Γιατί ο έρωτας είναι ένας αλήτης με καλή καρδιά και ωραίο γούστο!

Όταν παραμερίζω και βλέπω τη γη να κινείται εμπρός μου, ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ προς τα που γυρνάει, βάζω τα χέρια μου πάνω στη σφαίρα σαν μάγισσα και αρχίζω να λέω διάφορα ξόρκια.Όχι για να κάνω τη σφαίρα πιο όμορφη, γιατί ξέρω ή μάλλον διάβασα ότι δεν μπορώ να άλλαξω τον κόσμο, αλλά σιγοψυθιρίζω κανένα από αυτά τα τραγούδια που μου κολλάνε στο μυαλό σαν την αλμύρα της θάλασσας στα χείλη μετά από απρόσμενο γλυκό ύπνο στην αμμουδιά.Και όπως γυρνάω τη σφαίρα όπως εγώ νομίζω ότι γυρίζει, γιατί είπαμε ότι ξεχνάω πως γυρνάει, βλέπω μέσα σε αυτήν τα μελλούμενα...ναι..δηλάδη όχι ακριβώς, βλέπω τι ωραία που θα είναι και έτσι νιώθω τα όνειρα μου αληθινά, από τη σφαίρα της φαντασίας μου περνάει η ζωή μου ολόκληρη.Βλέπω τον κόσμο που με πετάξανε χωρίς να με ρωτήσουνε να είναι ο κόσμος που ήθελα από πάντα να βρίσκομαι.Ο κόσμος που με ρωτήσανε αν μου αρέσει να βρίσκομαι.Βλέπω μια πεταλούδα να σχίζει την οθόνη στα δύο με χρυσόσκονη να λούζει τον κόσμο και έτσι απλά να μεθάει τους ανθρώπους όπως ο έρωτας μεθάει τους ευαίσθητους, ο ουρανός μεθάει τη θάλασα.Όλα σε αυτό τον κόσμο της νεράιδας έχουνε ωραίο γούστο.Ο ήλιος φαίνεται λάμπει κάθε μέρα, οι πιγολαμπήδες ακόμα υπάρχουν από τα παιδικά μας χρόνια, οι αλήτες υποκλίνονται στο ωραίο, τα ξωτικά χορεύουν με τους ανθρώπους και οι νεράιδες υπάρχουν ακόμα για να τις ερωτευτείς και γεμίζουν τον κόσμο με νεραϊδόσκονη. Σου τραγουδούν, δεν κρύβονται και δεν ενδίδουν στον φθαρτό κόσμο έξω από τη σφαίρα.