Τα χείλη μου έτρεμαν όπως τις στιγμές που φιλούσα μια ερωτευμένη γυναίκα, στιγμές αιώνιες και ζεστές. Σαν πυρακτωμένο σίδερο. Σε αγκαλιά τρεμάμενη, σεισμός για να χαλάσει ο κόσμος και να χτιστεί ξανά από την αρχή. Κόκκινη φλόγα στα αθώα μάτια της, γυναίκα όμορφη πλανεύτρα. Και ο πόνος έγινε φωτιά, και η φωτιά στάχτες που τις πήρε ο αέρας και σκόρπισε έτσι την αγκαλιά που έκανε σεισμό. Και έμεινε το σώμα να βαριανασαίνει γρήγορα μετά από γρήγορους γύρους σε έναν στίβο ασφυκτικά γεμάτο. Ο πνεύμονας μου δεν άντεχε άλλο οξυγόνο, μα στο σώμα δεν έφτανε και έτσι ένιωθα το οξυγόνο που χρειαζόμουνα να με καίει από μέσα και να προσπαθεί να σκάσει τις κυψελίδες μου.
Τα χείλη μου ακόμη έτρεμαν. Και τα ακροδάχτυλα μου ακόμα νιώθουνε το αίμα στις φλέβες να κυλάει και όπου ακουμπάω πια νιώθω ακόμα εκείνο το ζεστό ερωτευμένο κορμί σου.