Αγαπητό μου ημερολόγιο....
Να που μείναμε μόνοι.Εγώ γράφω σε σένα και εσύ με διαβάζεις όπως έκανες από την αρχή για να μου θυμίζεις μετά ότι δικαιολογίες για αυτά που έγιναν δεν υπάρχουν.Ο,τι έγινε και καταγράφηκε δικαιολογείται μόνο για την πράξη.Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του και δεν μπορεί να κρίνει τον άλλον.Δεν προσπάθησα να κρίνω τους άλλους αγαπητό μου ημερολόγιο, και ούτε προσπάθησα να δικαιολογήσω τον εαυτό μου θεωρώ.Αν το έκανα εσύ ήσουν εδώ μεγαλύτερος μου κριτής, η ροή των πραγμάτων. Αυτή αγαπητό μου ημερολόγιο μπορούσε μαζί σου να με κρίνει. Και φυσικά ήρθε, όπως συνήθως γίνεται, η ώρα της κρίσης. Και σε αυτή την ώρα κανείς δεν περιμένει να ναι μόνος του με τον κριτή, όμως στο τέλος αυτό γίνεται. Και έμεινα μόνος μου αγαπημένο μου ημερολόγιο μαζί σου για να με κρίνεις όσο πιο βάναυσα μπορείς για όλα αυτά που μου πρόσφερες και εγώ σαν ανατάλαγμα στα έγραφα πίσω. Και για όλα αυτά που δεν έγραψα και μένουν λέξεις και προτάσεις στο μυαλό και χάρτης μέσα στην καρδιά και δεν πρόλαβαν να καταγραφούν στο ημερολόγιο.
Συνήθως έτσι γίνεται..Οταν έρθει η ώρα της κρίσης τότε θυμάσαι πως έχεις και άλλα μέσα στην καρδιά και το μυαλό και πως έχεις και άλλα χρεωμένα να ζήσεις..Ομως δεν είναι δική σου η απόφαση.Δεν αποφασίζεις για τις φουρτούνες της θάλασσας και πότε αυτές θα βυθίσουν το πλοίο και τον καπετάνιο.Πάντα ξέρει ο καπετάνιος πως η θάλασσα μπορεί να τον πνίξει μα δεν μπορεί παρά να την ακολουθήσει μέχρι εκεί που εκείνη του επιτρέπει. Αυτή είναι η μοίρα του. Αυτός και ο εγωισμός του.
Το σήμα της αγάπης πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα μου ζωγράφισες ημερολόγιο. Και τα κάπνισα μέχρι το τελευταίο και μου μεινε το πακέτο με τη ζωγραφιά σου πάνω για να με κοροιδεύεις όταν θα ρθω να σου γράψω πάλι. Πάντα διασκεδάζεις να με κοροιδεύεις. Μα εθίστηκα στο πακέτο αυτό και αναζητάω τα τσιγάρα του άφιλτρα.Όμως η θάλασσα αποφασίζει πότε θα πάρει τον ναυτικό...