Βρίσκω τον εαυτό να προβληματίζεται συνέχεια για πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε να ασχοληθεί εξ'αρχής.Για ποιο λόγο και από ποιον δεν έχει σημασια.Αυτό που έχει σημασία είναι οτι κάθε φορα με κυριεύει ο θυμός ,η απαισιοδοξία και άλλα αρνητικά συναισθήματα.Και το παράξενο είναι οτι τις περισσοτερες φορές , λίγο πριν νιωσω έτσι ,είμαι χαρούμενος και καλά με τον εαυτό μου.Αυτη η κατάσταση με έβαλε μια απο αυτές τις μέρες να καθίσω να σκεφτώ γιατί...
Στην αρχή ,κατευθείαν και χωρις δευτερη σκέψη θεωρησα οτι απλα εχω δικιο και οτι ο διπλανος μου ή αυτος που απλα ειναι στην αλλη ακρη της γραμμης του τηλεφωνου ,δεν σκεφτεται σωστα.Επισης αναρωτηθηκα για ποιο λογο καθεται και μου λεει πραγματα που με πληγωνουν και με ριχνουν ψυχολογικα .Αθελα του βεβαια και χωρις κανενα σκοπο να με
πληγωσει.Βλεπετε ,οταν εισαι συναισθηματικα συνδεδεμενος με καποιον δεν σκεφτεσαι σωστα.Οπως και κατι απλο που ο αλλος μπορει να ξεστομισει , εσενα σου φαινεται γριφος και σε προβληματιζει.Σου κακοφαινεται και σου γαμαει τη ψυχολογια.Ο αλλος ομως δεν το καταλαβαινει αυτο ...
Ετσι λοιπον αρχισα να ψαχνω το γιατι ,αλλα και παλι εχανα την ουσια.Και παλι δεν μπορουσα να δω τη μεγαλυτερη εικονα.Πολλες φορες δεν μπορω.Οχι μονο εγω αλλα ολοι μας.Η μεγαλυτερη εικονα που επρεπε να αντιληφθω ηταν τοσο απλη οσο μια εικονα που δειχνει ενα προχειρα σχεδιασμενο σπιτι με εξισου προχειρα σχεδιασμενους ανθρωπους ,ζωγραφισμενους σε ενα απλο χαρτι απο ενα μικρο παιδι.Απλουστα αυτο που εγω πιστευω και αυτο που εγω σκεφτομαι και με τον τροπο που το σκεφτομαι δεν συμβαδιζει με τη
νοοτροπια του αλλου.Και οπως εγω ενεργω δεν σημαινει οτι κ ο αλλος ενεργει ετσι.Το αν πρεπει να ενεργησει οπως εγω θελω ειναι δικο του θεμα.
Τι ειναι σωστο και τι λαθος.Για μενα ειναι σωστο να κανω καθε μερα μπανιο.Για αλλους ειναι τελειως λαθος.Για μενα ειναι σωστο να χρησιμοποιω το αμαξι μου για την καθημερινη μου μετακινηση.Για μερικους αλλους ειναι λαθος.Χιλιαδες αλλα παραδειγματα θα μπορουσα να πω αλλα για το καθενα θα υπαρχει διαφορετικη αποψη.
Μερικες φορες ειμαστε ικανοι να μπορεσουμε να αντιληφθουμε και τις 2 αποψεις.Και ισως και αλλες πολλες διαφορετικες.
Ομως οταν καποιος ειναι εντονα συναισθηματικα συνδεδεμενος με καποιο αλλο ατομο τοτε οι κουβεντες ειναι λες και ακροβατεις σε ενα λεπτο σχοινι και την επομενη στιγμη μπορει να πατας γερα σε στερεο εδαφος.Και αυτο συμβαινει γιατι δεν μπορεις ευκολα να αντιληφθεις διαφορετικες αποψεις διοτι για να συμβει κατι τετοιο πρεπει να υπαρχει λογικη και οταν σε εχει κυριευσει το συναισθημα η μονη λογικη που εχει απομεινει ειναι η δικια σου αποκλειστικα.Η οποια δικια σου λογικη σου λεει με λιγα λογια ''Φιλαρακι εμενα θα ακους και κανενα αλλο''.Ετσι και εγω σαν ευαισθητος εκ φυσεως και επιπροσθετα ,σαν ευαλωτος που ειμαι οταν ειμαι <<κοντα>> με καποιον χανω τη μπαλα και παρασυρομαι οπως πολλες φορες κανω.Μετα ομως οταν επανερχεται η λογικη και ειναι δυσκολο μερικες φορες να
επανελθει,εως αδυνατο ,τοτε τα πραγματα μοιαζουν απλουστερα .Και η αισιοδοξια επανερχεται και αυτη .Ομως αυτο που παρατηρω ειναι οτι χανεται το συναισθημα.Και δεν ξερω αν χανεται γιατι οι αποψεις διαφερουν ή γιατι τελικα δεν με ενδιαφερει η διαφορετικη αποψη γιατι απλουστατα τα εχω σκεφτει ολα με τη καθε διαφορετικη οπτικη γωνια
ετσι ωστε στο τελος οτι και να ακουσω δεν θα πληγωθω.Αλλα και παλι , ειναι καλο αυτο ?Τι ειναι τελικα σωστο?
Να ενδιαφερεσαι να μαθεις τη γνωμη του αλλου οσο και να σε πληγωσει και μετα να το παλεψεις?Και αμα δεν ερθει η
λογικη και τα πραγματα χειροτερεψουν και τσακωθεις με τον αλλο?
Να ενδιαφερθεις να ακουσεις και απλα να μη σε νοιαξει?Και αν δεν σε νοιαξει , αυτο δεν θα σημαινει οτι δεν εχεις συναισθηματα για τον αλλο ?Και αν δεν εχεις γιατι εισαι μαζι του ?
Ενας πολυ λογικος ανθρωπος θα εχει σιγουρα μια απαντηση και γρηγορη απαντηση κιολας.Ισως ομως αυτος να εχει συναισθηματικο ευρος οσο το μεγεθος ενος σπιρτοκουτου.Καποιος με μια αλλη πιο συναισθηματικη οπτικη γωνια ισως να προβληματιστει γιατι εχει περασει την ιδια κατασταση.
Ασχετως ομως με το ποιος μπορει να κρινει τι ειναι σωστο και τι λαθος και ποιος σκεφτεται πιο λογικα και ποιος με περισσοτερο συναισθημα , για το δικο μου καλο , κρινω απαραιτητο ,να υπαρχει ηρεμια και σκεψη ,που πολλες φορες αυτα τα δυο απουσιαζουν και ετσι παρασυρομαι και λεω πραγματα που ισως δεν θα επρεπε .Ισως τελικα να ειναι ενα παιχνιδι οπου αυτος που σκεφτει λογικοτερα κερδιζει στο τελος γιατι πληγωνεται λιγοτερο αλλα χανει στο διαστημα που μεσολαβει.Αλλα και παλι ,για μενα ισως ειναι σωστοτερο να κερδισω κατι που για τον αλλο απλα δεν υπαρχει νοημα να προσπαθησει.Ισως τελικα απλα να ειναι θεμα ''θελω'' και απλου εγωισμου.Και ναι , νομιζω πως πραγματι ειναι θεμα εγωισμου.Μετα ερχεται το ερωτημα ποιος ειναι ετοιμος να αφησει τον εγωισμο του και να πραξει ετσι λιγο πιο , ανθρωπινα να το πω...
Λογική και συναίσθημα,αντικρουόμενα σαν το μαύρο και το άσπρο ή τη μέρα με τη νύχτα.Σκέφτηκες όμως με την λογική που πιο πάνω αναπτύσσεις και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο ,για τις διαφορετικές αντιλήψεις από τους διαφορους ανθρώπους που μας κάνουν να φαινόμαστε τόσο αντικρουόμενοι σε ένα παζλ κοινωνίας διαφορετικών οντοτήτων, ότι η διαφορετικότητα των οπτικών μας ως αποτέλεσμα των διαφορετικών βιωμάτων και κατα συνέπεια ννοτροπιών μας κάνει να δίνουμε διαφορετική συναισθηματική χροιά και διαφορετικό προσδιορισμό ορίων συναισθήματος-λογικής καθώς και διαφορετική αντιμετώπιση συναισθηματικών καταστάσεων;Επειδή ακριβώς πρόκειται για παζλ,δεν μπορείς να δεις εκ των προτέρων μία συνοχή στα κομμάτια του αλλά με μία συνέχη προσπάθεια λογικού ταιριάσματος των χρωμάτων αρχικά και της εικόνας σε μεταγενέστερο στάδιο δημιουργείς μία ζωγραφιά αρμονικά δεμένη με τα κομμάτια της.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌως είπες το συναίσθημα είναι αυτό που δείχνει το ενδιαφέρον σου.Η απουσία ενδιαφέροντος δείχνει και απουσία συναισθήματος,όμως όχι απαραίτητα η απουσία έντονων αντιδράσεων εξωτερικών ή εσωτερικών δείχνει την απουσία ενδιαφέροντος.Δείχνει όμως συναισθηματική ωριμότητα.Ένας όρος που δημιουργήθηκε για να εκφράσει την αρμονία μεταξυ λογικής και συναισθήματος από ανθρώπους που ενδιαφερόντουσαν αλλά προσπάθησαν να δαμάσουν τις αντιδράσεις τους για το καλό το δικό τους αλλά κυρίως για το καλό του άλλου.Έτσι λοιπόν το συναίσυημα είναι αυτό που σε κεντρίζει να ταιριάξεις τα χρώματα ενός παζλ αλλά η λογική είναι αυτή που το ολοκληρώνει.Όχι ψυχρά και αδιάφορα,με το συναίσυημα για οδηγό.Αν αυτό σε εγκαταλείψει τότε χέσε μέσα...
Τιποτα δεν ειναι σωστο και τιποτα δεν ειναι λαθος!τα παντα κρινονται απο τη στιγμη και απο τον τροπο που θα παρουν υποσταση...και για μενα εδω ειναι που η λογικη και το συναισθημα αρχιζουν και παιζουν το ρολο τους!(θα το αξηγησω σε λιγο πως το εννοω)...Δεν θα μπορουσα να συμφωνησω περισσοτερο με το πιο πανω σχολιο οτι η λογικη και το συναισθημα οσο ενα ατομο ωριμαζει (απο καθε αποψη)συνδεονται μεταξυ τους με σκοπο να τελειοποιησουν απο κοινου αυτο που κανει το καθενα χωριστα!θα δωαω ενα παραδειγμα:θα θεωρουνταν"λαθος" απο πολλους μια εντονη και αυθορμητη συναισθηματικη επιθεση σε ενα φιλο για ενα θεμα ,σημαντικο ή ασημαντο, ακομη κι αν γινοταν με καλο σκοπο ,ή για μια διαφωνια ιδεολογικη ή ακομη και για απλα καθημερινα γεγονοτα.ενω αντιθετα αν τα ιδια λογια λεγονταν επειτα απο σκεψη που ομως αρχικα θα παρακινουνταν απο το συναισθημα με διαφορετικον τροπο και υφος οχι μονο θα θεωρουνταν σωστο αλλα και εποικοδομητικο!αυτος που λειτουργει με τη λογικη δεν χανει τον χρονο του γιατι δεν αντιδρα αυθορμητα αλλα μαλλον κερδιζει σκεφτομενος πριν ξεσπασει παρασυρομενος απο το συναισθημα που ενιωσε(αυτο μαλλον σημαινει οτι δεν ειανι αναισθητος)και ανεβαινοντας ενα σκαλοπατι προσεγγιζοντας την αυτογνωσια!δες το ετσι λοιπον...ο καθενας παιδευει τον ευατο του με δοκιμασιες για να γυμνασει το πνευμα και το μυαλο του!!!δες το σαν ασκησ λοιπον !ετσι το βλεπω εγω!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΛογικη και συναισθημα! χωρις να θελω να κριτικαρω το αρθρο σου και τα παραπανω σχολια θα προσπαθησω να εκθεσω την αποψη μου πανω στο συγκεκριμενο διλημμα! βασικα δε πιστευω οτι υπαρχει διλημμα διοτι το συναισθημα ειναι κατι που προκυπτει μεσα απο μια λογικη-εγκεφαλικη διαδικασια!! για παραδειγμα οταν ενας φιλος μας, μας πει κατι που θα μας δημιουργησει το συναισθημα της θλιψης, σημαινει οτι εγκεφαλος μας παιρνει το ερεθισμα της θλιψης οποτε μεσα απο μια λογικη-εγκεφαλικη διαδικασια!αρα αυτο που θα πρεπει να μας απασχολει στο οταν θα παρουμε μια αποφαση αν ειναι σωστη ή λαθος,θα πρεπει να ειναι το ποσο μπορει να μας επηρεασει το προβλημα του αλλου!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή