Σωστο ή Λαθος.Λογικη ή Συναισθημα.

Βρίσκω τον εαυτό να προβληματίζεται συνέχεια για πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε να ασχοληθεί εξ'αρχής.Για ποιο λόγο και από ποιον δεν έχει σημασια.Αυτό που έχει σημασία είναι οτι κάθε φορα με κυριεύει ο θυμός ,η απαισιοδοξία και άλλα αρνητικά συναισθήματα.Και το παράξενο είναι οτι τις περισσοτερες φορές , λίγο πριν νιωσω έτσι ,είμαι χαρούμενος και καλά με τον εαυτό μου.Αυτη η κατάσταση με έβαλε μια απο αυτές τις μέρες να καθίσω να σκεφτώ γιατί...
Στην αρχή ,κατευθείαν και χωρις δευτερη σκέψη θεωρησα οτι απλα εχω δικιο και οτι ο διπλανος μου ή αυτος που απλα ειναι στην αλλη ακρη της γραμμης του τηλεφωνου ,δεν σκεφτεται σωστα.Επισης αναρωτηθηκα για ποιο λογο καθεται και μου λεει πραγματα που με πληγωνουν και με ριχνουν ψυχολογικα .Αθελα του βεβαια και χωρις κανενα σκοπο να με
πληγωσει.Βλεπετε ,οταν εισαι συναισθηματικα συνδεδεμενος με καποιον δεν σκεφτεσαι σωστα.Οπως και κατι απλο που ο αλλος μπορει να ξεστομισει , εσενα σου φαινεται γριφος και σε προβληματιζει.Σου κακοφαινεται και σου γαμαει τη ψυχολογια.Ο αλλος ομως δεν το καταλαβαινει αυτο ...
Ετσι λοιπον αρχισα να ψαχνω το γιατι ,αλλα και παλι εχανα την ουσια.Και παλι δεν μπορουσα να δω τη μεγαλυτερη εικονα.Πολλες φορες δεν μπορω.Οχι μονο εγω αλλα ολοι μας.Η μεγαλυτερη εικονα που επρεπε να αντιληφθω ηταν τοσο απλη οσο μια εικονα που δειχνει ενα προχειρα σχεδιασμενο σπιτι με εξισου προχειρα σχεδιασμενους ανθρωπους ,ζωγραφισμενους σε ενα απλο χαρτι απο ενα μικρο παιδι.Απλουστα αυτο που εγω πιστευω και αυτο που εγω σκεφτομαι και με τον τροπο που το σκεφτομαι δεν συμβαδιζει με τη
νοοτροπια του αλλου.Και οπως εγω ενεργω δεν σημαινει οτι κ ο αλλος ενεργει ετσι.Το αν πρεπει να ενεργησει οπως εγω θελω ειναι δικο του θεμα.
Τι ειναι σωστο και τι λαθος.Για μενα ειναι σωστο να κανω καθε μερα μπανιο.Για αλλους ειναι τελειως λαθος.Για μενα ειναι σωστο να χρησιμοποιω το αμαξι μου για την καθημερινη μου μετακινηση.Για μερικους αλλους ειναι λαθος.Χιλιαδες αλλα παραδειγματα θα μπορουσα να πω αλλα για το καθενα θα υπαρχει διαφορετικη αποψη.
Μερικες φορες ειμαστε ικανοι να μπορεσουμε να αντιληφθουμε και τις 2 αποψεις.Και ισως και αλλες πολλες διαφορετικες.
Ομως οταν καποιος ειναι εντονα συναισθηματικα συνδεδεμενος με καποιο αλλο ατομο τοτε οι κουβεντες ειναι λες και ακροβατεις σε ενα λεπτο σχοινι και την επομενη στιγμη μπορει να πατας γερα σε στερεο εδαφος.Και αυτο συμβαινει γιατι δεν μπορεις ευκολα να αντιληφθεις διαφορετικες αποψεις διοτι για να συμβει κατι τετοιο πρεπει να υπαρχει λογικη και οταν σε εχει κυριευσει το συναισθημα η μονη λογικη που εχει απομεινει ειναι η δικια σου αποκλειστικα.Η οποια δικια σου λογικη σου λεει με λιγα λογια ''Φιλαρακι εμενα θα ακους και κανενα αλλο''.Ετσι και εγω σαν ευαισθητος εκ φυσεως και επιπροσθετα ,σαν ευαλωτος που ειμαι οταν ειμαι <<κοντα>> με καποιον χανω τη μπαλα και παρασυρομαι οπως πολλες φορες κανω.Μετα ομως οταν επανερχεται η λογικη και ειναι δυσκολο μερικες φορες να
επανελθει,εως αδυνατο ,τοτε τα πραγματα μοιαζουν απλουστερα .Και η αισιοδοξια επανερχεται και αυτη .Ομως αυτο που παρατηρω ειναι οτι χανεται το συναισθημα.Και δεν ξερω αν χανεται γιατι οι αποψεις διαφερουν ή γιατι τελικα δεν με ενδιαφερει η διαφορετικη αποψη γιατι απλουστατα τα εχω σκεφτει ολα με τη καθε διαφορετικη οπτικη γωνια
ετσι ωστε στο τελος οτι και να ακουσω δεν θα πληγωθω.Αλλα και παλι , ειναι καλο αυτο ?Τι ειναι τελικα σωστο?
Να ενδιαφερεσαι να μαθεις τη γνωμη του αλλου οσο και να σε πληγωσει και μετα να το παλεψεις?Και αμα δεν ερθει η
λογικη και τα πραγματα χειροτερεψουν και τσακωθεις με τον αλλο?
Να ενδιαφερθεις να ακουσεις και απλα να μη σε νοιαξει?Και αν δεν σε νοιαξει , αυτο δεν θα σημαινει οτι δεν εχεις συναισθηματα για τον αλλο ?Και αν δεν εχεις γιατι εισαι μαζι του ?
Ενας πολυ λογικος ανθρωπος θα εχει σιγουρα μια απαντηση και γρηγορη απαντηση κιολας.Ισως ομως αυτος να εχει συναισθηματικο ευρος οσο το μεγεθος ενος σπιρτοκουτου.Καποιος με μια αλλη πιο συναισθηματικη οπτικη γωνια ισως να προβληματιστει γιατι εχει περασει την ιδια κατασταση.
Ασχετως ομως με το ποιος μπορει να κρινει τι ειναι σωστο και τι λαθος και ποιος σκεφτεται πιο λογικα και ποιος με περισσοτερο συναισθημα , για το δικο μου καλο , κρινω απαραιτητο ,να υπαρχει ηρεμια και σκεψη ,που πολλες φορες αυτα τα δυο απουσιαζουν και ετσι παρασυρομαι και λεω πραγματα που ισως δεν θα επρεπε .Ισως τελικα να ειναι ενα παιχνιδι οπου αυτος που σκεφτει λογικοτερα κερδιζει στο τελος γιατι πληγωνεται λιγοτερο αλλα χανει στο διαστημα που μεσολαβει.Αλλα και παλι ,για μενα ισως ειναι σωστοτερο να κερδισω κατι που για τον αλλο απλα δεν υπαρχει νοημα να προσπαθησει.Ισως τελικα απλα να ειναι θεμα ''θελω'' και απλου εγωισμου.Και ναι , νομιζω πως πραγματι ειναι θεμα εγωισμου.Μετα ερχεται το ερωτημα ποιος ειναι ετοιμος να αφησει τον εγωισμο του και να πραξει ετσι λιγο πιο , ανθρωπινα να το πω...

Προσεγγίζοντας την ευτυχία

Μια φορά και ένα καιρό κάποιος είπε πως η πραγματική ευτυχία χωρίζεται σε τρία θεμελιώδη πράγματα: αυτό που είσαι, αυτό που έχεις και αυτό που αντιπροσωπεύεις στα μάτια των άλλων. Μια προσεκτικότερη όμως ματιά ίσως δείξει πως η πολυπόθητη τελικά ευτυχία δεν είναι και τόσο σύνθετη στην προσέγγιση της.
Αυτό που έχεις είναι τα υλικά αγαθά και οι ανέσεις που σε περιβάλλουν και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα σου. Ένα ζεστό πιάτο φαί και ένα μαλακό κρεβάτι μπορεί να θεωρηθούν ως ευτυχία αλλά μάλλον αποτελούν μία κάλυψη βιολογικών αναγκών και συνδέονται περισσότερο με ένα κατώτερο αλλά πολύ σημαντικό είδος της: τη σωματική ευημερία. Η πολυτελή και υπέρογκη απόκτηση αγαθών ίσως ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωση μας αλλά η χαρά που προσφέρουν όταν γίνει καθημερινότητα η χρήση τους, αρχίζει να ξεθωριάζει, ειδικότερα όταν το ταξίδι της ζωής πλησιάζει προς το τέλος του και τα υλικά αγαθά τείνουν να χάνουν την επίδραση τους πάνω μας.
Ίσως η πιο στρεβλή αντίληψη της ευτυχίας είναι όταν λαμβάνουμε ως κριτήριο και κανόνα αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων ως το εγώ μας. Μια αποδοτική και με κύρος εργασία, η κοινωνική αναγνώριση και αποδοχή, η υποταγή στην κοινή άποψη και η τυφλή μαζοποίηση το μόνο που καταφέρνουν είναι να εκπαραθυρώσουν το είσαι και να τονίσουν το φαίνεσθε. Τα άτομα αυτά είναι αυτό που βλέπουν οι άλλοι, και όταν νομίζουν πως αυτό που βλέπουν δεν είναι το ενδεδειγμένο σαν άλλοι χαμαιλέοντες τροποποιούνται και αλλάζουν όψη και άποψη. Αλίμονο όμως που από τις πολλές αλλαγές χρωμάτων στο τέλος ξεχνούν ποιοι ήταν αρχικά και παραμένουν έρμαια στις αλλαγές της εποχής και της μόδας.
Έτσι στο τέλος μας μένει μόνο αυτό που είσαι πραγματικά για να μας κάνει ευτυχισμένους. Μα δεν είναι πολύ απρόσωπο αυτό δεδομένου ότι ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό ον που περιβάλλεται από συνανθρώπους του σε όλο το διάστημα της ζωής του. Και όμως είναι πάρα πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως η πραγματική ευτυχία πηγάζει από μέσα μας. Η αγάπη, η συμπόνια, η αδερφοσύνη όλα είναι συναισθήματα που πηγάζουν από τα βαθύτερα κομμάτια της ανθρώπινης ψυχής, δύσκολα εκφράζονται αλλά όταν γίνει το αποτέλεσμα είναι συγχρόνως μαγικό και καταστροφικό. Όλα όμως έχουν ένα κοινό, δημιουργούνται και απευθύνονται σε αυτό που έχουμε γύρω μας, τους ανθρώπους που ερχόμαστε σε επαφή και τις ιδέες ή τις δράσεις που αναπτύσσουμε. Αυτοί είναι που μας δίνουν τις πρώτες ύλες και ο τρόπος που τις χρησιμοποιούμε είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και εν τέλει η πορεία της ζωής μας.
Τελικά τι είναι η ευτυχία? Μα ποιος είμαι εγώ που θα την απογυμνώσω μέσα από μία προχειρογραμμένη πρόζα. Έχω όμως μια καλή συμβουλή να δώσω. Φαντάσου τη ζωή ως ένα ατελείωτο κύκλο τον οποίο θα έπρεπε να επαναλαμβάνεις στην αιωνιότητα, φαντάσου να ζεις την κάθε μέρα άπειρες φορές κάνοντας τα ίδια πράγματα και επαναλαμβάνοντας τις ίδιες πράξεις. Θα άντεχες να το κάνεις αυτό το πράγμα?
Ζήσε την κάθε μέρα σου έτσι ώστε η απάντηση να είναι: ευχαρίστως!!!!!

Εκμετάλευση και αυτοεκμετάλευση

Να αλλάξω τον κόσμο....Φράση ασαφής που μπορεί να την τραβήξει κανείς κατά που θέλει,να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει,να την κάνει όσο ασαφή θέλει.
Θυσιάζεται κανείς τόσο εύκολα στην ιδέα αλλαγής γα το καλύτερο.Ιδιαίτερα όταν το προηγούμενο το έχει συχαθεί τόσο πολύ.Αυτή είναι και η κίνηση της κοινωνίας ως ζων οργανισμός.Και ως τέτοιος στην πορεία του προς τη γέννηση,επιβίωση,αναπαραγωγή και παραγωγή,θάνατο και διαιώνιση προσπαθεί και καταφέρνει μια σειρά από κοσμογωνικές αλλαγές που του είναι απαραίτητες σε όλη αυτή την ευθεία-διακοπτόμενη και κυκλική-άπειρη πορεία.Η θυσία μελών του οργανισμόυ ως αποπιπτούντων κυττάρων ή απώλεια βίαιη στην διάρκεια περήφανης μάχης στα εμπόδια μιας προδιαγεγραμένα άγνωστης πορέιας αποτελεί αναγκαίο κακό και είναι και κάτι που μια κοινωνία ως οργανισμός είναι προετοιμασμένη και εξοπλισμένη.
Αυτός ο μηχανισμός στην πορεία της κοινωνίας των ανθρώπων που αλλιώς αποκαλείται ιστορία επιχειρήθηκε περιστασιακά να χρησιμοποιηθεί, μα ποτέ άλλοτε τόσο μεθοδευμένα και επιστημονικά όσο στην εποχή της απογείωσης της επιστήμης και της αναλυτικής σκέψης,την μεταπολεμική ιστορία του γένους των ανθρώπων.Φτάνοντας σε μία αιχμή της ιστορίας μιας ξέφρενης πορέιας ράθυμα σκεπτόμενων ανθρώπων που τους φέρνει μπροστά από την απέραντη άγνωστη ζούγκλα αφού το εύκρατο λιβάδι παραδόθηκε σταδιακά σε αυτούς που για καιρό και μεθοδευμένα έκλεβαν το νερό από τους βλαστούς του λιβαδιού.Έτσι το λιβάδι ξεράθηκε και εγκαταλήφθηκε,παραδόθηκε εξολοκλήρου και η κοινωνία βέθηκε με την αποφάση να εγκαταλείψει αυτό το λιβάδι ή να γίνει σκάβος σε αυτό.
Η μεθοδολογία έχει ως εξής.Η θυσία που απαιτείται για την διάσωση του λιβαδιού που κλάπηκε παρουσιάζεται πλέον ως προϋπόθεση για την παραμονή σε αυτό το άλλοτε φιλόξενο μέρος,που ουσιαστικά σημαίνει και απαιτείται σκλαβιά για την χρήση του που κάποτε ήταν ελεύθερη με προϋπόθεση απλά της γέννησης ενός βλαστού.Δηλάδη αν το παραλληλήσουμε με έναν βιολογικό οργανισμό είναι σαν το αριστερό χέρι να υποχρεώνει το δεξί να εκτελεί τις πράξεις που θα έπρεπε αυτό να κάνει για την επιβίωση του.Μα τότε είναι φανερό ότι ο οργανισμός θα δυσλειτουργούσε.
Και πράγματι δυσλειτουργεί,και βλέπουμε αυτή την εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο στη νεοελληνική κοινωνία με τους τους διεφθαρμένους πολιτικούς της,τους αυθαίρετους κατέχοντες λες και τους κληροδοτήθηκε από κάποια ανώτερη δύναμη το λιβάδι σαν τους φαιουδάρχες ή τους εκκλησιαστικούς άρχοντες ή τους βυζαντινούς βασιλιάδες ή ακόμα χειρότερα τους εθνοφυλάκτες που αυθαίρετα ορίζουν και παραχαράζουν ιστορία και συνειδήσεις και ανήκουν σε όλες τις υποκατηγορίες της επίσης αυθαίρετης κοινωνικής διαστρωματοποίησης που είναι τόσο ανίδεοι που χειρότερα από όλους ελμεταλεύονται από άλλους και το δικό τους μερίδιο που νοικιάζουν σε αυτό τον κόσμο αποφλοιώνεται από άλλους.Αυτοί οι άλλοι δεν είναι αόρατοι.Είναι οι ύπουλοι της καθημερινότητας,αυτοί που δεν μιλάνε για τον εαυτό τους παρά για τους άλλους και τάσσονται τόσο έντονα υπέρ παράλογων απόψεων,που αντιβαίνουν την αρμονία της συμβίωσης στον δανεικό κόσμο.Είναι απλό να τους ξεχωρίσεις,είναι αυτοί που σας ζητάνε να γίνετε δούλοι.Αυτοί καταπάτησαν τον χώρο σας,σας ζητάνε να αλλάξετε τον κόσμο μαζί προς οφελος τους μα ήρθε η ώρα της θυσίας από την κοινωνία όπως ξέρει η ίδια να κάνει και έχει κάνει πολλές φορές για να αποφύγει όλα αυτά τα εμπόδια στον προδιαγεγραμμένα άγνωστο δρόμο της και αυτή θα έρθει όταν πιεστεί πολύ για υην απόφαση να γίνει δούλος ή να φύγει.Δεν θα φύγει και δεν θα γίνει δούλος......

Άχυρα στο λιβάδι

Άχυρα θα χαρακτήριζαν την θέληση ενός νέου....Αυτό που ξεκίνησε σα μπουμπούκι από σπόρο ξερό αυτό που από το νεκρό χώμα φύτρωσε για να σταθεί στον αέρα αντλώντας συστατικά από τη σαπίλα του χώματος,αυτό το μικρό μπορεί να γίνει δέντρο....μα και άχυρο αν δεν το ποτίσουν,αν του στερήσουν το νερό.

Αυτό μας κάνουν,σε εμάς που βλέπουμε τον κόσμο από χαμηλά ακόμα.Άχυρα,ξερά σε λιβάδι με άχυρα.Το λιβάδι είναι ομοιόμορφο και πάει για ζωοτροφή.Όσο πιο ξερό τόσο καλύτερα συντηρείται.Μα να ξέρετε υπάρχει και η αυθόρμητη βροχή.Και να ευχειθήτε να μην έρθει μουσώνας.
Λοιπόν αυτό το αδιέξοδο που παρουσιάζεται στο περιφραγμένο λιβάδι είναι γιατί το λιβάδι είναι άπειρο και εκεί που τελειώνει αρχίζει.Γιατί αν δεν είχε αρχή δεν θα είχε και τέλος.Και αφού έχει αρχή έχει και τέλος την αρχή του.Και αν πάρει το λιβάδι φωτιά θα πάρει από το τέλος ως την αρχή του και ο φράχτης σας θα καεί.Γιατί αφού τα άχυρα θα φαγωθούν δεν θα είχαν καμία αντίρρηση να καούν αντ'αυτού.

Ξέρω ότι για σας ένα άχυρο δεν έχει καμία σημασία μα το λιβάδι σας αρέσει να το βλέπετε και προσπαθείτε να το αποκτήσετε.Δεν ζητάω από το νερό σας αυτό που σαν βλαστός μου αντιστοιχεί γιατί θα το χύσετε πίνοντας το μα παρακαλάω για μουσώνα....ή μια φωτιά!!

Ενα ταξιδι.........

Θα θελα να ταξιδευω...
θα θελα να παω σε μερη που κανεις δεν εχει δει, που κανεις δεν εχει ονειρευτει...θα θελα να παω σε μερη που πλαθει το μυαλο κι η φαντασια.Σε τοπους που εχουν χρωματα και σχηματα που εμπνεονται απο τη μουσικη...νοτες που πετουν στη θαλασσα και χρωματα που κολυμπουν στον ουρανο..το αερακι να μαι γλυκια μελωδια και να χορευουν τα πλασματα σαν αερινες οπτασιες αντι να περπατουν...θα θελα να παω σ'ενα κοσμο αλλιωτικο, ετσι οπως εγω τον ονειρευτει..θα θελα ο ηλιος να μου χαμογελα και το σουρουπο οταν θα βγαινει το φεγγαρι να μπορω ν'ανεβω σ'ενα συννεφο και να κουβεντιαζω με τα αστερια...να κανω ενα βημα και να'ναι χειμωνας!να απλωνω το χερι μου και να κοβω ενα ανθισμενο μπλε τριανταφυλλο την επομενη στιγμη..τα λουλουδια να μην μαραινονται ποτε και το χιονι να μην σταματα να πεφτει..
Θα θελα να ταξιδεψω σ'ενα μερος απολυτα μοναδικο!
Θα θελα να ταξιδεψω στον δικο μου παραδεισο........