Όνειρα για ήλιο

Πως μας κάνανε έτσι αδερφέ;
Γιατί σου μιλάω και δεν με ακούς;
Γιατί μου μιλάς και δεν με νοιάζει;
Σε ένα σοκάκι περπατώ γεμάτο κόσμο,
μα κανείς δεν με ακούμπησε.
Και το ρυάκι στον δρόμο με τα βρωμόνερα,
ούτε και αυτό με έβρεξε και ούτε άσχημα μύρισε.
Μα άνθρωπε,σε ποιο βουνό βγαίνει ο ήλιος
να πάμε μεσάνυχτα να πιούμε κανένα ποτό να τον δούμε;

-Ο ήλιος βγαίνει από εκεί κάπου,
με 20 ευρώ μπορώ να σου τον δείξω,εγώ τον είδα.

Μα εσένα σε είδα στα όνειρα μου χθες,
και δεν μου ζητούσες λεφτά αδερφέ.
Δεν έχω και δεν σε ένοιαζε τότε,
τώρα γιατί με διώχνεις συχτιρίζοντας με;
Εγώ είμαι που τα πίναμε χτες στο όνειρο μου.
Που γελούσες με τα αστεία μου,
που μου χτύπησες στην πλάτη όταν στεναχωρήθηκα,
που σε πήγα να σου δείξω τον ήλιο ψηλά στο βουνό,
για να τον δούμε καλύτερα.
Εντάξει αδερφέ θα φύγω,
θα με αφήσω μόνο όπως θες.
Εξάλλου μπορεί να κοιμηθώ και να σε δω εκεί.
Τα λέμε.

Πύργοι του Άιφελ

Πύργοι μέσα στις θάλασσες των ματιών σου αγάπη μου.
Άγκυρες για ασανσέρ σε μια θέα όλο φώτα μέσα στη νύχτα.
Τυφλώθηκα αγάπη μου μέσα στα φώτα μα ποτέ δεν με ενδιαφέρανε.
Γιατι αγάπη μου τυφλώθηκα;Εγώ μόνο τα μάτια σου ήθελα να δω,όχι τα φώτα.
Αγάπη μου την θάλασσα ψάχνω και όχι το Παρίσι και ακολούθησα τα μάτια σου γιατί μου φαίνονταν καθρέφτης της.
Κάπου κόντα σου είναι αγάπη μου δεν μπορεί,πάμε να μου δείξεις και να φύγουμε από εδώ,αυτοί με τυφλώνουν.

ΑΡΜΟΝΙΑ

Αρμονία. Μια λέξη με ποικίλη και δυσνόητη σημασία. Μια λέξη που για πολλά άτομ α αποτελεί μια ουτοπία, κάτι το απόλυτα επιθυμητό, ο στόχος κάθε ατόμου και προσωπικότητας. Για πολλούς είναι το τέλειο, εκεί που δεν υπάρχει κανένα λάθος, εκεί που ο κόσμος λειτουργεί σαν ένα καλορυθμισμένο ελβετικό ρολόι χωρις να χάνει ούτε ένα δευτερόλεπτο. Για άλλους πολλούς αρμονία δεν είναι η τελειότητα, παρά μια ισοροπία του τέλειου με το ατελές, του ήρεμου με το άγριο, του σωστού με το λάθος. Και όσο και αν μια άποψη πάνω σε αυτό το θέμα παραμένει καθαρά φιλοσοφική, μια προσωπική εντύπωση στο νου του καθενός, στα δικά μου άγουρα μάτια φαντάζει σαν μια ένωση που μπορεί να εκφραστεί πολύ παραστατικά από ένα πασίγνωστο σχήμα: ένα τετράγωνο που εγράφεται μέσα σε ένα κύκλο.
Το τετράγωνο αποτελεί το κέντρο της ανθρώπινης ουσίας και επιτυχίας, και αντιπροσωπεύει τη λογική. Είναι αυτή που ώθησε τον άνθρωπο στην επιτυχία του ανάμεσα στα διάφορα είδη αυτού του κόσμου, που τον έφτασε στη γνώση και τον έστειλε έξω από τα στενά όρια του πλανήτη μας. Έχει σχέση με την οργανωτικότητα μας σε κοινωνίες, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, ακόμα και με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη μας μέσα στον κόσμο. Συνέβαλε στην πρόοδο της επιστήμης και στην ανάπτυξη και γιγάντωση της ανθρώπινης γνώσης. Χάρη σε αυτή καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας, θέτουμε τις βάσεις της ανθρώπινης ιστορίας και εξέλιξης μας.
Αντίθετα ο κύκλος που περιβάλλει το τετράγωνο αντιπροσωπεύει την ίδια τη φύση. Στη φύση δεν νοούνται γωνίες και ορθογώνια παρα κυριαρχούν οι καμπύλες. Στις πέτρες, τα δέντρα, τα βουνα θα δούμε να κυριαρχούν οι καμπύλες χωρίς καμία γωνία ή καποιο καθορισμένο σχήμα και πρότυπο. Δεν υπάρχουν τετράγωνα κτίρια ή κάποια ομοιμορφία. Ακόμα και ο χρόνος μοιάζει να έχει μια κυκλική πορεία με τη γέννηση και το θάνατο, την ενναλαγή των εποχών, την ακμή και την παρακμή των ειδών και των πολιτισμών. Μέχρι και ο ανθρώπινος νους παρουσιάζει μια τυχαία πορεία που αντιβαίνει στη λογική, το λεγόμενο υποσυνείδητο το οποίο δεν ακολουθεί κανόνες, παρά εμφανίζεται και εξαφανίζεται όταν αυτό το θεωρεί σκόπιμο , ιδιαίτερα τις ώρες του ύπνου που ο βασικός ανταγωνιστής του η λογική βρίσκεται σε καταστολή. Είναι το καμμάτι μας που μας φέρνει στην πιο αγνή και ολοκληρώτική επαφή μας με τη φύση. Αυτό που μας θυμίζει την υλική καταγωγή μας και που ξυπνάει τα αρχέγονα ένστικτα μας. Το τελευταίο κομμάτι μας που παραμένει ανυπόταχτο στην λογική μας εξέλιξη.
Για το λόγο αυτό τα σημεία της ένωσης των 2 αυτών αλληγορικών σημάτων αποτελούν κατά την αφελή άποψη του συγγραφέα σας την πεμπτουσία της αρμονίας. Είναι τα τέλεια σημεία ένωσης της ανθρώπινης –λογικής μας φύσης με την φυσική-υποσυνείδητη. Είναι τα σημεία που τα 2 αυτά αντίρροπα συστήματα δεν ανταγωνίζονται παρά ταυτίζονται και συνεργάζονταιπροσφέροντας μας την πολυπόθητη ισορροπία. Ισως είναι αυτός ο λόγος που αγανακτώ που ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε.

Τα μανιασμένα κύματα σκάνε πάνω στα βράχια.Φουρτούνες!
Κάτω στα κύματα βρέθηκα και εγώ και ανακατεύτηκα.
Και είπα με τα κύματα ξανά δεν τα βάζω!

λογική-συναίσθημα-ηθική

Τι στόχο έχει ένας σύγχρονος άνθρωπος στη ζωη του?Στην πραγματικοτητα δεν θετει αυτος το στοχο....Ενα προτυπο ζωης το οποιο επιβαλλεται οχι αμεσα αλλα υποσυνειδητα ....αλλα απο ποιον επιβαλλεται???Και τι επικεντρο εχει αυτο το προτυπο?Γιατι κατα μια αποψη (θα θελαμε να ισχυει και αυτο λενε και μερικοι χαζοι ανθρωποι ειρωνικα) ενας ανθρωπος θα πρεπει να εχει τα εξης στοιχεια-ηθικη-συναισθημα κατι που τον διαφοροποιει απο τα ζωα και λογικη-iq.Αυτα τα 3 στοιχεια εχουν χρησιμοποιηθει,εχουν συνδυαστει ,εχουν ανακατανεμηθει ανα τους αιωνες απλα για ενα και μονο λογο......για να κανει η μειοψηφια της εξουσιας ποιο ευκολο τον ελεγχο της πλειοψηφιας του λαου.Οποτε αν σκεφτουμε με την λογικη μας τι απο αυτα που γινονται γυρω μας(μη παραλλειποντας μια καλη αυτοκριτικη)ειναι σωστο και λαθος θα νιωσουμε 2 πραγματα 'η ευχαριστηση η δυσφορια......αυτο βεβαια το κρινει η ηθικη

και μια ασκηση για το σπιτι....ποιος φταιει που ειμαστε τοσο ανενεργοι σαν ατομα στα σκατα που βλεπουμε γυρω μας (οχι οτι δεν υπαρχουν και ομορφα πραγματα απλα ειναι κατω απο τα σκατα και τα βλεπεις δυσκολα ενω για να τα φτασεις θα πρεπει να βρωμισεις)

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ!!!

O Θεος τελικα δεν αγαπαει τον ανθρωπο
αγαπαει τα ζωα...
Στα ζωα εδωσε τη γουνα για να μην παγωνουν, ενω εκανε τον ανθρωπο γυμνο και τον καταδικασε να ψαχνει τροπους για να γλιτωνει απο το ψυχος...
...και οχι μονο να ψαχνει τροπους αλλα και να μην αρκειται στην απλη προστασια...
Εδωσε στα ζωα την αρετη της λιτοτητας...λιγο φαγητο και νερο...και η ζωη τους ειναι τελεια,
ενω στον ανθρωπο την απληστια και τη ματαιοδοξια...
Παλευουμε παντα για να αποκτησουμε κατι...χρημα θα'ναι αυτο, δυναμη, εξουσια!!!
Κατι τελος παντων για να κανουμε τη ζωη μας "τελεια"...
Ποτε ευχαριστημενοι και ποτε αληθινα ευτυχισμενοι.
Παντα κατι τρωει την ψυχη μας, παντα κατι υπαρχει στο μυλο μας, το μοναδικο οπλο που μας εδωσε ο Θεος και που τέλικα γινεται η καταστροφη μας!!!
Θα θελα πολυ να απολαυσω τον ηλιο οπως ενα λιονταρι κατω απο τον ισκιο ενος δεντρου,
τη θεα καθως πετα ενα πουλι,τη μαγεια του βυθου οπως ενα ψαρι...
Ευλογημενα τα ζωα απαλλαγμενα απο μισαλλοδοξια, παθη, και αδυναμιες...
Δεν ειμαστε λοιπον εμεις οι εκλεκτοι του Θεου ...

Ταξιδευτής του κόσμου και άσπιλος μολυντής της γεύσης

Διέγνωσα απάθεια με γαρνίρισμα σαντιγής ενθουσιασμού.
Και μισαλλοδοξία με χτύπησε στο στομάχι και έκανα έμετο.
Αλλά ευτυχώς,ήπια και πάλι καλά που ξέρασα.
Γεύση σοκολάτας στον ουρανίσκο και όψη λιωμένης καραμέλας και μυρωδιά καρύδας και παστουρμά τουρκίας.
Και δεν ήταν αναγωγή,ήταν έμετος!

Η ΝΥΧΤΑ

Ποσο περιεργο μπορει να ειναι το συναισθημα που εχει κανεις κοιτωντας απο ψηλα τα φωτα της πολης τη νυχτα?!Χιλιες σκεψεις περνανε απο το μυαλο!Ολες λιγο πολυ γαληνιες...Κατω απο το ησυχο πεπλο της νυχτας οπου ολα κινουνται με αργους και νωθρους ρυθμους ολα αλλαζουν.Η χαλαρωση και η ηρεμια της ψυχης επικρατουν...
Παντα οταν κοιταω απο ψηλα τα φωτα της πολης οι σκεψεις μου αναδιατασσονται και μπαινουν σε σειρα και ξαφνου...ολα εχουν λογικη!!!Το ξανασκεφτομαι και βλεπω τελικα οτι δεν ηταν και τοσο δυσκολο.
Η νυχτα ειναι η καλυτερη στιγμη της ημερας για να φιλοσοφησεις τη ζωη,να θεσεις στοχους για το επομενο ξημερωμα,σχεδια για τον επομενο χρονο.Δεν ξερω γιατι η νυχτα μου αποπνεει αυτη τη μαγεια και δυναμη!Καθε νυχτα που κοιταω τα φωτα της πολης ειναι σαν παιρνω μια τζουρα γλυκου δυναμωτικου και υπνωτικου την ιδια στιγμη...
Η νυχτα ειναι μια ανεξαντλητη πηγη εμπνευσης και ενεργειας.Θα μπορουσα να την προσδιορισω ως την κατεξοχην ωρα της δημιουργιας (τετοιες ωρες το μυαλο εχει μεγαλυτερη διαυγεια οχι για να λυσει προβληματα μαθηματικων,ισως και γι αυτο, αλλα για να αναλυσει φιλοσοφικες αναζητησεις και διαδρομες)...Τη νυχτα παρα το σκοταδι φωτιζονται αλλα μονοπατια του μυαλου που τη μερα απλα εξαφανιζονται...Εχει το δικο της διαφορετικο φως!
Ατελειωτες ωρες εχω περασει ,οχι μονο εγω αλλα και οι περισσοτεροι απο εσας κοιτωντας τα αστερια του ουρανου και τα αστερια της γης αναρωτωμενοι τι πραγματικα ειναι...!
Νυχτα λοιπον...τι ειναι τελικα?!Ειναι απλα ενα κομματι του 24 ωρου?Ειναι πηγη ενεργειας και ξεφαντωματος ,ή ειναι πηγη εμπνευσης και δημιουργιας???!
Για τον καθε ενα ειναι κατι διαφορετικο...αναλογα με τον χαρακτηρα ,τα βιωματα και τη φαντασια του...
Για μενα ειναι κατι το μαγικο.Ειναι η ωρα που τα ξωτικα της φυσης κανουν παρτυ και τρελαινουν το μυαλο μας.Τα οντα της γης παιρνουν αλλη υποσταση.Ειναι η ωρα που ολα ζωντανευουν ακομη και το υποσυνειδητο μας μεσα απο τα ονειρα μας και ξεπηδουν μεσα απο το ληθαργο τους.Ειναι η ωρα της δημιουργικης σκεψης...Σκεψης απαλλαγμενης απο δολο αγχη και πονηρια.
Μετα απο ολα αυτα αποχαιρετω τα φωτα της πολης, καληνυχτω τα αστερια και το φεγγαρι ,λεω αντιο στα ξωτικα και κουρνιαζω γλυκα στη ζεστασια του κρεβατιου μου βυθισμενη στα ονειρα μου...

ΓΕΝΝΙΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΙΔΕΑ

Αφορμή για αυτό το κείμενο εί ναι το άρθρο που υπάρχει παρακάτω για τον τοκετό. Πολύ ωραίο και ενδιαφέρον το θαύμα της γέννησης, με την αναζήτηση και το ρίσκο που παίρνει το έμβρυο αφήνοντας τον ασφαλή κόσμο που του έφτιαξε η μητέρα του,αναζητώντας κάτι καινούργιο χωρίς να έχει σίγουρο που αυτή η αναζήτηση θα το οδηγήσει. Θα μου πείτε από την άλλη τι θέλει να μας δείξει αυτός τώρα, αν θέλει κριτική για αυτό υπάρχουν τα σχόλια. Όχι αυτό που θέλω να κάνω είναι μία αντιστοιχία ανάμεσα στην πορεία ενός εμβρύου, με την πορεία μιας ιδέας.
Για τη δημιουργία του εμβρύου είναι αρκετή η ένωση του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου. Συναντιώνται και σφιχταγκαλιάζονται μέχρι που γίνονται ένα. ‘Ετσι το έμβρυο είναι προιόν της αγάπης δύο ανθρώπων,ζώων,οργανισμών. Αντίθετα μια ιδέα είναι ένα προιόν της φύσης. Τα εξωτερικά ερεθίσματα είναι αυτά που δημιουργούν στον εγκέφαλο μας περίπλοκες διεργασίες και αναζητήσεις οδηγώντας στη δημιουργία της. Όμως μια ιδέα δεν είναι απλά ο ηλεκτρισμός που υπάρχει μέσα στα νευρικά μας κύτταρα, είναι κάτι πιο σύνθετο. Η δημιουργία της απαιτεί μια εμφατική αντίφαση, έναν εγκέφαλο που γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει, ή τουλάχιστον πως αυτά που γνωρίζει δεν είναι αρκετά ή είναι ελλιπή, αναζητώντας έτσι την ολοκλήρωση τους ή ακόμα καλύτερα κάτι καινούργιο.
Η κυοφορία μιας ιδέας είναι αντίστοιχα με αυτή του εμβρύου η πιο ασφαλής περίοδος της ζωής της. Είναι η περίοδος που ο εμπνευστής της την κρατάει για τον εαυτό του, την χαίρεται την επεξεργάζεται και την αλλάζει. Η διάρκεια της δεν μπορεί να είναι καθορισμένη απλά πλέει ανέμελα μέσα στο χρόνο περιμένοντας την δικιά της έκρηξη κορτιζόνης, που θα οδηγήσει στον τοκετό της.
Η γέννηση ενός παιδιού είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του ανθρώπου. Ένας υπέροχος μικρός οργανισμός που θα σου χαμογελάσει, θα κλάψει, θα επικοινωνήσει μαζί σου και ίσως σε κατουρήσει κιόλας στην αρχή αν δεν προσέξεις. Παράλληλα η στιγμή της γέννησης μιας ιδέας είναι η στιγμή της κοινοποίησης της σε κάποιον άλλο. Και παρόλο που η πορεία της, η διάρκεια ζωής της αλλά και οι επιδράσεις που θα έχει στους άλλους δεν είναι σίγουρες, ένα ειναι βέβαιο. Η βασική διαφορά στην αντιστοιχία αυτή (εμβρύου-ιδέας) είναι ότι ένα μωρό πάντα ανήκει σε αυτόν που το γέννησε, τους γονείς του. Αυτό είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο, μπορει να αποδειχθεί ανα πάσα στιγμή με τα περίφημα τεστ DNA χωρίς περιθώρια αμφιβολίας. Αντίθετα μια ιδέα δεν ανήκει πουθενά. Από τη στιγμή της γέννησης της ανήκει σε όλους. Και αν την ασπαστούν πολλοί παύει ναέχει αυτή τη μορφή, θα έλεγες πως μεγαλώνει και εξελλίσεται. Γίνεται κίνημα. Ένα κίνημα πολιτισμικό, θρησκευτικό,κοινωνικό ή πολιτικό. Ένα κίνημα μιας ομάδας νέων ή γερων, εργατών ή πλουσίων, ένα οποιοδήποτε κίνημα, την ιδέα δεν την ενδιαφέρει.
Μία ιδέα είναι σαν ένας μικρός θεός. Υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι να πιστεύουν σε αυτή. Η διάρκεια ζωής της και η εξέλιξη της είναι τυχαία και εξαρτάται από εμάς. Μεγαλώνει,γιγαντώνεται, εξελίσσεται,ξεφεύγει, παρεκτρέπεται, πεθαίνει, αναγεννάται. Και τελικά επιστρέφει στη φύση από την οποία προήλθε αφου δημιουργεί εποχές, κτίρια, πόλεις, οργανώσεις,πλάθει ανθρώπους και συνειδήσεις αλλάζοντας το περιβάλλον δραστικά.Έτσι και αλλιώς, εν τέλει όλα μια ιδέα είναι.

Νεραϊδόσκονη

-Τι είναι αυτό που γεννάει την πεταλούδα;
-Η κάμπια μπαίνει στο κουκούλι της και μεταμορφώνεται σε πεταλούδα.
-Και πως την λένε τη νεράιδα που τη μεταμορφώνει;

http://savvas-i.vet.auth.gr/blog/?cat=28

Η κίνηση

Λοιπόν όλα σε γενικές γραμμές ξεκινάνε κάπως έτσι:Το έμβρυο αφού ως ζυγωτό κατασκηνώσει μέσα στη μήτρα αναπτύσσεται και ζει στον κόσμο που έχει φτιάξει η μητέρα του για αυτό.Δεν μπορώ να φανταστώ έναν πιο ασφαλή και φιλόξενο χώρο για να ζήσει κανείς,όπου όλα του παρέχονται πραγματικά έτοιμα(μασημένα,διασπασμένα και στην ποσότητα που χρειάζεται).Θερμοκρασία που ούτε το καλύτερο μηχάνημα κλίματος μπορει να δημιουργήσει,η ελάχιστη κίνηση(ίσα για να ξεμουδιάζεις),ησυχία και προπάντων για όλα αυτά να φροντίζει με αγάπη κάποιος άλλος.....
Πολύ έξυπνη αυτή η επινόηση των θηλαστικών.Σίγουρα ο καλύτερος τρόπος για την διαιώνηση και επιβίωση του είδους σου....
Αλλά αφου όλα τόσο τέλεια γιατί να μπούμε στον κόπο να γεννηθούμε στον κόσμο του αγώνα της επιβίωσης,του πόνου...της ανεξαρτησίας;
Λοιπόν για τους μη γνωρίζοντες ο τοκετός στα θηλαστικά προκαλείται όχι από την μητέρα(είτε από την θέληση της είτε από τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού της) αλλά από το έμβρυο.Το έμβρυο θα χτυπήσει την πόρτα και θα φωνάξει ότι βαρέθηκε εκεί μέσα,ότι μεγάλωσε και η τροφή δεν του φτάνει ή το οξυγόνο που μπορει να του παρέχει η μητέρα ή ο χώρος μέσα στη μήτρα.Για να γίνω πιο κατανοητός και πιστευτός ολόκληρος ο μηχανισμός του τοκετού ενργοποιείται από την έκλυση κορτιζόνης από το έμβρυο ύστερα από δραστηριοποίηση του άξονα υποθαλάμου(τμήμα του εγκεφάλου)-υπόφυσης(αδένας στον εγκέφαλο που απελευθερώνει ορμόνες κατόπιν εντολής του υποθαλάμου)-επινεφριδίων(τόπος παραγωγής κορτιζόνης)...ο ίδιος δηλαδή που ενεργοποιείται όταν στρεσαρόμαστε και εμείς και που στο μεγαλύτερο ποσοστό κατευθύνει την συμπεριφορά μας σε αγχωτικές καταστάσεις να κάνουμε απερίσκεπτα πράγματα-όπως να αντιταχθούμε σε κάτι έντονα ή να προκαλέσουμε τον τοκετό μας!-και μαζί τόσο απαραίτητα όσο και το να γεννηθούμε!
Η 'δυσαρέσκειά' δηλαδή και το άγχος του εμβρύου είναι αυτό που το ωθεί σε κάτι τόσο σπουδαίο,τη ζωή(βέβαια θα μου πειτε ότι πιο πριν δημιουργήθηκε με την ένωση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο.Μα φυσικά θα σας απαντήσω αλλά τωρα με το γεγονός του τοκετού προκύπτει μία αυτοτελής ζωή!).
Το έμβρυο θα λέγαμε ότι κάνει μιας μορφής επανάσταση,ενάντια στην άνεση αποζητά την περαιτέρω εξέλιξη του και αυτό το απόλυτα φιλόξενο περιβάλλον που βρίσκεται στέκεται εμπόδιο σε αυτή του την πορεία...Γι΄αυτό και αποζητά να βγει από εκεί και ψάχνει την δική του αυτοτελή ζωή.Και αυτό προϋποθέτει άγχος και αγώνα και κίνδυνο της ζωής του και της μητέρας του..Όμως είναι κάτι που πρέπει να γίνει.Είναι κάτι που αν δεν γίνει τα πάντα θα έμεναν στάσιμα.Δεν θα μιλούσαμε για εξέλιξη,δεν θα μιλούσαμε για πρόοδο,δεν θα μιλούσαμε για διεκδίκηση και κατάκτηση,για αγώνα και δικαίωση,για ρίσκο,για ανεξαρτησία και ελευθερία,για ζωή όπως η φύση μας δίδαξε να ζούμε...δυναμικά και όχι στάσιμα.
Δείγμα γραφής για τις κοινωνίες μας......

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

17-11-2009. 36 χρόνια μετά από την εξέγερση του πολυτεχνείου, μια εξέγερση βαμμένη με το αίμα και τον πόνο πολλών ανθρώπων της εποχής όχι μόνο των φοιτητών του πολυτεχνείου αλλα και όλου του κόσμου που είχε μαζευτεί έξω από τις πύλες του ζητώντας, προσδοκώντας και τελικά απαιτώντας ένα καλύτερα αύριο για τα παιδιά του, ένα καλύτερο αύριο για μας. Τόσα χρόνια μετά και όπως είναι φυσικό οι εορταστικές διαδηλώσεις συνεχίζονται. Έτσι και φέτος η καθιερωμένη πορεία έγινε και περίπου 3000 άτομα μαζεύτηκαν να διαδηλώσουν στη συμπρωτεύουσα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο γράφων. Και όμως ανάμεσα σε τόσο κόσμο δεν μου δημιουργήθηκε η αισθηση μιας διαδήλωσης ή μιας γιορτής. Ένοιωσα περισσότερο σαν να κάνω μια βόλτα στην πόλη, όπως κάθε μέρα απλά με περισσότερο κόσμο. Τα γνωστά συνθήματα ακούστηκαν και φέτος αλλά σχεδόν κανείς πια δεν φώναζε. Αλλά και γιατί να το κάνει. Ποιος από όλους αυτούς ήξερε τι πραγματικά είχε γίνει σε εκείνη την τελευταία μέχρι στιγμής ένδειξη του μεγαλείου ενός ιστορικού λαού. Ή και της γενικότερης ιστορίας από εκεί και πέρα. Λαμπράκης, Τεμπονέρας???? Πόσοι από αυτή την πορεία γνώριζαν την ιστορία των ατόμων που κάθε χρόνο βροντοφώναζουν τα ονόματα τους. Εγώ και λυπάμαι που το λέω δεν γνώριζα, όπως και η πλειψηφία των ατόμων εκει πέρα. Είμαστε ένας λαός που λατρεύει την αρχαία ιστορία του και παραμελεί τη νεότερη. Και αν πολλοί θα αντικρούσουν ότι η ιστορία θέλει αρκετά χρόνια για να γραφτεί θα ρωτήσω, αλήθεια δεν είναι αρκετά 36 χρόνια για να μάθουμε επιτέλους. Γιατί «της γενιάς μας τα πολυτεχνεία» δεν είναι πολύ μακριά. Με όλο το πολιτικό σκηνικό, την ανεργία , την ξενοφοβία, το ρατσισμό, τη διαφθορά και τη δυσαρέσκεια να φουντώνουν συνεχώς οι αντιδράσεις είναι βέβαιες. Αρκετα απο αυτά αποτέλεσμα των δεινών του πολυτεχνείου.

Η εξέγερση του πολυτεχνείου προκάλεσε την πτώση ενός φασιστικού και ανελεύθερου συστήματος που προκαλούσε φόβο και ανασφάλεια στους πολίτες. Και μετά την πτώση του και αφού τελείωσαν οι πρώτοι εορτασμοί πολλοί από τους «αγωνιστές» του πολυτεχνείου ανέλαβαν να βγάλουν από το τέλμα αυτόν τον τόπο με την ανάμιξη τους στην πολιτική καθημερινότητα μας. Θα γνωρίσετε πολλους από αυτούς από τις μεγάλες κοιλιές, τα πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα αλλά και τη συνεχή τους παρουσία στα πολιτικά στέκια των τηλεοράσεων. Είναι αυτοί που με τους χειρισμούς τους, τα σκάνδαλα και τη διαφθορά κατάφεραν να μας οδηγήσουν εκεί που μας ανέλαβαν, στο φόβο και την ανασφάλεια. Απλά αυτή τη φορά υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται μια και το ποιο σημαντικό τους κατόρθωμα είναι ή δημιουργία μιας γενιάς που δεν αντιδρά, μιας στρατιάς άβουλων όντων, πλήρως μαζοποιημένων που δέχονται άβουλα τις εξελίξεις . Μιας γενιάς που αντί να διαδηλώνει για τα τόσα καθημερινά μας προβλήματα απλά κάνει μια βόλτα στην πόλη, γιορτάζοντας για τα παλιά .

Η πραγματική πορεία του πολυτεχνείου συνέβη πέρσι το Δεκέμβρη όπου πλήθος κόσμου βγήκε έξω για να διαμαρτυρηθεί για τη δολοφονία ενός μικρού παιδιού, και μέσα από αυτή την θλιβερή αφορμή να φωνάξει για όλα αυτά που όλοι βλέπουμε και συνήθως δεν μιλάμε. Όχι μέσα από τις πράξεις βίας που η τηλεόραση επέλεξε να προβάλει αλλά μέσω της καθολικότητας της ανταπόκρισης και της διαμαρτυρίας. Αυτή την πορεία ο Τεμπονέρας, ο Λαμπράκης αλλά και οι απλοί καθημερινή αγωνιστές του πολυτεχνείου θα χειροκροτούσαν. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συνεχίσετε να μας προκαλείτε. Και είστε τόσο καλοί σε αυτό. Πολυτεχνεία θα υπάρξουν πολλά.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά σε ένα πολύ ιδιαίτερο άτομο.

ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ...

Να πληρωσω τη ΔΕΗ
Να κατεβασω τα σκουπιδια
Να παω σουπερ μαρκετ
Να παρευρεθω στη συνελευση της πολυκατοικιας
Να πληρωσω τα κοινοχρηστα
Να παω στο μαθημα
Να διαβασω για το μαθημα
Να παω για ενα γρηγορο καφε

Ν Α Ζ Η Σ Ω ............

ΨΑΧΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΕΛΚΥΣΤΗ ΜΟΥ

Αργά το βράδυ η μπύρα τελειώνει, ο αργιλές καίει και από ένα στόμα καπνός βγαίνει προς τα έξω με τους περίεργους στροβιλισμούς του, δημιουργώντας ένα σχημα, κάτι που μοιάζει, ναι θα έλεγες πως μοιάζει, με τα φτερά μιας πεταλούδας τα οποια κινούνται και ποτέ δεν σταματούν ότι και να γίνει, ότι και αν κάνεις εσύ, όσο και όπως και αν προσπαθήσεις. Δεν σταματούν γιατι δεν γίνεται να σταματήσουν πριν φτάσουν σε ένα καθορισμένο σημείο, το δικό τους σημείο, το σημείο της δικής τους αναφοράς και ολοκλήρωσης, αυτό που η ενέργεια τους καταντά χαοτική. Δεν σταματούν πριν φτάσουν στον παράξενο ελκυστή τους. Ναι λίγο φιλοσοφική προσέγγιση ενός συστήματος εξισώσεων που προσπαθεί και μάλλον τα καταφέρνει να περιγράψει η θεωρία του χάους βάζοντας μαθηματικά και λογική στην πραγματικότητα. Καλά ακούτε μια συνάρτηση μπορει να περιγράψει την πραγματικότητα μας. Μια συνάρτηση με μεταβλητές το χώρο, το χρόνο, που περιφράφει το τι ζούμε και αν βάλεις τις επόμενες τιμές της το τι θα ζήσουμε. Αλλά αφού όλοι είμαστε ένα μέρος μιας πραγματικότητας μήπως υπάρχει και για μας μια συνάρτηση. Μήπως ολοι τελικά αναζητούμε τον παράξενο ελκυστή μας?
Περνάμε τη ζωή μας μέσα σε διάφορες καταστάσεις , που ζούμε, επικοινωνούμε, ξεπερνάμε ή επαναλαμβάνουμε, άλλοτε μαθαίνοντας και άλλοτε μη, αναζητώντας το σωστό και το λάθος, το πρέπον ή το απρεπές, δοκιμάζοντας τιμές(πραγματικότητες), ψάχνοντας τη σωστή ή τη δυνατότερη. Ο παράξενος ελκυστής είναι το σημείο αναφοράς του κάθε ανθρώπου-συνάρτηση, της κάθε πραγματικότητας. Το σημείο που αποκτάμε τη μεγαλύτερη ενέργεια η οποία είναι άπειρη και χαοτική και μπορει να μας οδηγήσει στην απόλυτη έκσταση ή την απόλυτη καταστροφή. Όμως λιγο χαζό δεν είναι να παρομοιάζεις έναν ανθρωπο, μια ζωή, ένα κόσμο με ένα λογικό σύστημα με αρχή , συνέχεια και μέλλον. Με αυτό το περίεργο σκεπτικό όλα είναι προκαθορισμένα, πρέπει απλά να καθορίσεις την επόμενη τιμή και να δεις τι θα συμβεί, και ω Θεέ μου!!! να προβλέψεις το μέλλον. Όχι βέβαια δεν είναι δυνατό αυτό. Πολύ απλά γιατί κάθε τιμή που βάζεις στον άνθρωπο-συνάρτηση είναι μια πραγμάτικότητα και όπως λέει και ένας κοκκινοτρίχης συγγραφέας μπορείς να αλλάξεις την πραγματικότητα σου αλλάζοντας απλά τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Δηλαδή μια αλλαγή στη σκέψη σου, τη συμπεριφορά σου,στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι την καθημερινότητα σου, ή γενικά αν απλά πατήσεις ένα πλήκτρο στον υπολογιστή σου που δεν είχες σκοπό να πατήσεις, μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα σου σε αφάνταστο βαθμό.Ετσι ουσιαστικά κρατάς το μέλλον και τη μοίρα στα χέρια σου.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να θέσεις τη σωστή τιμή στην εξίσωση της ζωής σου, αυτή τη μοναδική και απόλυτα σωστή τιμή που θα σε οδηγήσει στον παράξενο ελκυστή σου. Μπορεί να τον έχεις ήδη βρει και να νιώθεις αυτή την χαοτική ενέργεια στο μυαλό σου, το σώμα σου και την καρδιά σου ή μπορεί να βάζεις συνέχεια λάθος τιμές δημιουργώντας έτσι ένα αέναο σύστημα που κάνει συνέχεια κύκλους σαν τα φτερά μιάς πεταλούδας που είναι πάντα κυκλικά και δεν σταματούν ποτέ να επαναλαμβάνονται. Ή τέλος μπορεί ακόμα και αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτό το λίγο αφελές κείμενο να είσαι λίγο πριν τον παράξενο ελκυστή σου ο οποίος σε περιμένει στην επόμενη γωνιά, στην επόμενη σκέψη ή στην επόμενη καλημέρα που θα πεις. Μόνο μη φοβήθείς την αλληλεπίδραση μαζί του, γνώρισε τον και άφησε τον να πορευτεί μαζί σου. Έτσι και αλλιώς μόνο με αυτόν μπορείς να προκαλέσεις χάος.

Λενε πως ο κοσμος αλλαζει...μηπως αλλαξα κι εγω???

Τελικα ναι αλλαξα ...αλλα αλλαξα κι εγινα οπως ημουν πριν αλλαξω...μπερδεμενα λογια αλλα αληθινα!!!Λογια αληθινα που γραφονται μεσα στο βαγονι ενος τρενου προσπαθωντας να περασω την ωρα μου και ταυτοχρονα να ανασυγκροτησω τις σκεψεις μου και επιτελους να με καταλαβω!!!Να καταλαβω γιατι οταν ειμαι χαρουμενη κλαιω,γιατι οταν ειμαι στενοχωρημενη θυμωνω,γιατι οταν μου τη λενε πισμωνω,γιατι οταν νυσταζω εχω αϋπνιες,γιατι οταν αποφασιζω να κανω κατι τελικα κανω το αντιθετο...ειναι τοσο περιεργη η ψυχοσυνθεση του ανθρωπου που τελικα ο «φυσιολογικος» ανθρωπος εχει σιγουρα μια δοση ψυχασθενειας...μια δοση ψυχασθενειας που ομως ειναι η κινητηρια δυναμη για το καθετι,μια πινελια διαφορετικοτητας στον πινακα του καθε ανθρωπου...
Αλλονων οι πινακες ειναι κοκκινοι,αλλοι ροζ ,αλλοι παλι γκρι,μαυροι κι αλλονων απλα πολυχρωμοι...ο δικος ειναι τρελος...!δεν εχει ποτε ενα χρωμα,κι αν παλι εχει εγω το βλεπω διαφορετικο!οχι δεν ειμαι διαταραγμενη προσωπικοτητα,απλα ΑΛΛΑΖΩ!Αλλαζω απο μερα σε μερα...ουτε εγω δεν με προλαβαινω!!!Το κακο ειναι οτι δεν ξερω ποιος εαυτος μου μου αρεσει τελικα!!!Τουλαχιστον εχω καταληξει σε καποιες σκεψεις που εχουν μεινει αναλλοιωτες για χρονια στο μυαλο μου!Ο καθε ανθρωπος εχει ενα στοχο.Λιγο πολυ ο στοχος ειναι ο ιδιος (γι’άυτο δεν ειμαστε και τοσο διαφορετικοι τελικα).Διαλεγοντας διαφορετικους δρομους προσπαθουμε ολοι να τον φτασουμε...
Σκεφτομενη ολα αυτα, κι αλλα που δεν ειναι του παροντος, κατεληξα στο παρακατω για τον δικο μου στοχο...
...κοιταζω απ’το παραθυρο και βλεπω τη μιζερια...κοιταζω απ’το ιδιο παραθυρο και βλεπω τη χαρα...ανοιγω την πορτα και τις βλεπω να χορευουν αγκαλια...σαν να με κοροϊδευουν,με κοιτουν και γελουν..δεν θα τους κανω το χατιρι..οχι!δεν θα διαλεξω καμια τους...εγω θα διαλεξω την ΕΥΤΥΧΙΑ!
Ναι η ευτυχια ειναι ο στοχος. Ειτε το καταλαβαινουμε ειτε οχι ολες οι επιλογες που κανουμε για να πετυχουμε κατι που θεωρουμε στοχο αποσκοπουν στην εκπληρωση του ενος βαθυτερου και πιο ουσιαστικου στοχου...
Ναι αυτο ειναι...στη ζωη διαλεγουμε κι επιλεγουμε αυτο που μας οδηγει στην ευτυχια και οχι στη χαρα...και ξερετε γιατι???Γιατι πολυ απλα η χαρα ειναι ενα βημα πριν την ευτυχια!!!Περναμε τα σκαλοπατια γρηγορα γρηγορα γιατι το βημα πριν τη χαρα ειναι η μιζερια,και υπαρχει παντα ο κινδυνος να γλιστρησουμε και να φαμε τα μουτρα μας!!!
Βεβαια πολλες φορες δεν τη γλιτωνουμε την τουμπα!!!Κι αυτο θεμιτο αν και οχι ευχαριστο!!!Ενα μονο θα σας πω!!!Ειμαι μολις 21 χρονων και εχω φαει τα μουτρα μου και με εχει καταπιει η μιζερια πολλες μα πολλες φορες !!!Μα αν δεν περασει ο ανθρωπος και την καταθλιψουλα του καποια στιγμη της ζωης του δεν εχει βιωσει ποτε του το αληθινο συναισθημα της ευτυχιας...Κι οταν αυτη του κανει το χατιρι και τον βρει ουτε που θα την παρει χαμπαρι...ε λοιπον δεν ειναι κριμα???!!!Δεν ειναι κριμα να σου κανει τη χαρη η ευτυχια να σε βρει και εσυ να την κλωτσησεις γιατι πολυ απλα απ την πληξη και τη βαρεμαρα της συνηθειας δεν την καλωσορισεις!!!
Και ξερετε κατι...?Η μιζερια ειναι μια πολυ ασχημη συνηθεια.Ναι καλα διαβασατε...συνηθεια.Βυθιζεσαι μεσα σ’αυτη, επαναπαυευεσαι και σταματας να προσπαθεις.ειναι η κατασταση που απαιτει τη λιγοτερη προσπαθεια και τη λιγοτερη δυνατη κουραση...Ετσι λοιπον για μενα μιζερια δεν ειναι μια αρρωστια,δεν μου προκαλει τον οικτο ή τη λυπηση, αντιθετα το θυμο και το αιμα στο κεφαλι μου ανεβαζει!Για μενα ειναι μια πολυ καλη δικαιολογια για τους «τεμπεληδες».Κι οταν λεω τεμπεληδες εννοω αυτους που βαριουνται να κυνηγησουν τη ζωη,αυτους που φοβουνται να αγωνιστουν για να κερδισουν την ευτυχια και δεν αποκλειω κι αυτους τους «μιζερους –τυφλους-τυχερους»που κλειδαμπαρωνουν την ευτυχια εξω,που τους εκανε την τιμη να τους καταδεχτει...
Γι’αυτο λοιπον και τελειωνω μ’αυτο,ματια, αυτια,μυτες ανοιχτες...γιατι ποτέ δεν ξερεις πότε πού και ποιος θα σου χαρισει την ευτυχια, ετσι ωστε ναι να λλαζουμε αλλα προς κατι ουσιαστικο...

Αντί για καιρούς πολλούς...

Αντί για καιρούς πολλούς σου λέω πρόσεξε
Τους καιρούς εκείνους που λίγοι δεν είναι
Πρόσεξε αυτό που με τους καιρούς σε γοητεύει
Αυτό που στους καιρούς σου νέο ήταν μα φρέσκο δεν υπήρξε
Αυτό που από τους δικούς σου καιρούς το φρέσκο ζητάει
Και σε άλλους καιρούς να το ποτίσει θέλει......
Θα είναι κάτι ετεροχρονισμένο δεν νομιζετε?....ξεφευγει από το σύγχρονο(συν-χρονο)
Φύλα τους καιρούς σου...γιατί δεν είμαι μόνο δικοί σου,είναι πολλών καιρών καιροί...
Αντί για καιρούς πολλούς λοιπόν εύχομαι προσοχή στους καιρούς μας!

Αγάπη ρε μουνιά!!!

Περπατάς στο δρόμο έχοντας μόλις βγει από το σπίτι σου ήρεμος και ωραίος(νιώθεις την αυτοπεποίθηση μπάτσου ζητά που φοράει τα δερμάτινα,ray ban γυαλιά και καβαλάει την μηχανή μεγάλου κυβισμού με ύφος Nαπολέοντα Βοναπάρτη που ποτέ δεν έμαθε για το Βατερλώ) με το κάθε γκομενάκι που περνάει από δίπλα σου να σου φαίνεται σαν άλλο ένα χθεσινοβραδυνό σου λάβαρο(άσχετα αν χθες το βράδυ είχες το dvd από το dvdάδικο της γειτονιάς για λαβάρο που το βρήκες κάπου καταχωνιασμένο ενθυμούμενος ότι έπρεπε να το είχες επιστρέψει κάτι μήνες πριν και έτσι ένιωσες για μια στιγμή περήφανος που είσαι κάτι σαν εγληματιίας και άντεργκραουντ-ναι κάπως έτσι ήθελα να νιώσω και έγω δίνοντας μου αυτό το κατά τα άλλα αντιαισθητικό ψευδώνυμο- και ταυτόχρονα ντροπή ως κατακάθι που αντιβαίνεις στους νόμους της κοινωνίας-δε γαμιέται αυτοί τόσα έφαγαν από εμένα,ας τους φάω και εγώ κάτι!).Κατηφορίζεις λοιπόν προς κέντρο μέρα κυριακή...Σημαδιακή μέρα...Μέρα οικογενειακών συγκεντρώσεων,μέρα ποδοσφαίρου,εκλογών,Πάσχα,γάμων,βαφτησιών,κηδειών-γενικότερα συμβάντων που γίνονται-από άλλους-χωρίς να σε ρωτήσουν.Είναι η μέρα που δεν σκέφετεσαι την επιβίωση σου και μπορούν να σε πείσουν για διάφορα τρελά και εναντιόν σου και να τα αποδεχτείς χωρις πολλά πολλά....
Τι έλεγα?
Α ναι!Εκεί που περπατας λοιπόν ακούς από παΝΤΟΥ:
ΜΠΑΟΚ ρε μουνιά!
ΔΑΠ ρε μουνιά!
Αναρχία ρε μουνιά!
ΠΑΣΟΚ ρε μουνιά!
Ελλάδαρα ρε μουνιά!
Και δεν μπορώ να καταλάβω ρε μουν......ε με συγχωρείτε...ρε παιδιά.......ή μάλλον μπορω να καταλάβω την εμμονή με το γεννητικό σύστημα του αντίθετου φύλου-έιναι κάτι που ανέκαθεν μας κέντριζε το ενδιαφέρον από τότε που η πουτάνα η τεστοστερόνη μας στριφογύρισε για πρώτη φορά και ταρακούνησε τον εγκέφαλο μας πετώντας τον με δύναμη κάτω-από τότε παλεύει να ξαναβρεί τον δρόμο του για πάνω αλλά κομματάκι δύσκολο!Βέβαια δεν καταλαβαίνω γιατί να το χρησιμοποιούμε υποτιμιτικά κάποιες φορές-Μεγάλο μουνί φίλε αυτος!(σ.σ. ανάξιος εμπυστοσύνης)-και άλλες(πιο ειλικρηνείς στιγμές)επιτιμικότατα-Πω μουνάρα φίλε!!(σ.σ. γυναίκα άξια επενδύσεως του μηνιάτικου σε σφηνάκια).Άλλη μία ένδειξη απλώς της ρευστότητας των αξιών ή της σύγχυσης ή της απαξίωσης τελος πάντων του κακόμοιρου έιδους μας(που βέβαια οπως είπα και πιο κάτω τελικά προκύψαμε και οι γαμιάδες του κόσμου λόγω της περιέργειας και της τρομερής διαίσθησης να βρίσκουμε το δρόμο από το πουθενά) από το ίδιο το είδος μας.
Θέλω να πω ότι είναι αρκετα αξιοπερίεργο,εφόσον είναι προφανές ότι το έξω μέρος του γεννητικού συστήματος του θήλεος χρησιμοποιείται μάλλον με την πρώτη πιο πάνω ερμηνεία, ότι πόλλες ομάδες πληθυσμών που θεωρούν σωστές κάποιες απόψεις-φιλλλαρακι τρέχει κάτι?η μπαοκάρα δεν είναι άποψη?- όχι να προσπαθούν να σε πείσουν ότι αυτό που πιστεύουν είναι σωστό(αλλιώς δεν θα το πίστευαν και μάλλον το θεωρούν καλό και για σένα...ή κάτι εξυπηρετει αυτούς...χμμμ μάλλον το δεύτερο) αλλά να σου ασκούν βία για να το παραδεχτείς απλά(άσχετα αν δεν έχεις ιδέα από μπάλα,δεν έχεις διαβάσει ποτέ Μπακούνιν-πιθανότατα ούτε και αυτός που σου μιλάει για την αναρχία-,δεν έχεις ψήφισει ποτέ στις φοιτητικες εκλογές ή ακόμα και στις εθνικές).Έτσι αφού όλοι προσπαθούν να μας βάλουν στον ίσιο δρόμο με τέτοιο ζήλο που δείχνει την ανιδιοτέλεια τους,το φοβερό πάθος για την μαγευτική εικόνα ενός ευτυχυσμένου ανθρώπου(πράγματι και εγώ κάπως έτσι την φαντάζομαι την όψη ενός ευτυχισμένου ανθρώπου,μαγευτική),που δείχνει τα θεμέλια μιας κοινωνίας που όλοι κάνουν σεξ επειδή το θέλουν και το ευχαριστιούνται,μιας κοινωνίας που τα μέλη ζουν για τους εαυτόυς τους και τους άλλους(αφού ξέρουν πως χωρίς αυτούς ούτε η κοινωνία θα υπήρχε ούτε οι ίδιοι), έτσι λοιπόν και εγώ θα μιμηθώ όλους αυτούς τους καθημερινούς 'ήρωες' αφού αυτός φαίνεται να έιναι ο σωστός τρόπος και θα πω και εγώ αυτό που πιστεύω με την προτρπή και την ευχή να το ενστερνιστείτε και πιθανώς γιατί όχι να το ακολουθήσετε (με τον ίδιο τρόπο που ακούμε όλες τις υπόλοιπες προαναφερθέντες απόψεις για να τις ακολουθήσουμε και εμείς για έναν καλύτερο κόσμο):
Αγάπη ρε μουνιά!!!!........και ναι το λέω και για το καλό σας αλλά κυρίως επειδή κάτι τέτοιο πράγματι με συμφέρει!

Για Αθήνα-Θεσσαλονίκη....

Για το τρένο Αθήνα-Θεσσαλονίκη
Γι΄αυτό με αξιώσανε να υπάρξω.
Πόσες σταγόνες στο τζάμι έτρεξαν,
πόσες δεν πρόλαβα να προφτάσω.
Πόσα δεν πρόλαβα να δω
και πόσα είδα και σιχάθηκα.
Για πόσους βράζει η σούπα
και πόσοι πρόλαβαν να φάνε.
Για τούτο το δρομολόγιο
νομίζω πως όλα φτιαχτήκανε!
Γι΄αυτό ήρθα και αυτό παίρνω
για να φύγω.

Γεια σας λοιπόν!
Ήρθε πάλι βράδυ!Κρίμα και είχα συνηθίσει την σημερινή μέρα.Αλλά πάντα πριν προλάβεις να την πιάσεις σου γλιστράει σαν χέλι (με την γνωστή αποκρουστική γλίτσα) μέσα από τα χέρια σου.
Γι΄αυτό και εγώ είπα αφού δεν μπορώ να την ζήσω (αυτό το νόημα είχε η παρομοίοση του χελιού)-τουλάχιστον όπως θέλω,δηλαδή με τον ρυθμό που νομίζω ότι μου ταιριάζει,γιατί θεωρώ τον εαυτό μου και λίγο αργόστροφο-τουλάχιστον ας την παρακολουθώ.Ξέρετε, σα να βλέπεις τηλεόραση.Είναι πολύ πιο εύκολο να βλέπεις τον κατά τα άλλα φιλήσυχο-φιλειρινιστή-φιλόζωο-ευαίσθητο(σε βαθμό γκέι 'φιλενάδας' που έβαλε τα κλάματα βλέποντας το καινούργιο φουξ στρινγκ βρακάκι που πήρε ο ρούλης-γκέι φιλενάδα-για τον πούκι-αρσενικό τσιουαουα γκέι φιλενάδας) Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ(φτηνή αλλά εμπορική απομίμιση Τσακ Νορις στο πιο φλώρικο) να στριφογυρίζει από τα σώβρακα 10 γορίλες σουδανικής καταγωγής αμερικανοθρεμένους με ντόπα εισαγωγής(βούλγαρικη κατά προτίμιση που διακινείτε από την ιταλική μαφία με έδρα το Βανκούβερ-αυτό θα πει παγκοσμιοποίηση!) και 5 κινέζους μουτζαχεντίν στην τηλεόραση παρά να είσαι εσύ στη θέση του(σκέψου τι μέικ απ φοράει ο τύπος!).Ή κάτι ακόμα πιο πειστικό, να βλέπεις την γνωστή και αγαπημένη σε όλους μας νομίζω Τζένα Τζέιμσον να παλεύει με τον κροταλία της Κεντρικής Αφρικής και μάλιστα έχοντας να τον αντιμετωπίσει γυρισμένη ανάποδαμε το χέρι της να αγκαλιάζει τα πόδια της και το κεφάλιτης ανάμεσα να γλείφει τα κρόταλα του κροταλία(ή κάποια παρόμοια θέση στην οποία δεν μπόρεις να πιεις χαλαρός την φραπεδιά σου σα να ήσουν στις πατούσες 10 λέπτα πριν το εργαστήριο).
Έτσι λοιπόν αρέσκομαι περισσότερο να παρακολουθώ άνετος ότι έγινε,θα γίνει ή θα μπορούσε να γίνει και ποτέ δεν θα γινόταν(ψεύτης!όλα γίνονται ή καλύτερα είμαστε τόσο βλάκες ή τόσο έξυπνοι-το ίδιο έιναι-που θέλουμε να γίνονται τα πάντα και τόσο επίμονοι και ξεροκέφαλοι που γίνονται!Περιέργια!Το εφόδιο του είδους μας για να επιβιώνουμε ως οι γαμιάδες του κόσμου μας και ταυτόχρονα ο λόγος που μας διώξανε από τον παράδεισο.).Όχι μόνος φυσικά,φοβάμαι μόνος.Με καμιά μπυρίτσα παρέα ήρεμη(δεν μιλάει από μόνη της) και τόσο δυνατή(μιλάς εσύ για αυτήν όταν σε πείσει) ,η οποία παρεπιμπτόντως η γαμημένη η δικιά μου έρχεται πάντοτε πιο ζεστή από των αλλονών-και καλά δεν είχαν άλλα παγωμένα ποτήρια.Αλήτες!Άνετος λοιπόν όπως έλεγα παρατηρώ και αν κάτι το αξιοπερίεργο(είτε κάποιο παράξενο σχέδιο στο βρακί του κινέζου μουτζαχεντίν είτε αλλαγή στο λάγνο πρόσωπο της Τζέννα που νόμισε ότι ο φακός μεταφέρθηκε προς το εξωτικό κατοικίδιο της και άδραξε την ευκαιρία να σταματήσει τις γεμάτες πιστηκότητα-που νομίζεις ότι είναι παρθένα- κραύγες της και να καθαρίσει κάποιο απομεινάρι από το γύρο-ντηλίβερι που έκανε μετά την προηγούμενη σκηνή-με βόα αυτή τη φορά.
Οπότε να ΄μαι εδώ να κοιτάζω πίσω-για να βλέπω το μπροστά,να πατάω το rewind-για να βρω κανα καλό τραγούδι,να πίνω μπύρα-για να με κάνει να μιλήσω εκ μέρους της- και να σας πρήζω τ΄αρχίδια(και τις ωοθήκες αγαπημένες μου κυρίες).Και θα προσπαθήσω να σας τα πρήζω τόσο ώστε να νιώσετε μεγαρχιδοκάτοχοι-κοινώς άντρακλες(ψωλαράδες πως το λένε).........όχι, όχι φυσικά και όχι αρχίδες.Με άλλα λόγια αν σας τα πρήζω παραπάνω ή λιγότερο αφήστε μου σχόλιο.Για να σας προλάβω κάνω εγώ το πρώτο:Φίλε μας τα έκανες τούμπανο!
Καλή αρχή αδέρφια!Ελπίζω να βρείτε κάτι και εδώ μέσα να σας γαργαλίσει τον εγκέφαλο.

Ξεκινάμε με διάλειμα

Δεν χρειάζεται να βγει από το δωμάτιο σου.
Μείνε καθιστός στο τραπέζι σου και άκου.
Μπα,όυτε να ακούς, απλώς περίμενε.
Μπα, ουτε να περιμένεις.
Κάτσε φρόνιμα και μοναχικά.
Ο κόσμος θα σου προσφερθεί ελεύθερα από μόνος του.
Δεν μπορέι να κάνει άλλο από να ξεμασκαρευτεί.
Εκστασιασμένος θα ξεδιπλωθεί στα πόδια του.