ΓΕΝΝΙΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΙΔΕΑ

Αφορμή για αυτό το κείμενο εί ναι το άρθρο που υπάρχει παρακάτω για τον τοκετό. Πολύ ωραίο και ενδιαφέρον το θαύμα της γέννησης, με την αναζήτηση και το ρίσκο που παίρνει το έμβρυο αφήνοντας τον ασφαλή κόσμο που του έφτιαξε η μητέρα του,αναζητώντας κάτι καινούργιο χωρίς να έχει σίγουρο που αυτή η αναζήτηση θα το οδηγήσει. Θα μου πείτε από την άλλη τι θέλει να μας δείξει αυτός τώρα, αν θέλει κριτική για αυτό υπάρχουν τα σχόλια. Όχι αυτό που θέλω να κάνω είναι μία αντιστοιχία ανάμεσα στην πορεία ενός εμβρύου, με την πορεία μιας ιδέας.
Για τη δημιουργία του εμβρύου είναι αρκετή η ένωση του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου. Συναντιώνται και σφιχταγκαλιάζονται μέχρι που γίνονται ένα. ‘Ετσι το έμβρυο είναι προιόν της αγάπης δύο ανθρώπων,ζώων,οργανισμών. Αντίθετα μια ιδέα είναι ένα προιόν της φύσης. Τα εξωτερικά ερεθίσματα είναι αυτά που δημιουργούν στον εγκέφαλο μας περίπλοκες διεργασίες και αναζητήσεις οδηγώντας στη δημιουργία της. Όμως μια ιδέα δεν είναι απλά ο ηλεκτρισμός που υπάρχει μέσα στα νευρικά μας κύτταρα, είναι κάτι πιο σύνθετο. Η δημιουργία της απαιτεί μια εμφατική αντίφαση, έναν εγκέφαλο που γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει, ή τουλάχιστον πως αυτά που γνωρίζει δεν είναι αρκετά ή είναι ελλιπή, αναζητώντας έτσι την ολοκλήρωση τους ή ακόμα καλύτερα κάτι καινούργιο.
Η κυοφορία μιας ιδέας είναι αντίστοιχα με αυτή του εμβρύου η πιο ασφαλής περίοδος της ζωής της. Είναι η περίοδος που ο εμπνευστής της την κρατάει για τον εαυτό του, την χαίρεται την επεξεργάζεται και την αλλάζει. Η διάρκεια της δεν μπορεί να είναι καθορισμένη απλά πλέει ανέμελα μέσα στο χρόνο περιμένοντας την δικιά της έκρηξη κορτιζόνης, που θα οδηγήσει στον τοκετό της.
Η γέννηση ενός παιδιού είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του ανθρώπου. Ένας υπέροχος μικρός οργανισμός που θα σου χαμογελάσει, θα κλάψει, θα επικοινωνήσει μαζί σου και ίσως σε κατουρήσει κιόλας στην αρχή αν δεν προσέξεις. Παράλληλα η στιγμή της γέννησης μιας ιδέας είναι η στιγμή της κοινοποίησης της σε κάποιον άλλο. Και παρόλο που η πορεία της, η διάρκεια ζωής της αλλά και οι επιδράσεις που θα έχει στους άλλους δεν είναι σίγουρες, ένα ειναι βέβαιο. Η βασική διαφορά στην αντιστοιχία αυτή (εμβρύου-ιδέας) είναι ότι ένα μωρό πάντα ανήκει σε αυτόν που το γέννησε, τους γονείς του. Αυτό είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο, μπορει να αποδειχθεί ανα πάσα στιγμή με τα περίφημα τεστ DNA χωρίς περιθώρια αμφιβολίας. Αντίθετα μια ιδέα δεν ανήκει πουθενά. Από τη στιγμή της γέννησης της ανήκει σε όλους. Και αν την ασπαστούν πολλοί παύει ναέχει αυτή τη μορφή, θα έλεγες πως μεγαλώνει και εξελλίσεται. Γίνεται κίνημα. Ένα κίνημα πολιτισμικό, θρησκευτικό,κοινωνικό ή πολιτικό. Ένα κίνημα μιας ομάδας νέων ή γερων, εργατών ή πλουσίων, ένα οποιοδήποτε κίνημα, την ιδέα δεν την ενδιαφέρει.
Μία ιδέα είναι σαν ένας μικρός θεός. Υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτή. Η διάρκεια ζωής της και η εξέλιξη της είναι τυχαία και εξαρτάται από εμάς. Μεγαλώνει,γιγαντώνεται, εξελίσσεται,ξεφεύγει, παρεκτρέπεται, πεθαίνει, αναγεννάται. Και τελικά επιστρέφει στη φύση από την οποία προήλθε αφου δημιουργεί εποχές, κτίρια, πόλεις, οργανώσεις,πλάθει ανθρώπους και συνειδήσεις αλλάζοντας το περιβάλλον δραστικά.Έτσι και αλλιώς, εν τέλει όλα μια ιδέα είναι.