είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ...

Θέλω έναν ήχο πάνω απ' τη ψυχή μου
Θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
Θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία.

Θέλω έναν ήχο ν' αγγίξει τη μορφή σου
να σου θυμίσει την πιο ακριβή γιορτή σου
να σου μαγέψει τα μάτια σου τα πλάνα,
Μη μου χτυπάτε την πουτάνα την καμπάνα.

Θέλω οι φίλοι μου να κλαίνε απ' τη χαρά τους
που δεν τους πήρα τα πολύτιμα όνειρά τους
Να είναι όλοι στην τελευταία γιορτή μου
μα όχι αυτή που 'χει γεννήσει το κορμί μου
Θέλω ν' ακούγεται από παντού κιθάρα
και τα ντραμς να προκαλούν αντάρα
Και να ρίχνουν χώμα στο κορμί μου
με γάντια ολόλευκα φωνάζοντας τιμή μου.

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δε πρόλαβα μια τελευταία αγκαλιά.

Θέλω η νύχτα να λέει τ' όνομά μου
να 'ναι πιο μαύρη κι απ' την άψυχη καρδιά μου
Θέλω οι δείκτες ποτέ να μη γυρνάνε
ότι κι αν έφυγε ποτέ ξανά δε θα 'ναι
Θέλω ότι έλεγα ποτέ σας να μην πείτε
κατάρες και ευχές στη μνήμη μου να πιείτε
Θέλω να κλείσετε την πλάκα μου στον τάφο
με μάτια ορθάνοικτα που εγώ ποτέ δε θα 'χω.

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δε πρόλαβα μια τελευταία αγκαλιά.

Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ,
ποτέ.. ποτέ.. ποτέ...

Ζόρικα ξενύχτια,
λάμπα καμένη και δωμάτιο δίχως φως,
υπερένταση και ανεξήγητο άγχος,
ήχος καύτρας και γεμάτο τασάκι,
περπάτημα κοφτό και αναμονή,
σκέψη χωρίς λέξεις, άναρχη
προσμονή, ησυχία,
συνειδητοποίηση,
ντροπαλά ευχή...

Άξιζε ρε;

Γροθιά στα πλευρά ικανή να προκαλέσει θλάση και αφόρητο πόνο και ερώτηση για αντανακλαστική απάντηση: "Άξιζε ρε;"
Απαντάς αυτό που σου έρχεται. Απάντηση ικανή να σε βγάλει από την μίζερη υπερένταση της επιφανειακής συνεχόμενης σκέψης. Πόνος εξίσου αντανακλαστικός, εκτονωτικός  και αμφίδρομος, αλτρουιστής.
Απάντηση σε γιατί που αναρωτάσαι. Γιατί μπορείς να προσποιηθείς τόσο εύκολα έναν άλλον, γιατί απλά υπάρχεις τελευταία, γιατί η διάθεση αντλείται τόσο δύσκολα τελευταία, γιατί προτιμάς τον χρόνο να κυλάει, γιατί σκέφτεσαι τόσο πολύ αν άξιζε; Και αν δεν άξιζε; Η θλάση στα πλευρά πονάει για καιρό, αλλά σου δίνει το ερέθισμα να σκεφτείς: Ποιος είναι πιο δυνατός; Αυτός που χτυπάει ή αυτός που αντέχει τον πόνο;

Mου αρέσει να με αποκαλείς με το όνομα μου.
Πες το μου ξανά και ξανά με την φωνή σου, με το σώμα, με τα ακροδάχτυλα, με τα χείλη ψιθύρισε το στο δέρμα μου, ζωγράφισε το πάνω μου με τα νύχια σου και φώναξε το δυνατά.
Άσε με να το δω στην έκφραση του προσώπου σου.
Αναζήτησε με με το όνομα μου στο πλήθος.
Με τρελαίνει να με λες με το όνομα μου. Μου αρέσει η χροία της φωνής σου όταν το λες.
Όταν σου λείπω, όταν με αναζητάς, όταν σε εκνευρίζω, όταν με θες....

Κανείς δεν χώρεσε ποτέ εδώ,
κανείς δεν άντεξε παραπάνω,
ποτέ δεν ήταν πιο υποφερτό,
πιο ανυπόφορο ήταν.

Που πήγε πάλι;

Eπαναδιαπραγμάτευση και με σκέψη αυτή τη φορά. Μυαλό φοβισμένο μεν, αλλά σαν έτοιμο από πιο παλιά. Συνείδηση βαριά και συνειδητοποιημένη. Αντιμέτωπος με τα μέχρι τώρα αόρατα, εμπόδια που δεν έβλεπα και για αυτό δεν με εμπόδιζαν. Κρασί που πλέον με ζαλίζει και το καταλαβαίνω. Μια ρόδα τώρα γυρνάει πιο γρήγορα, βδομάδα με την βδομάδα, μέρα με την μέρα πια με τρέχει και το τιμόνι απαιτεί προσοχή. Όταν πας πιο γρήγορα έχεις λιγότερο χρόνο και τα κάνεις όλα πιο αργά. Αναλώνεσαι να κρατάς το τιμόνι, σκέφτεσαι λιγότερο, είσαι σε εκγρήγορση πλασματική. Τα αντανακλαστικά δουλεύουν, το μυαλό ατονεί, η ψυχή ξεχνιέται. Ανοίγω το παράθυρο όμως και ανάβω τσιγάρο και ο αέρας τρώει σιγά σιγά την καύτρα. Και όπως βλέπω πρόσωπα  να περνάν με ταχύτητα από το παράθυρο διακρίνω λιγότερα χαρακτηριστικά και αδυνατώ να τα συγκρατήσω... Κι αυτή η νεράιδα που πήγε πάλι; Τώρα πάλι βρήκε να με αφήσει;

Ζέστη και τζιτζίκια ζαλίζουν το μυαλό μου σα να ξύπνησα ύστερα από γερό μεθύσι. Ακόμη ένα καλοκαίρι τα μελίγγια μου χτυπάνε μαζί με την καρδιά μου συγχρονισμένα δυνατά. Το στόμα μου συνεχώς το νιώθω στεγνό. Σαν κάτι να ψάχνει κάτω από τον ήλιο και το νερό δεν μου φτάνει να ξεδιψάσω. Μια ραστώνη έχει κυριεύσει το σώμα και το μυαλό ανήσυχο μεν όπως πάντα είναι βαρύ, μεθυσμένο ανίκανο να σύρει το κουρασμένο σώμα για να βρει τρόπο να ξεδιψάσει. Η κόπωση της χρονιάς που πέρασε έκανε το σώμα να αρνείται για πρώτη φορά στο κεφάλι, να μην υπακούει, να αντιδρά με αδιαφορία. Καλοκαίρι αποφόρτισης από το σώμα συναισθημάτων που εν αγνοία του το βάρυναν και ασυνείδητα κουβαλούσε κουράζοντας το όπως τον στρατιώτη κουράζει το όπλο του.
Μα ακόμη ένα καλοκαίρι μέσα στους ήχους των τζιτζικιών σε μεσημεριανά όνειρα και στην δροσιά της νύχτας σε μέρος με δέντρα μία νεράιδα εμφανίζεται να με σύρει από τη μύτη....να κάνει τον χτύπο πιο γρήγορο, πιο ασυγχρόνιστο με περισσότερη πλάκα. Φυσικά τσαλαβουτάει στα νερά στην παραλία και παίζει και γελάει και με αποκαλεί με το όνομα μου. Όταν δεν μπορω να κοιμηθώ παίρνω μια ανάσα και έρχεται να ακουμπήσει τα χείλη μου για να μου ψιθυρίσει κάτι.
Ο αλήτης σταμάτησε τις παρανομίες για να κάτσει στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας να ξεκουραστεί και τον πήρε ο ύπνος, ο ίδιος που έκανε το κεφάλι μου βαρύ και τα μελίγγια να χτυπάνε, και περιμένοντας την παρανομία στο αύριο ξεχάστηκε από την ζέστη στο σήμερα...

Επιστροφή με εισητήριο από φύλο χρσυσόσκονης μετά τα μεσάνυχτα στην Θεσσαλονίκη που κοιμάται. Μοιάζει νύχτα θερμή, καλοκαιρινή, όμορφη και τα φώτα από ψηλά την δείχνουν σαν κοπέλα στολισμένη για το ραντεβού της, ευδιάθετη και σκοτεινή, ερωτική. Σκεφτόμουνα καθώς τα αεροπλάνα που απογειώνονται και προσγειώνονται σε πόλεις πληθαίνουν κάθε στιγμή και είναι ασήμαντος ο αριθμός, κάθε ένα ταξίδι ξεχωριστό πόσο σημαντικό και ιδιαίτερο είναι για τον ταξιδιώτη. Αναρωτιόμουν πως θα το περιέγραφα, τι είδωλα θα είχαν οι λέξεις. Και παρότι οι λέξεις κάνουν ένα αλισβερίσι με τα συναισθήματα και τις σκέψεις σαν ανατολίτικη αγορά, τις ένιωθα να κολλάνε σε παχιά κόλλα από συναισθήματα μετέωρα που δεν είχαν μπει ακόμα σε τάξη και σκέψεις που στο μυαλό εδιναν την ψευδαίσθηση πως δεν επιστρέφω στην Θεσσαλονίκη, μα φεύγω μόλις από αυτήν. Η πορεία του αεροπλάνου έπαιρνε καθοδική τροχιά  και ακόμα να καταλάβω από που έφυγα για να φτάσω. Ξανακοίταξα το εισητήριο, χαμογέλασα και το ξαναφύλαξα και αντιλήφθηκα πώς η Βιέννη μπορεί να έγινε Θεσσαλονίκη και πως το μυαλό και οι καρδιές των ανθρώπων σμίγουν και φτιάχνουν κόσμους που κανείς θέλει να ζήσει... Καλή αντάμωση, σας αγαπώ!

Την καλησπέρα μου από μια όμορφη ήσυχη ανοιξιάτικη βραδιά, από την πιο ήσυχη βραδιά, από την πιο απροσδιόριστη εποχή. Χρόνος που η κάμπια φτιάχνει κουκούλι για να μην την ακουμπάει τίποτα και ενώ ο καιρός αλλάζει, βλεπω την αλλαγή από γυάλινη επιφάνεια μόνο οπτικά, αφήνοντας τις υπόλοιπες αισθήσεις αδρανείς. Και η κόρη είναι σε πλήρη διαστολή να δει, να μάθει αυτά που παρέβλεψε.
Όλα όμως γύρω οργιάζουν θέλοντας να σε παρασύρουν έξω από το κουκούλι στην δράση, στην έκθεση στον κόσμο που ανθίζει για να γεράσει πάλι. Σαν τους μεγάλους έρωτες και τις μεγάλες πόλεις. Έξω στην μεγάλη πόλη οι έρωτες οργιάζουν και ανθίζουν και σε καλούν, κι όπως αφήνεις την μεγαλη πόλη σε αφήνουν κι οι μεγάλοι έρωτες.
Μα μέσα στο κουκούλι παρατηρείς και περιμένεις και μεγαλώνεις μα δεν είσαι μέρος της πόλης και ούτε και του έρωτα...

Σήμερα καθώς περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, σαν όλες τις φορές που ήθελα μία διαφυγή από την ρουτίνα της κλινικής, έπιασα τον εαυτό μου και πάλι στο βλέμμα της θάλασσας σε στιγμές που θυμίζουν αιωνίοτητα να γίνεται ξανά ονειροπόλος. Τα μάτια άνοιξαν σε όλη τη διαστολή της κόρης και οι αισθήσεις οξύνθηκαν και έφυγαν σε ταξίδι μαζί με την αέναη κίνηση του νερού προς την δύση του ηλίου. Ξανά όπως τότε, πρόσφατα ακόμα, ο κόσμος έγινε πιο ανάλαφρος, ξαναέγινε το παιχνίδι τη παιδικής μας ηλικίας, ο χώρος που σου παραχωρήθηκε με νοίκι για να τον χρησιμοποιήσεις και όχι να σε χρησιμοποιήσει, ο κόσμος που όσο κι αν σε αλλάζει μένεις ίδιος με αυτόν καθώς τον μεγαλώνεις.
Ξανα, σκέφτηκα, είμαι εδώ που τα όνειρα είχαν τότε ελπίδες και απέκτησαν φτερά και πέταξαν προς τα κει που  τώρα ο ήλιος δύει μαζί με την κίνηση της θάλασσας και έπεσαν και τα ξέρασε η θάλασσα πίσω και πάλι τώρα τα βλέπω να κλωτσάνε μέσα από την κοιλιά. Σαν μια ύπουλη, άγνωστη εγκυμοσύνη από τον Οκτώβρη και μετά που προκαλούσε εμέτους και ναυτίες και στον πέμπτο μήνα το κύημα πια έχει γίνει τόσο μεγάλο που δεν μπορεί να κρατηθεί ήσυχο και κρυφό στην εγκυμονούσα μήτρα και αρχίζει να κλωτσάει ανήσυχο, ανυπόμονο σαν οι επόμενοι μήνες να γίνονται βάσανο.
Το νέο ξεκίνησε, μα η καινούργια ζωή δεν έχει έρθει ακόμη στον κόσμο που θα είναι ενοικιαστής του. Τα όνειρα έχουν πια αρχίσει να βγαίνουν από το μυαλό για πτήσεις αναγνωριστηκές στον ουρανό που γίνεται πιο ζεστός και οι έκτοποι βηματοδότες στην καρδιά ενεργοποιοούνται για την πανδαισία χτύπων που σαν φτερά θα την απελευθερώσουν από το σώμα... Είναι ώρα έστω για λίγο ξανά για μερικά όνειρα... Κοιτάζω την θέα από την εστία κι επιλέγω κατεύθυνση. Τα λέμε...