Η κίνηση

Λοιπόν όλα σε γενικές γραμμές ξεκινάνε κάπως έτσι:Το έμβρυο αφού ως ζυγωτό κατασκηνώσει μέσα στη μήτρα αναπτύσσεται και ζει στον κόσμο που έχει φτιάξει η μητέρα του για αυτό.Δεν μπορώ να φανταστώ έναν πιο ασφαλή και φιλόξενο χώρο για να ζήσει κανείς,όπου όλα του παρέχονται πραγματικά έτοιμα(μασημένα,διασπασμένα και στην ποσότητα που χρειάζεται).Θερμοκρασία που ούτε το καλύτερο μηχάνημα κλίματος μπορει να δημιουργήσει,η ελάχιστη κίνηση(ίσα για να ξεμουδιάζεις),ησυχία και προπάντων για όλα αυτά να φροντίζει με αγάπη κάποιος άλλος.....
Πολύ έξυπνη αυτή η επινόηση των θηλαστικών.Σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για την διαιώνηση και επιβίωση του είδους σου....
Αλλά αφου όλα τόσο τέλεια γιατί να μπούμε στον κόπο να γεννηθούμε στον κόσμο του αγώνα της επιβίωσης,του πόνου...της ανεξαρτησίας;
Λοιπόν για τους μη γνωρίζοντες ο τοκετός στα θηλαστικά προκαλείται όχι από την μητέρα(είτε από την θέληση της είτε από τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού της) αλλά από το έμβρυο.Το έμβρυο θα χτυπήσει την πόρτα και θα φωνάξει ότι βαρέθηκε εκεί μέσα,ότι μεγάλωσε και η τροφή δεν του φτάνει ή το οξυγόνο που μπορει να του παρέχει η μητέρα ή ο χώρος μέσα στη μήτρα.Για να γίνω πιο κατανοητός και πιστευτός ολόκληρος ο μηχανισμός του τοκετού ενργοποιείται από την έκλυση κορτιζόνης από το έμβρυο ύστερα από δραστηριοποίηση του άξονα υποθαλάμου(τμήμα του εγκεφάλου)-υπόφυσης(αδένας στον εγκέφαλο που απελευθερώνει ορμόνες κατόπιν εντολής του υποθαλάμου)-επινεφριδίων(τόπος παραγωγής κορτιζόνης)...ο ίδιος δηλαδή που ενεργοποιείται όταν στρεσαρόμαστε και εμείς και που στο μεγαλύτερο ποσοστό κατευθύνει την συμπεριφορά μας σε αγχωτικές καταστάσεις να κάνουμε απερίσκεπτα πράγματα-όπως να αντιταχθούμε σε κάτι έντονα ή να προκαλέσουμε τον τοκετό μας!-και μαζί τόσο απαραίτητα όσο και το να γεννηθούμε!
Η 'δυσαρέσκειά' δηλαδή και το άγχος του εμβρύου είναι αυτό που το ωθεί σε κάτι τόσο σπουδαίο,τη ζωή(βέβαια θα μου πειτε ότι πιο πριν δημιουργήθηκε με την ένωση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο.Μα φυσικά θα σας απαντήσω αλλά τωρα με το γεγονός του τοκετού προκύπτει μία αυτοτελής ζωή!).
Το έμβρυο θα λέγαμε ότι κάνει μιας μορφής επανάσταση,ενάντια στην άνεση αποζητά την περαιτέρω εξέλιξη του και αυτό το απόλυτα φιλόξενο περιβάλλον που βρίσκεται στέκεται εμπόδιο σε αυτή του την πορεία...Γι΄αυτό και αποζητά να βγει από εκεί και ψάχνει την δική του αυτοτελή ζωή.Και αυτό προϋποθέτει άγχος και αγώνα και κίνδυνο της ζωής του και της μητέρας του..Όμως είναι κάτι που πρέπει να γίνει.Είναι κάτι που αν δεν γίνει τα πάντα θα έμεναν στάσιμα.Δεν θα μιλούσαμε για εξέλιξη,δεν θα μιλούσαμε για πρόοδο,δεν θα μιλούσαμε για διεκδίκηση και κατάκτηση,για αγώνα και δικαίωση,για ρίσκο,για ανεξαρτησία και ελευθερία,για ζωή όπως η φύση μας δίδαξε να ζούμε...δυναμικά και όχι στάσιμα.
Δείγμα γραφής για τις κοινωνίες μας......