Και μετά την μουσική έγινε σιωπή. Μετά την βραδινή καταιγίδα το φεγγάρι έσβησε στο βρεγμένο χώμα το τσιγάρο του και ξάπλωσε στην θάλασσα, αφήνοντας λίγη μπογιά πριν χαιρετήσει. Γύρισα πάλι πλάτη στο μπαλκόνι και σαν τον ακροβάτη στο τεντωμένο σχοινί παραπατούσα πάνω στα χρόνια μέχρι το κρεββάτι μου. Κάθε βήμα ήταν ενσαρκωτής των αλλαγών αυτών που μεγάλωσαν και πότισαν το δέντρο αυτό που έκρυψε με τα φύλλα του τη θέα στο μπαλκόνι μου. Με το ένστικτο όπως πάντα να ταξιδεύει τα βήματα μου περπάτησα τον διάδρομο με τον ρυθμό από την λάμπα φθορίου που τρεμόπαιζε στην μέση του. Έφτασα στις τουαλέτες στην άκρη του διαδρόμου και άνοιξα τη βρύση. Δεν ξέρω πόση ώρα την έβλεπα να τρέχει προτού ακουμπήσω το δάχτυλο μου στο νερό και αισθανθώ την κίνηση και νιώσω τη ζωή σαν το μικρόβιο που πολλαπλασιάζεται για να μας φάει από μέσα. Όπως το νερό που έτρεχε, με ακουμπούσε και έφευγε. Με τις επιθυμίες αδυσώπητες να κυνηγάνε το νερό στην αέναη κίνηση του μαζί με τον κόσμο που κυνηγάει την ουρά του. Όλα τόσο μάταια και τόσο σπουδαία σε μια ονειροφαντασία ζωής, πραγματικότητας περίεργης...ή μάλλον σε μία σταγόνα νερού που φεύγει από την βρύση. Έκλεισα την βρύση και ακολούθησα το τεντωμένο σκοινί πάλι πίσω προς την κλεψύδρα της νιότης μου, που αυτά τα χρόνια φύλαγε την άμμο μου. Και είδα την άκρη του σχοινιού φαγωμένη και το παρακαλούσα να μην σπάσει και με αφήσει να πέσω και φύγω μακρία από την κλεψύδρα χωρίς έστω να βάλω την άμμο στην τσέπη μου. Όμως δεν καθορίζεις εσύ τα όνειρα σου όταν το φεγγάρι αφήσει την μπογιά του στη θάλασσα και χαθεί. Μα πως να γράψω λέξεις πάνω στην θάλασσα που μόλις έχασε την μπογιά από το φεγγάρι της; Πως να βγω όταν γίνω μια σταγόνα της που χύθηκε μέσα της από την αποχέτευση κάποιας ανοιγμένης βρύσης;

">