνεχή τους παρουσία στα πολιτικά στέκια των τηλεοράσεων. Είναι αυτοί που με τους χειρισμούς τους, τα σκάνδαλα και τη διαφθορά κατάφεραν να μας οδηγήσουν εκεί που μας ανέλαβαν, στο φόβο και την ανασφάλεια. Απλά αυτή τη φορά υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται μια και το ποιο σημαντικό τους κατόρθωμα είναι ή δημιουργία μιας γενιάς που δεν αντιδρά, μιας στρατιάς άβουλων όντων, πλήρως μαζοποιημένων που δέχονται άβουλα τις εξελίξεις . Μιας γενιάς που αντί να διαδηλώνει για τα τόσα καθημερινά μας προβλήματα απλά κάνει μια βόλτα στην πόλη, γιορτάζοντας για τα παλιά .

Η πραγματική πορεία του πολυτεχνείου συνέβη πέρσι το Δεκέμβρη όπου πλήθος κόσμου βγήκε έξω για να διαμαρτυρηθεί για τη δολοφονία ενός μικρού παιδιού, και μέσα από αυτή την θλιβερή αφορμή να φωνάξει για όλα αυτά που όλοι βλέπουμε και συνήθως δεν μιλάμε. Όχι μέσα από τις πράξεις βίας που η τηλεόραση επέλεξε να προβάλει αλλά μέσω της καθολικότητας της ανταπόκρισης και της διαμαρτυρίας. Αυτή την πορεία ο Τεμπονέρας, ο Λαμπράκης αλλά και οι απλοί καθημερινή αγωνιστές του πολυτεχνείου θα χειροκροτούσαν. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συνεχίσετε να μας προκαλείτε. Και είστε τόσο καλοί σε αυτό. Πολυτεχνεία θα υπάρξουν πολλά.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά σε ένα πολύ ιδιαίτερο άτομο.