Όαση ασφάλτου εκπορνευμένων ονείρων θερινής νυκτός

Ποτέ δεν έμαθα τι θα γινόταν
Πάντα μόνος στο απροσδόκιτο
Στην θαλασσένια πόλη από τσιμέντο
Σκιές από το φεγγάρι να φοβάμαι

Πάντα παρατημένος
στη θαλασσένια πόλη
σε ένα ανυπόστατο άγχος
αναμονής προσδόκιμο το ανύπαρκτο.

Μνήμες στο μετά θάνατον θάνατο
Σε άβυσσο ιδεών χάθηκα
Προσμένοντας μάταια
Σαν κεραία πολυκατοικίας

Προδομένος αλήτης στα σκαλιά
Καπνίζω τη στερνή ζωή
Τα ανείπωτα λόγια μου
Που οδοστρωτήρας τα έλιωσε

Στην θαλασσένια πόλη
Σαν των ματιών σου τα κύματα
Με ανακατώσανε στα βράχια
Σαν κύματα μανιασμένα, αδίστακτα

Γαλάζια παράθυρα
Κυκλαδίτικων σπιτιών
Όαση της ασφάλτου
Σε μία θέα από μυρωδιά θυμαριού

Εικόνες μυρωδιάς καρύδας και εμέτου
Θέα στο παρίσι
Γύναικα όμορφη και αρρωστιάρα
Εκπόρνευση ονείρων

Εγω θα πάω στο νησί
να μυρίσω το θυμάρι
Και όσα σπάργανα φωνάζουν
Σε θαλασσένια πόλη έμειναν, σε όαση ασφάλτου.