Όαση ασφάλτου εκπορνευμένων ονείρων θερινής νυκτός

Ποτέ δεν έμαθα τι θα γινόταν
Πάντα μόνος στο απροσδόκιτο
Στην θαλασσένια πόλη από τσιμέντο
Σκιές από το φεγγάρι να φοβάμαι

Πάντα παρατημένος
στη θαλασσένια πόλη
σε ένα ανυπόστατο άγχος
αναμονής προσδόκιμο το ανύπαρκτο.

Μνήμες στο μετά θάνατον θάνατο
Σε άβυσσο ιδεών χάθηκα
Προσμένοντας μάταια
Σαν κεραία πολυκατοικίας

Προδομένος αλήτης στα σκαλιά
Καπνίζω τη στερνή ζωή
Τα ανείπωτα λόγια μου
Που οδοστρωτήρας τα έλιωσε

Στην θαλασσένια πόλη
Σαν των ματιών σου τα κύματα
Με ανακατώσανε στα βράχια
Σαν κύματα μανιασμένα, αδίστακτα

Γαλάζια παράθυρα
Κυκλαδίτικων σπιτιών
Όαση της ασφάλτου
Σε μία θέα από μυρωδιά θυμαριού

Εικόνες μυρωδιάς καρύδας και εμέτου
Θέα στο παρίσι
Γύναικα όμορφη και αρρωστιάρα
Εκπόρνευση ονείρων

Εγω θα πάω στο νησί
να μυρίσω το θυμάρι
Και όσα σπάργανα φωνάζουν
Σε θαλασσένια πόλη έμειναν, σε όαση ασφάλτου.

Γιατί ο έρωτας είναι ένας αλήτης με καλή καρδιά και ωραίο γούστο!

Όταν παραμερίζω και βλέπω τη γη να κινείται εμπρός μου, ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ προς τα που γυρνάει, βάζω τα χέρια μου πάνω στη σφαίρα σαν μάγισσα και αρχίζω να λέω διάφορα ξόρκια.Όχι για να κάνω τη σφαίρα πιο όμορφη, γιατί ξέρω ή μάλλον διάβασα ότι δεν μπορώ να άλλαξω τον κόσμο, αλλά σιγοψυθιρίζω κανένα από αυτά τα τραγούδια που μου κολλάνε στο μυαλό σαν την αλμύρα της θάλασσας στα χείλη μετά από απρόσμενο γλυκό ύπνο στην αμμουδιά.Και όπως γυρνάω τη σφαίρα όπως εγώ νομίζω ότι γυρίζει, γιατί είπαμε ότι ξεχνάω πως γυρνάει, βλέπω μέσα σε αυτήν τα μελλούμενα...ναι..δηλάδη όχι ακριβώς, βλέπω τι ωραία που θα είναι και έτσι νιώθω τα όνειρα μου αληθινά, από τη σφαίρα της φαντασίας μου περνάει η ζωή μου ολόκληρη.Βλέπω τον κόσμο που με πετάξανε χωρίς να με ρωτήσουνε να είναι ο κόσμος που ήθελα από πάντα να βρίσκομαι.Ο κόσμος που με ρωτήσανε αν μου αρέσει να βρίσκομαι.Βλέπω μια πεταλούδα να σχίζει την οθόνη στα δύο με χρυσόσκονη να λούζει τον κόσμο και έτσι απλά να μεθάει τους ανθρώπους όπως ο έρωτας μεθάει τους ευαίσθητους, ο ουρανός μεθάει τη θάλασα.Όλα σε αυτό τον κόσμο της νεράιδας έχουνε ωραίο γούστο.Ο ήλιος φαίνεται λάμπει κάθε μέρα, οι πιγολαμπήδες ακόμα υπάρχουν από τα παιδικά μας χρόνια, οι αλήτες υποκλίνονται στο ωραίο, τα ξωτικά χορεύουν με τους ανθρώπους και οι νεράιδες υπάρχουν ακόμα για να τις ερωτευτείς και γεμίζουν τον κόσμο με νεραϊδόσκονη. Σου τραγουδούν, δεν κρύβονται και δεν ενδίδουν στον φθαρτό κόσμο έξω από τη σφαίρα.

Kαληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα

Άσπονδες παραδοχές

Ας το παραδεχτούμε δεν ζούμε από πάντα.
Δεν είναι τίποτα δικό μας, ποτέ δεν ήταν , ποτέ δεν θα είναι. Δεν γεννηθήκαμε έχοντας κάτι παρά το σωμα μας και αυτό χωρίς να μπορούμε να το κουμαντάρουμε. Δεν πεθαίνουμε παίρνοντας κάτι. Άρα στο ενδιάμεσο τι μας ανήκει;
Ας το παραδεχτούμε δεν ζούμε για πάντα.
Δεν γεννιόμαστε γνωρίζοντας τον κόσμο που γεννηθήκαμε, ποτέ δεν θα μάθουμε για αυτόν, μπορούμε μόνο ψευδώς να θέσουμε όρια στο άπειρο και μέσα σε αυτά να κινηθούμε για να μη χαθούμε.Όπως τα κλουβιά των πουλιών.Αλήθεια τα πουλιά χάνονται, και όταν χαθούν τι κάνουν;
Ας το παραδεχτούμε δεν είμαστε παρά νερό στο μεγαλύτερο μέρος, και στοιχεία από χώμα δεμένα αρμονικά με τρόπο μαγικό.
Από αυτό που είμαστε ήρθαμε για να ξαναεπιστρέψουμε σε αυτό που πιο πολύ περιφρενούμε.

Ας το παραδεχτούμε με την υπερηφάνεια που μας διακρίνει επιβιώνουμε για να πεθάνουμε ερήμην μας.

Ας το παραδεχτούμε οι οργανικές μας ανάγκες είναι ελάχιστες.Οι ψυχικές μας καθορίζονται από την πολυπλοκότητα μας. Οι οργανικές και ψυχικές ανάγκες επικοινωνούν όσο η ψυχή και το σώμα.

Ζω απλά γιατί απλό με κάνανε. ‘Ομως μπορώ να σκεφτώ περίπλοκα το απλό. Παραδέχομαι τα αποδεχούμενα σε έναν κόσμο ασυμβίβαστο και με αυτά ανακατώνω τη σάλτσα του φαγητού και αν θέλω την αναποδογυρίζω.Τα υλικά δεν θα χαθούνε.Ο κύκλος στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του κυνηγώντας την ίδια του την ουρά.

Γυρνoβολώντας στο κλουβί

Για πρόγευμα ζεστό παγωτό σερβιρισμένο σε πορσελάνινο πιάτο.Παγωτό και ζεστό δεν ταιριάζει φίλος!Άλλαξε ρότα,ο κόσμος κινείται δεξιόστροφα!Σκέψου το θετικά...Δηλαδή μην το σκεφτείς..Δηλαδή μόνο αυτό επιτρέπετε να κάνεις.Φαντάσου τους όλους να μπορούνε να σκεφτούνε αντίθετα από την κίνηση της γης!Τότε η γη προς τα που θα κινούταν;Ξερω γω;Αφού είπες να μη σκέφτομαι...
Ζεστό παγωτό;Πας καλά;'Εξω βάρεσε 39 βαθμούς και εγώ θα φάω παγωτό;Να το φας εσύ!
Και κάπως έτσι νιώθω τον κόσμο να γυρνάει δεξιόστροφα,σαν λιωμένο καυτό παγωτό.Ανάθεμα!Μόνο εγώ νιώθω τόσο ασήμαντος και παραμελημένος που ποτέ δεν τον ρώτησαν προς τα που θα ήθελες να γυρνάει ο κόσμος ή έστω προς τα που νομίζεις ότι γυρίζει?
Και δεν βρίσκω περίεργο το ζεστό παγωτό!Ίσα ίσα που ακόμα αναρωτιέμαι πως ξέφυγε αυτό από τις εταιρείες και δεν πλάσαραν στην αγορά κάποιο προϊον σε σχήμα σκατιάς.
Εντάξει, το ζεστό παγωτό μπορεί να μοιάζει με σκατιά.Αυτός δεν είναι λόγος να παραμελείς κάποιον.
Τα πράγματα είναι απλά, οι σκέψεις είναι σύνθετες και οι πράξεις απλές.Η λογική είναι μέρος των σκέψεων, αφήστε τον καθένα να τις μετατρέψει σε απλές πράξεις.Τα πράγματα φαίνονται.Το κλουβί που είμαστε έχει πολλές τρύπες, αλλιώς πως θα αναπνέαμε;Από κάπου μπαίνει αέρας.'Αρα εμείς οι μικροί και ασήμαντοι από κάπου μπορούμε να δραπετεύουμε και να δούμε προς τα που γυρνάει το κλουβί.

Προς τους απανταχού μουσικόφιλους

Επειδή το blog μας είναι γνωστό ότι αυτοαπασχολείται και απασχολεί αλλά και απασχολείται με κουλτούρα, τέχνη, σαχλαμαρίζειν, κεραυνοβολίζειν, αυνανίζειν και άλλα τέτοια ανούσια τσιμπήστε και κάτι λίγο πιο σημαντικό(στα πλάισια της οργανωμένης προσπάθειας, γιατί κατά τα άλλα ο τύπος είναι δικός μας).
Τσεκ ιτ άουτ λοιπόν!Μουσική νέα και ωραία!Πάρε να χεις!

http://www.myspace.com/sidestepsofficial




Επίσης στο φατσοβιβλίο:http://www.facebook.com/pages/SideSteps/159421191506

Επιστροφή στο αναληθές (πραγματικότητα)

Πάει λοιπόν άλλη μία περίοδος κατανάλωσης εγκεφάλου για παραγωγή πνεύματος, κατανάλωσης χρόνου για απώλεια σκέψης, κατανάλωσης σκέψης για και μετατροπή της σε πληροφορία μα όχι κατανάλωση πληροφορίας και μετατροπή της σε σκέψη και κατά συνέπεια κατανάλωσης επιστήμης για παραγωγή δουλειάς ή δουλείας.Φυσικά δεν μιλάμε για μόρφωση και εκπαίδευση αλλά καθαρά για αποστίθηση δεξιοτήτων και πληροφορίων(προς θεού όχι συνδυασμοί, πλήρης αποστίθηση συκγεκριμένων πληροφορίων-η αλλαγή σύνταξης αυτών βαθμολογείται αρνητικά.Δείχνει κρίση αυτών, άρα σκέψη, άρα αμφισβήτηση...με ποιον πας να τα βάλεις μικρέ;).Στεγνά, τεχνοκρατικά, επαγγελματικά!Μα φυσικά επαγγελματικά!Γι΄αυτό δεν βρίσκεσαι εδώ για να γίνεις επαγγελματίας;Όχι ακριβώς, αυτό είχα την εντύπωση ότι θα ήταν το στάλαγμα.Το στάλαγμα της σκέψης που θα μου καλλιεργούσατε μιστερ, των πληροφοριών που θα με αφήνατε να επεξεργαστώ και ύστερα από τις διορθώσεις σας των πληροφοριών σύμφωνα με την μέχρι σήμερα εμπειρία του ανθρώπινου είδους που θα είχα να διαχειριστώ με βάση την κρίση που δημιούργησα ύστερα από πέντε γαμοχρόνια στην ηλικία 18-23 που ακόμα το μυαλό μου δεν είναι τρύπιο από τις πούτσες που έχουν τρυπήσει το δικό σας:το άγχος για επιβίωση, οι υποχρεώσεις μιας οικογένειας, η εφορία, τα λαμόγια που θα ξαναψηφήσεις για να ξαναβρίσεις!Λοιπόν το μυαλό μου είναι ακόμα σε θέση να αμφισβητήσει και να συνδυάσει την εμπειρία του ανθρώπινου είδους πάνω σε ένα πεδίο προσφοράς στην κοινωνία στα πλαίσια της δόμησης της.Ή μάλλον ήταν, ή καλύτερα απλά ύστερα από μια τέτοια περίοδο είναι κάθε φορά λιγότερο.Οπότε το στάλαγμα αυτό χάνεται και μένει μόνο η πληροφορία που σε λίγο ξεχνιέται, οπότε μένει ένας άνθρωπος με τρύπιο μυαλό.
Μέσα σε όλα αυτά όμως νιώθω ευλογημένος περισσότερο από κάποιους άλλους γιατί έχω το άλλοθι σε μία περίοδο να μην παρακολουθώ ειδήσεις, τηλεόραση, κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, ταξιτζήδες, άλλους σαχλαμάριτζήδες και πάει λέγοντας.Με την δικαιολογία ότι διαβάζω (ή καλύτερα αποστιθίζω και φυσικά όχι μελετάω) απέχω από όλα αυτά τα εν δυνάμει τρυπάνια εγκεφάλων.Φυσικά δεν μένω αμέτοχος στις εξελίξεις που θα τρομοκρατούν ,και με αυτό τον τρόπο θα ελέγχουν όπως ελέγχεται μια πυρηνική κεφαλή από ένα κουμπί στα χέρια ενός ξεμωραμένου εθνάρχη, για χρόνια τη γενιά μου και τις επόμενες (με μεγάλη ευθύνη να βαρένει το βόλεμα των πατεράδων αυτής της γενιάς και κυρίως ευθύνη ανενεργησίας).Αλλά προσπαθώ να μην μπω από τώρα μέσα στο τρομοκρατημένο πλήθος και να διατηρήσω μια επαφή με το αληθές, δηλαδή με τον πρωταρχικό στόχο αυτής της ζωής κατά τα φαινόμενα:την βίωση της, την συνέχιση της και την αποδρομή.Σε αυτή τη βάση η πληροφορία που προέρχεται από την καλύτερη παρατήρηση της ζωής που αλλιώς την ονομάζουν επιστήμη είναι αυτόματα και το αληθές.Έστω και με το λάθος τρόπο ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, η συνεχής επαφή με αυτή την πληροφορία θεωρώ ότι είναι ευλογία αφού μου επιτρέπει να φεύγω από το αναληθές-πραγματικότητα δικαιολογημένα (χωρίς να μου τραβήξουν το αυτί οι δημοσιαγράφοι μέσα από το γυαλί.Το αυτί πάλι θα τραβηχτεί, από την ανάγκη να περάσω τα μαθήματα χωρίς να εμβαθύνω στην πραγματικότητα).