Άσπονδες παραδοχές

Ας το παραδεχτούμε δεν ζούμε από πάντα.
Δεν είναι τίποτα δικό μας, ποτέ δεν ήταν , ποτέ δεν θα είναι. Δεν γεννηθήκαμε έχοντας κάτι παρά το σωμα μας και αυτό χωρίς να μπορούμε να το κουμαντάρουμε. Δεν πεθαίνουμε παίρνοντας κάτι. Άρα στο ενδιάμεσο τι μας ανήκει;
Ας το παραδεχτούμε δεν ζούμε για πάντα.
Δεν γεννιόμαστε γνωρίζοντας τον κόσμο που γεννηθήκαμε, ποτέ δεν θα μάθουμε για αυτόν, μπορούμε μόνο ψευδώς να θέσουμε όρια στο άπειρο και μέσα σε αυτά να κινηθούμε για να μη χαθούμε.Όπως τα κλουβιά των πουλιών.Αλήθεια τα πουλιά χάνονται, και όταν χαθούν τι κάνουν;
Ας το παραδεχτούμε δεν είμαστε παρά νερό στο μεγαλύτερο μέρος, και στοιχεία από χώμα δεμένα αρμονικά με τρόπο μαγικό.
Από αυτό που είμαστε ήρθαμε για να ξαναεπιστρέψουμε σε αυτό που πιο πολύ περιφρενούμε.

Ας το παραδεχτούμε με την υπερηφάνεια που μας διακρίνει επιβιώνουμε για να πεθάνουμε ερήμην μας.

Ας το παραδεχτούμε οι οργανικές μας ανάγκες είναι ελάχιστες.Οι ψυχικές μας καθορίζονται από την πολυπλοκότητα μας. Οι οργανικές και ψυχικές ανάγκες επικοινωνούν όσο η ψυχή και το σώμα.

Ζω απλά γιατί απλό με κάνανε. ‘Ομως μπορώ να σκεφτώ περίπλοκα το απλό. Παραδέχομαι τα αποδεχούμενα σε έναν κόσμο ασυμβίβαστο και με αυτά ανακατώνω τη σάλτσα του φαγητού και αν θέλω την αναποδογυρίζω.Τα υλικά δεν θα χαθούνε.Ο κύκλος στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του κυνηγώντας την ίδια του την ουρά.