Και επειδή είμαστε συνηθησμένοι να κλαίμε τη μοίρα μας,και επειδή συνήθως η μοίρα μας δεν είναι καλή αλλά και ούτε άξια για κλάμα,και επειδή όλοι λυπούμαστε που είμαστε τυφλοί και επειδή όλοι το αποδίδουμε σε δυσαρμονία του εγκεφάλου μας και επειδή βαρέθηκα να απασχολούμαι και να απασχολώ για τη λαμογιά, για την δυσαρμονία του εγκεφάλου και της κοινωνίας θέλω να επιστρέψω στην κινητήρια δύναμη της ζωής όπως αυτή αποφασίστηκε από τα μεγαλύτερα μυαλά στην διαδρομή της ανθρωπότητας ώστε αυτή να διαμορφωθεί με τον σημερινό μη διμοφίλη τρόπο, ο οποιος θεωρείται και αναντικαταστατος,τα συναισθήματα που όπως και να χει δάμασαν και θα δαμάζουν την λογική τουλάχιστον μέχρι και το πέρας των κοντινών γενεων μου.Λοιπόν καλό είναι να επιστρέφεις στις ρίζες σου και να αφήνεις αυτά που σε έκαναν αυτό που είσαι έστω και αν νομίζεις ότι αν δεν υπήρχαν ποτέ θα ΄ήσουν καλύτερος, μπορεί όμως και χειρότερος.Σαν την ανθρωπότητα.Αν δεν της είχε δειχθεί αυτός ο δρόμος μπορει να μην έκλεγε και αυτό τελικά όμως να ήταν που θα της έλειπε, σαν να ήταν προετοιμασμένη για αυτό.Ο άνθρωπος όμως σαν ατομική οντότητα θα είχε σίγουρα αυτά τα βασικά να σκάφτεται ανεξάρτητα με τις επιλογές του τα οποία σε μεγάλο βαθμό θα επηρρέαζαν και τα πιο σύνθετα.Πόσο σύνθετα όμως;Σίγουρα θα προτιμούσα όσο πιο απλά γίνεται, αλλά όχι πιο απλά από αυτό.Αυτά για να καταλήξω στο απλό.Στην έκφραση συναισθημάτων έξω από την αγχωτική ροή των ημερών, από την αγχωτική Ελλάδα, από τα ΜΜΕ, από την διόραση στο μέλλον και το συνεχές κυνήγι της ουράς μου.Να θυμηθώ και να θυμήσω ότι είμαι πλάσμα ατελές που κυνηγάω μιαν αρμονία χωρίς να περιμένω να φτάσω κάπου παρά στο ταξίδι μου αυτό να ζήσω αυτό που δεν γνώριζα εν αγνοία μου.Πάντως όλα όσα γνώρισες θα θελες να τα άλλαξεις ενω παράλληλα είναι αυτά που συνθέτουν το ταξίδι, το δικό σου ταξίδι.

Βράδυ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι
- μια ιαχή μακρυσμένη-,
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τρένο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,

οι καμπάνες που σβήνουν,και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης

Μμμμμ...να σου πω κάτι;
Αν έρθεις πιο κοντά μου θα στο ψιθυρίσω.
'Ισως να στο ψιθυρισω κατευθείαν στο στόμα σου.
Έτσι το δικό μου θα γίνει και δικό σου
και δεν θα μπορεις να με αποχωριστείς.

Bροχή σαν σκέψεις
σαν σε σταγόνα σε ποτήρι
Όνειρα,σταγόνες στον ορίζοντα
Αμόλυντες μου μέρες
Ζωή μου παραμύθι.

Ο Μπρετόν για τον Υπερρεαλισμό

Ιδού ο περίφημος ορισμός του υπερρεαλισμού, από το Πρώτο Μανιφέστο του Breton (1924), όπως τον αποδίδει στα ελληνικά ο Ανδρέας Εμπειρίκος

"ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ, όνομα ουσιαστικό. Γνήσιος ψυχικός αυτοματισμός, με τον οποίο εκφράζει κανείς γραπτά, είτε προφορικά, ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, την αληθινή λειτουργία της σκέψης. Υπαγόρευση της σκέψης χωρίς κανένα λογικό έλεγχο, πέρα από κάθε αισθητική ή ηθική έννοια. ΕΓΚΥΚΛ. Φιλοσ. Ο υπερρεαλισμός στηρίζεται στην επίγνωση της ανώτερης πραγματικότητας ορισμένων μορφών συσχετίσεως (συνειρμών), που παραμελήθηκαν πριν απ' αυτόν, στην παντοδυναμία του Ονείρου, στο ανιδιοτελές παιγνίδισμα της σκέψης".
Ιδού επίσης ορισμένες βασικές αρχές του υπερρεαλισμού, όπως καταγράφονται στην περίφημη Διακήρυξη της 27ης Ιανουαρίου 1925:


1. Δεν έχουμε καμία σχέση με τη λογοτεχνία. Αλλά μπορούμε θαυμάσια να τη χρησιμοποιήσουμε, αν χρειαστεί, όπως όλος ο κόσμος.

2. Ο σουρεαλισμός δεν είναι κανένα καινούργιο ή ευκολότερο μέσο έκφρασης, ούτε κάποια μεταφυσική της ποίησης. Είναι ένα μέσο για την ολοκληρωτική απελευθέρωση του πνεύματος και όλων όσων του μοιάζουν.

3. Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε Επανάσταση.

4. Κολλήσαμε τη λέξη σουρεαλισμός με τη λέξη Επανάσταση μόνο και μόνο για να δείξουμε τον αμερόληπτο, αδέσμευτο και εντελώς απεγνωσμένο χαρακτήρα αυτής της Επανάστασης.

5. Δεν ισχυριζόμαστε πώς θα διορθώσουμε κανένα από τα σφάλματα των ανθρώπων. Σκοπεύουμε όμως νατους δείξουμε πόσο εύθραυστες είναι οι σκέψεις τους και πάνω σε ποία κινούμενη άμμο, σε ποίο σαθρό έδαφος έχουν θεμελιώσει τα ετοιμόρροπα σπίτια τους


6. Στέλνουμε στην κοινωνία αυτή την αυστηρή προειδοποίηση: να προσέχει τη διαγωγή της. Κανένα πνευματικό της παραστράτημα δεν πρόκειται να μας διαφύγει...

7. Είμαστε δεξιοτέχνες στην Εξέγερση. Δεν υπάρχει ένα μέσο δράσης που να μην είμαστε σε θέση να χρησιμοποιήσουμε, αν χρειαστεί... Ο Σουρεαλισμός δεν είναι μορφή της ποίησης.
Είναι μια κραυγή του πνεύματος που ξαναγυρίζει στον εαυτό του με την απεγνωσμένη απόφαση να σπάσει τις αλυσίδες του. Και στην ανάγκη με υλικά σφυριά.

(Από το βιβλίο του Maurice Nadeau, Ιστορία του Σουρεαλισμού, μτφρ. Α. Παπαθανασοπούλου, "Πλέθρον",1978)

Εεεε ναι μωρε τώρα ντάξει που λέει και ο Ηλίας.Δεν κοιτούσα προς κάποια κατευθυνση για να γράψω κάτι για αυτο που βλέπω.Και έτσι απλά δεν έγραφα.Τίποτα ουσιαστικό για να με κινητοποιήσει.Κοινωνικοοικονομοπολιτική,τα γνωστά.Να γράψω και εγω αυτά που γράφονται ξανά και ξανά;Τα ίδια τα διαφορετικά;Που όμως συνεχώς λέγονται και γράφονται και καταγράφονται και σβήνονται και ξανά τα ίδια.Έτσι δεν φτάνει που έχουμε όλα αυτά τα διασκεδαστικά στην πλάτη μας (επιβίωση,δουλειά,άγχος,λεφτά,κόρνες,λεωφορεία,λεφτά,τρεχάλα,λεφτά,λεφτά....) τώρα έχουμε και να βγάλουμε λέει την χώρα από την κρίση.Βέβαια όλοι έχουν τον τρόπο,κάποιοι ξέρουν καλύτερα,κάποιοι το ψάχνουν ακόμα αλλά θα το βρουν που θα πάει και άλλοι μουτζώνουνε συνεχώς.Και έτσι αποπροσανατολίζεται ο κόσμος και έφυγε απο το Big Brother η Ελίνα (εκεινη η ξανθια με τα γενετικως τροποποιημένα καρπούζια) στα μουλωχτά,δίχως να το πάρουμε είδηση.Και πως να γίνει,αφου οπου να ναι δεν θα έχουμε να φάμε αφού θα μας πάρουν τα χωράφια και τα τρακτερ(σαμπως δικα μας ηταν) και τα πρόβατα,μεχρι και τα βατράχια νομίζω.Και μετά δεν θα εχουμε νοσοκομεια (τι να τα κάνουμε κιολας, αφου δεν θα εχουμε να ταίσουμε τους γιατρούς,ασθενεις βέβαια θα έχουμε).Και πάει λέγοντας...
Αλλά μα τα χίλια κεφαλοτύρια ποιοι είμαστς εμείς;;;;;;;Σε ποιους ανηκει ο δημοσιογράφος όταν λέει εμείς;Η γιαγιούλα;Ο υπουργός;Ο τραγουδιστής;Αυτός με την αρβύλα;Ο άλλος με το μπαστούνι;Αυτος με την μπάλα;Αυτός με την κατσαρόλα;Αυτός με το παιδί του και τη γυναίκα που ψαχνουν να κρυφτούν κάτω από τον καναπέ και ψαχνει στα σκουπίδια γιατί ο σολωμός χάλασε;Ο φοιτητης με την τσάντα έξω από το γραφείο του καθηγητή με το λιπαντικό στα χέρια του;Η μητέρα με το παιδί στην αγκαλια;Που σκατά ανήκω εγώ;Όλοι μαζί θα την πάθουμε;Και αφού εμείς θα πεινάμε ποιος θα παχαίνει;

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ηταν ενα τοσο ομορφο απογευμα που ομως δεν βγηκα και παλι απο το καβουκι μου για να το ζησω, να κανω μια βολτα στην παραλια.Καθομουν στη λαχανι πανινη καρεκλα σκηνοθετη στη βεραντα μου και κοιτουσα τα συννεφα που ταξιδευαν κι εβλεπαν τον κοσμο απο ψηλα.Συννεφα κατασπρα αναμεμιγμενα με γκρι που μαρτυρουσαν βροχη...Μια βροχη που δεν αργησε να ερθει και που κρατησε λιγα δευτερολεπτα μοναχα.Για πρωτη φορα στη ζωη μου παρατηρησα οτι δεν κοιτουσα τα συννεφα να κινουνται αλλα τη γη να γυρναει σαν να κανει βολτα και να βλεπει αυτη τα συννεφα να ειναι οι θεατες.
Εβλεπα ολα αυτα και σεφτομουν οτι ηταν απο τις τελευταιες φορες που θα απολαμβανα το φθινοπωρινο απογευμα της Θεσσαλονικης!Σε ενα χρονο απο τωρα bye bye sweet Salonika!Οταν το αντιληφθηκα ενιωσα ενα σφιξιμο να ανεβαινει απο το στομαχι μου στο λαιμο μου και να μενει εκει!Τo Again που επαιζε στον υπολογιστη δεν βοηθησε την κατασταση μου κι ετσι βυθιστηκα πιο πολυ στην απελπισια μου.Ξαφνικα εδωσα μια χαζη υποσχεση που ηξερα πως δεν θα τηρησω..το επομενο απογευμα δεν θα το χαραμιζα μονη στην βεραντα μου.
Υπαρχουν στιγμες στη ζωη σου που νιωθεις μια εσωτερικη αναγκη να θελει να σου φωναξει για να την ακουσεις.Θελω να αρχισω να γραφω παλι..νομιζω πως ηρθε η ωρα..ξερετε οτι οταν ειναι κατι να σου βγει το καταλαβαινεις, το νιωθεις...Γραφω μονο οσα το μελανι με αφηνει να γραψω.Σαν να καθοδηγειται το χερι μου απο το στυλο.Οι λεξεις ξεπηδανε απο το πουθενα!Κατι τετοιες στιγμες σκεφτομαι ποσο μοναδικη μπορει να γινει η μοναξια που τοσο αποστρεφομαι και επιδεικτικα αρνουμαι να συμφιλιωθω!
Ομως μαλλον δεν ειναι η ωρα τελικα να αρχισω την ιστορια μου.Οι ηρωες μου θα ειναι ψοφιοι.Πρεπει πρωτα να υποταξω το μελανι και να γραφει αυτα που θελω εγω και οχι αναρχες σκεψεις παρασυρμενο απο τοσα που κατακλυζουν ξαφνικα το κεφαλι μου και θελουν να βγουν μονομιας.Θα το αφησω για αργοτερα και θα παιδευτω λιγο ακομα με ξεροφιλοσοφιες.
Το σκοταδι αρχιζει να μπαινει στο δωματιο απο τα ανοιχτα παραθυρα και να το γεμιζει σκιες.Περασε μια ακομη ημερα περιμενοντας τη να τελειωσει...ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ?!ΜΗΔΕΝ και σημερα.

Παράξενες μέρες

Μέρες απείραχτες

Νύχτες ονείρων

Αυταπάτες κοροιδίας

Σε εποχή λάμπας πετρελαίου

Αυτοκίνητη συνείδηση

Βιομηχανία ανθρώπων

Εμπόριο ψυχών

Σκλαβιά ονείρων

Ένωση χάλυβα

Ένωση τέχνης

Ένωση συνείδησης

Σε γραμμή παραγωγής

Μέρες παράξενες

Αυτό….προσδιορισμού

Κοινωνίας…ή όχι

Προσδιορισμού κόσμου

Ένωση ονείρων αυτοκίνητων συνειδήσεων.

Χωρίς κανένας να ρωτήσει τη συνείδηση του.

Την ποια;;

Όαση ασφάλτου εκπορνευμένων ονείρων θερινής νυκτός

Ποτέ δεν έμαθα τι θα γινόταν
Πάντα μόνος στο απροσδόκιτο
Στην θαλασσένια πόλη από τσιμέντο
Σκιές από το φεγγάρι να φοβάμαι

Πάντα παρατημένος
στη θαλασσένια πόλη
σε ένα ανυπόστατο άγχος
αναμονής προσδόκιμο το ανύπαρκτο.

Μνήμες στο μετά θάνατον θάνατο
Σε άβυσσο ιδεών χάθηκα
Προσμένοντας μάταια
Σαν κεραία πολυκατοικίας

Προδομένος αλήτης στα σκαλιά
Καπνίζω τη στερνή ζωή
Τα ανείπωτα λόγια μου
Που οδοστρωτήρας τα έλιωσε

Στην θαλασσένια πόλη
Σαν των ματιών σου τα κύματα
Με ανακατώσανε στα βράχια
Σαν κύματα μανιασμένα, αδίστακτα

Γαλάζια παράθυρα
Κυκλαδίτικων σπιτιών
Όαση της ασφάλτου
Σε μία θέα από μυρωδιά θυμαριού

Εικόνες μυρωδιάς καρύδας και εμέτου
Θέα στο παρίσι
Γύναικα όμορφη και αρρωστιάρα
Εκπόρνευση ονείρων

Εγω θα πάω στο νησί
να μυρίσω το θυμάρι
Και όσα σπάργανα φωνάζουν
Σε θαλασσένια πόλη έμειναν, σε όαση ασφάλτου.

Γιατί ο έρωτας είναι ένας αλήτης με καλή καρδιά και ωραίο γούστο!

Όταν παραμερίζω και βλέπω τη γη να κινείται εμπρός μου, ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ προς τα που γυρνάει, βάζω τα χέρια μου πάνω στη σφαίρα σαν μάγισσα και αρχίζω να λέω διάφορα ξόρκια.Όχι για να κάνω τη σφαίρα πιο όμορφη, γιατί ξέρω ή μάλλον διάβασα ότι δεν μπορώ να άλλαξω τον κόσμο, αλλά σιγοψυθιρίζω κανένα από αυτά τα τραγούδια που μου κολλάνε στο μυαλό σαν την αλμύρα της θάλασσας στα χείλη μετά από απρόσμενο γλυκό ύπνο στην αμμουδιά.Και όπως γυρνάω τη σφαίρα όπως εγώ νομίζω ότι γυρίζει, γιατί είπαμε ότι ξεχνάω πως γυρνάει, βλέπω μέσα σε αυτήν τα μελλούμενα...ναι..δηλάδη όχι ακριβώς, βλέπω τι ωραία που θα είναι και έτσι νιώθω τα όνειρα μου αληθινά, από τη σφαίρα της φαντασίας μου περνάει η ζωή μου ολόκληρη.Βλέπω τον κόσμο που με πετάξανε χωρίς να με ρωτήσουνε να είναι ο κόσμος που ήθελα από πάντα να βρίσκομαι.Ο κόσμος που με ρωτήσανε αν μου αρέσει να βρίσκομαι.Βλέπω μια πεταλούδα να σχίζει την οθόνη στα δύο με χρυσόσκονη να λούζει τον κόσμο και έτσι απλά να μεθάει τους ανθρώπους όπως ο έρωτας μεθάει τους ευαίσθητους, ο ουρανός μεθάει τη θάλασα.Όλα σε αυτό τον κόσμο της νεράιδας έχουνε ωραίο γούστο.Ο ήλιος φαίνεται λάμπει κάθε μέρα, οι πιγολαμπήδες ακόμα υπάρχουν από τα παιδικά μας χρόνια, οι αλήτες υποκλίνονται στο ωραίο, τα ξωτικά χορεύουν με τους ανθρώπους και οι νεράιδες υπάρχουν ακόμα για να τις ερωτευτείς και γεμίζουν τον κόσμο με νεραϊδόσκονη. Σου τραγουδούν, δεν κρύβονται και δεν ενδίδουν στον φθαρτό κόσμο έξω από τη σφαίρα.

Kαληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα

Άσπονδες παραδοχές

Ας το παραδεχτούμε δεν ζούμε από πάντα.
Δεν είναι τίποτα δικό μας, ποτέ δεν ήταν , ποτέ δεν θα είναι. Δεν γεννηθήκαμε έχοντας κάτι παρά το σωμα μας και αυτό χωρίς να μπορούμε να το κουμαντάρουμε. Δεν πεθαίνουμε παίρνοντας κάτι. Άρα στο ενδιάμεσο τι μας ανήκει;
Ας το παραδεχτούμε δεν ζούμε για πάντα.
Δεν γεννιόμαστε γνωρίζοντας τον κόσμο που γεννηθήκαμε, ποτέ δεν θα μάθουμε για αυτόν, μπορούμε μόνο ψευδώς να θέσουμε όρια στο άπειρο και μέσα σε αυτά να κινηθούμε για να μη χαθούμε.Όπως τα κλουβιά των πουλιών.Αλήθεια τα πουλιά χάνονται, και όταν χαθούν τι κάνουν;
Ας το παραδεχτούμε δεν είμαστε παρά νερό στο μεγαλύτερο μέρος, και στοιχεία από χώμα δεμένα αρμονικά με τρόπο μαγικό.
Από αυτό που είμαστε ήρθαμε για να ξαναεπιστρέψουμε σε αυτό που πιο πολύ περιφρενούμε.

Ας το παραδεχτούμε με την υπερηφάνεια που μας διακρίνει επιβιώνουμε για να πεθάνουμε ερήμην μας.

Ας το παραδεχτούμε οι οργανικές μας ανάγκες είναι ελάχιστες.Οι ψυχικές μας καθορίζονται από την πολυπλοκότητα μας. Οι οργανικές και ψυχικές ανάγκες επικοινωνούν όσο η ψυχή και το σώμα.

Ζω απλά γιατί απλό με κάνανε. ‘Ομως μπορώ να σκεφτώ περίπλοκα το απλό. Παραδέχομαι τα αποδεχούμενα σε έναν κόσμο ασυμβίβαστο και με αυτά ανακατώνω τη σάλτσα του φαγητού και αν θέλω την αναποδογυρίζω.Τα υλικά δεν θα χαθούνε.Ο κύκλος στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του κυνηγώντας την ίδια του την ουρά.

Γυρνoβολώντας στο κλουβί

Για πρόγευμα ζεστό παγωτό σερβιρισμένο σε πορσελάνινο πιάτο.Παγωτό και ζεστό δεν ταιριάζει φίλος!Άλλαξε ρότα,ο κόσμος κινείται δεξιόστροφα!Σκέψου το θετικά...Δηλαδή μην το σκεφτείς..Δηλαδή μόνο αυτό επιτρέπετε να κάνεις.Φαντάσου τους όλους να μπορούνε να σκεφτούνε αντίθετα από την κίνηση της γης!Τότε η γη προς τα που θα κινούταν;Ξερω γω;Αφού είπες να μη σκέφτομαι...
Ζεστό παγωτό;Πας καλά;'Εξω βάρεσε 39 βαθμούς και εγώ θα φάω παγωτό;Να το φας εσύ!
Και κάπως έτσι νιώθω τον κόσμο να γυρνάει δεξιόστροφα,σαν λιωμένο καυτό παγωτό.Ανάθεμα!Μόνο εγώ νιώθω τόσο ασήμαντος και παραμελημένος που ποτέ δεν τον ρώτησαν προς τα που θα ήθελες να γυρνάει ο κόσμος ή έστω προς τα που νομίζεις ότι γυρίζει?
Και δεν βρίσκω περίεργο το ζεστό παγωτό!Ίσα ίσα που ακόμα αναρωτιέμαι πως ξέφυγε αυτό από τις εταιρείες και δεν πλάσαραν στην αγορά κάποιο προϊον σε σχήμα σκατιάς.
Εντάξει, το ζεστό παγωτό μπορεί να μοιάζει με σκατιά.Αυτός δεν είναι λόγος να παραμελείς κάποιον.
Τα πράγματα είναι απλά, οι σκέψεις είναι σύνθετες και οι πράξεις απλές.Η λογική είναι μέρος των σκέψεων, αφήστε τον καθένα να τις μετατρέψει σε απλές πράξεις.Τα πράγματα φαίνονται.Το κλουβί που είμαστε έχει πολλές τρύπες, αλλιώς πως θα αναπνέαμε;Από κάπου μπαίνει αέρας.'Αρα εμείς οι μικροί και ασήμαντοι από κάπου μπορούμε να δραπετεύουμε και να δούμε προς τα που γυρνάει το κλουβί.

Προς τους απανταχού μουσικόφιλους

Επειδή το blog μας είναι γνωστό ότι αυτοαπασχολείται και απασχολεί αλλά και απασχολείται με κουλτούρα, τέχνη, σαχλαμαρίζειν, κεραυνοβολίζειν, αυνανίζειν και άλλα τέτοια ανούσια τσιμπήστε και κάτι λίγο πιο σημαντικό(στα πλάισια της οργανωμένης προσπάθειας, γιατί κατά τα άλλα ο τύπος είναι δικός μας).
Τσεκ ιτ άουτ λοιπόν!Μουσική νέα και ωραία!Πάρε να χεις!

http://www.myspace.com/sidestepsofficial




Επίσης στο φατσοβιβλίο:http://www.facebook.com/pages/SideSteps/159421191506

Επιστροφή στο αναληθές (πραγματικότητα)

Πάει λοιπόν άλλη μία περίοδος κατανάλωσης εγκεφάλου για παραγωγή πνεύματος, κατανάλωσης χρόνου για απώλεια σκέψης, κατανάλωσης σκέψης για και μετατροπή της σε πληροφορία μα όχι κατανάλωση πληροφορίας και μετατροπή της σε σκέψη και κατά συνέπεια κατανάλωσης επιστήμης για παραγωγή δουλειάς ή δουλείας.Φυσικά δεν μιλάμε για μόρφωση και εκπαίδευση αλλά καθαρά για αποστίθηση δεξιοτήτων και πληροφορίων(προς θεού όχι συνδυασμοί, πλήρης αποστίθηση συκγεκριμένων πληροφορίων-η αλλαγή σύνταξης αυτών βαθμολογείται αρνητικά.Δείχνει κρίση αυτών, άρα σκέψη, άρα αμφισβήτηση...με ποιον πας να τα βάλεις μικρέ;).Στεγνά, τεχνοκρατικά, επαγγελματικά!Μα φυσικά επαγγελματικά!Γι΄αυτό δεν βρίσκεσαι εδώ για να γίνεις επαγγελματίας;Όχι ακριβώς, αυτό είχα την εντύπωση ότι θα ήταν το στάλαγμα.Το στάλαγμα της σκέψης που θα μου καλλιεργούσατε μιστερ, των πληροφοριών που θα με αφήνατε να επεξεργαστώ και ύστερα από τις διορθώσεις σας των πληροφοριών σύμφωνα με την μέχρι σήμερα εμπειρία του ανθρώπινου είδους που θα είχα να διαχειριστώ με βάση την κρίση που δημιούργησα ύστερα από πέντε γαμοχρόνια στην ηλικία 18-23 που ακόμα το μυαλό μου δεν είναι τρύπιο από τις πούτσες που έχουν τρυπήσει το δικό σας:το άγχος για επιβίωση, οι υποχρεώσεις μιας οικογένειας, η εφορία, τα λαμόγια που θα ξαναψηφήσεις για να ξαναβρίσεις!Λοιπόν το μυαλό μου είναι ακόμα σε θέση να αμφισβητήσει και να συνδυάσει την εμπειρία του ανθρώπινου είδους πάνω σε ένα πεδίο προσφοράς στην κοινωνία στα πλαίσια της δόμησης της.Ή μάλλον ήταν, ή καλύτερα απλά ύστερα από μια τέτοια περίοδο είναι κάθε φορά λιγότερο.Οπότε το στάλαγμα αυτό χάνεται και μένει μόνο η πληροφορία που σε λίγο ξεχνιέται, οπότε μένει ένας άνθρωπος με τρύπιο μυαλό.
Μέσα σε όλα αυτά όμως νιώθω ευλογημένος περισσότερο από κάποιους άλλους γιατί έχω το άλλοθι σε μία περίοδο να μην παρακολουθώ ειδήσεις, τηλεόραση, κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, ταξιτζήδες, άλλους σαχλαμάριτζήδες και πάει λέγοντας.Με την δικαιολογία ότι διαβάζω (ή καλύτερα αποστιθίζω και φυσικά όχι μελετάω) απέχω από όλα αυτά τα εν δυνάμει τρυπάνια εγκεφάλων.Φυσικά δεν μένω αμέτοχος στις εξελίξεις που θα τρομοκρατούν ,και με αυτό τον τρόπο θα ελέγχουν όπως ελέγχεται μια πυρηνική κεφαλή από ένα κουμπί στα χέρια ενός ξεμωραμένου εθνάρχη, για χρόνια τη γενιά μου και τις επόμενες (με μεγάλη ευθύνη να βαρένει το βόλεμα των πατεράδων αυτής της γενιάς και κυρίως ευθύνη ανενεργησίας).Αλλά προσπαθώ να μην μπω από τώρα μέσα στο τρομοκρατημένο πλήθος και να διατηρήσω μια επαφή με το αληθές, δηλαδή με τον πρωταρχικό στόχο αυτής της ζωής κατά τα φαινόμενα:την βίωση της, την συνέχιση της και την αποδρομή.Σε αυτή τη βάση η πληροφορία που προέρχεται από την καλύτερη παρατήρηση της ζωής που αλλιώς την ονομάζουν επιστήμη είναι αυτόματα και το αληθές.Έστω και με το λάθος τρόπο ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, η συνεχής επαφή με αυτή την πληροφορία θεωρώ ότι είναι ευλογία αφού μου επιτρέπει να φεύγω από το αναληθές-πραγματικότητα δικαιολογημένα (χωρίς να μου τραβήξουν το αυτί οι δημοσιαγράφοι μέσα από το γυαλί.Το αυτί πάλι θα τραβηχτεί, από την ανάγκη να περάσω τα μαθήματα χωρίς να εμβαθύνω στην πραγματικότητα).

Κλειστά ελέω εξεταστικής...κλειστό blog,κλειστή η πόρτα του σπιτιού,κλειστός χρόνος και κυρίως κλειστά μυαλά (μα ειδικά αυτή την περίοδο να ανοίξουν ακόμα πιο πολύ δεν θα περίμενε κανείς;)
Για όσους με ρωτάτε γιατί δεν έγραψα τόσο καιρό:μα γιατί δεν είχα κάτι να γράψω.

Γιατί δουλεύεις?
Για να βγάζω χρήματα
Γιατί χρειάζεσαι χρήματα?
Για να ζω καλύτερα
Και πως ζεις καλύτερα?
Αγοράζοντας όλα αυτά που χρειάζομαι
Και πόσες ώρες την ημέρα ζεις?
….. Όσες προλαβαίνω
Γιατί?
Γιατί δουλεύω

If we work for a living, why kill ourselves working

Φιλιά μιας καλοκαιρινής ζεστής βροχής

Λέξεις που παλεύουν σαν τους ερωτευμένους σε ανοιξιάτικο απόγευμα,

δώρα του ίσκιου φύλλων πλατάνου σε μεσημεριανή ραστώνη.

Φιλιά βρόχινα,ζεστά σαν τη σάρκα ερωτευμένης γυναίκας,

στον καταγάλανο ουρανό σου!

Σου εύχομαι πολλά δειλινά ακόμα να στάζεις ουρανούς!

Mπλε νύχτα

Τι κι αν δεν είναι όπως τα ονειρεύτηκες;
Τι κι αν γεννήθηκες εκεί που δεν θέλησες;
Τι κι αν ζούσες πάντα με ελπίδες αλλόφρονες;
Τη νύχτα πάλι σήμερα ξεγέλασες.
Μια νύχτα απόψε πάλι κατάφερες και έζησες.
Θα περιμένω άλλες νύχτες,πιο μαύρες ακόμα.
Κι αστέρια πιο λαμπερά!
Τα μπλε σου μάτια να φωτίσουν!

Αστροβολώντας μαύρο

Χωρίς όνομα,
και δίχως να μπορώ να το ζωγραφίσω
ούτε και να το περιγράψω μπόρεσα
σε νύχτα βροχερή.

Σε όνειρα ,
αεράκι στο μετωπό μου
νομίζω πως αυτό ήταν
μα ξυπνούσα με ιδρώτα.

Ευχαριστώ,
νιώθω να πω που μπορώ να αναπνέω
και να σκέφτομαι,
μα δεν το διάλεξα εγώ.

Και αφού δικό μου δεν είναι,
πως εγώ να το ζωγραφίσω
και πως να το γράψω.
Αφού δεν το γνωρίζω.

Αφού μάταιο με θελήσατε,
γιατί με κάνατε
αυτό πιο πολύ να σιχαθώ,
και εμένα να μισώ;

Χωρίς όνομα,
έτσι έμεινα
να ψάχνω
για να ζήσω όσο όσο...

Σωστο ή Λαθος.Λογικη ή Συναισθημα.

Βρίσκω τον εαυτό να προβληματίζεται συνέχεια για πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε να ασχοληθεί εξ'αρχής.Για ποιο λόγο και από ποιον δεν έχει σημασια.Αυτό που έχει σημασία είναι οτι κάθε φορα με κυριεύει ο θυμός ,η απαισιοδοξία και άλλα αρνητικά συναισθήματα.Και το παράξενο είναι οτι τις περισσοτερες φορές , λίγο πριν νιωσω έτσι ,είμαι χαρούμενος και καλά με τον εαυτό μου.Αυτη η κατάσταση με έβαλε μια απο αυτές τις μέρες να καθίσω να σκεφτώ γιατί...
Στην αρχή ,κατευθείαν και χωρις δευτερη σκέψη θεωρησα οτι απλα εχω δικιο και οτι ο διπλανος μου ή αυτος που απλα ειναι στην αλλη ακρη της γραμμης του τηλεφωνου ,δεν σκεφτεται σωστα.Επισης αναρωτηθηκα για ποιο λογο καθεται και μου λεει πραγματα που με πληγωνουν και με ριχνουν ψυχολογικα .Αθελα του βεβαια και χωρις κανενα σκοπο να με
πληγωσει.Βλεπετε ,οταν εισαι συναισθηματικα συνδεδεμενος με καποιον δεν σκεφτεσαι σωστα.Οπως και κατι απλο που ο αλλος μπορει να ξεστομισει , εσενα σου φαινεται γριφος και σε προβληματιζει.Σου κακοφαινεται και σου γαμαει τη ψυχολογια.Ο αλλος ομως δεν το καταλαβαινει αυτο ...
Ετσι λοιπον αρχισα να ψαχνω το γιατι ,αλλα και παλι εχανα την ουσια.Και παλι δεν μπορουσα να δω τη μεγαλυτερη εικονα.Πολλες φορες δεν μπορω.Οχι μονο εγω αλλα ολοι μας.Η μεγαλυτερη εικονα που επρεπε να αντιληφθω ηταν τοσο απλη οσο μια εικονα που δειχνει ενα προχειρα σχεδιασμενο σπιτι με εξισου προχειρα σχεδιασμενους ανθρωπους ,ζωγραφισμενους σε ενα απλο χαρτι απο ενα μικρο παιδι.Απλουστα αυτο που εγω πιστευω και αυτο που εγω σκεφτομαι και με τον τροπο που το σκεφτομαι δεν συμβαδιζει με τη
νοοτροπια του αλλου.Και οπως εγω ενεργω δεν σημαινει οτι κ ο αλλος ενεργει ετσι.Το αν πρεπει να ενεργησει οπως εγω θελω ειναι δικο του θεμα.
Τι ειναι σωστο και τι λαθος.Για μενα ειναι σωστο να κανω καθε μερα μπανιο.Για αλλους ειναι τελειως λαθος.Για μενα ειναι σωστο να χρησιμοποιω το αμαξι μου για την καθημερινη μου μετακινηση.Για μερικους αλλους ειναι λαθος.Χιλιαδες αλλα παραδειγματα θα μπορουσα να πω αλλα για το καθενα θα υπαρχει διαφορετικη αποψη.
Μερικες φορες ειμαστε ικανοι να μπορεσουμε να αντιληφθουμε και τις 2 αποψεις.Και ισως και αλλες πολλες διαφορετικες.
Ομως οταν καποιος ειναι εντονα συναισθηματικα συνδεδεμενος με καποιο αλλο ατομο τοτε οι κουβεντες ειναι λες και ακροβατεις σε ενα λεπτο σχοινι και την επομενη στιγμη μπορει να πατας γερα σε στερεο εδαφος.Και αυτο συμβαινει γιατι δεν μπορεις ευκολα να αντιληφθεις διαφορετικες αποψεις διοτι για να συμβει κατι τετοιο πρεπει να υπαρχει λογικη και οταν σε εχει κυριευσει το συναισθημα η μονη λογικη που εχει απομεινει ειναι η δικια σου αποκλειστικα.Η οποια δικια σου λογικη σου λεει με λιγα λογια ''Φιλαρακι εμενα θα ακους και κανενα αλλο''.Ετσι και εγω σαν ευαισθητος εκ φυσεως και επιπροσθετα ,σαν ευαλωτος που ειμαι οταν ειμαι <<κοντα>> με καποιον χανω τη μπαλα και παρασυρομαι οπως πολλες φορες κανω.Μετα ομως οταν επανερχεται η λογικη και ειναι δυσκολο μερικες φορες να
επανελθει,εως αδυνατο ,τοτε τα πραγματα μοιαζουν απλουστερα .Και η αισιοδοξια επανερχεται και αυτη .Ομως αυτο που παρατηρω ειναι οτι χανεται το συναισθημα.Και δεν ξερω αν χανεται γιατι οι αποψεις διαφερουν ή γιατι τελικα δεν με ενδιαφερει η διαφορετικη αποψη γιατι απλουστατα τα εχω σκεφτει ολα με τη καθε διαφορετικη οπτικη γωνια
ετσι ωστε στο τελος οτι και να ακουσω δεν θα πληγωθω.Αλλα και παλι , ειναι καλο αυτο ?Τι ειναι τελικα σωστο?
Να ενδιαφερεσαι να μαθεις τη γνωμη του αλλου οσο και να σε πληγωσει και μετα να το παλεψεις?Και αμα δεν ερθει η
λογικη και τα πραγματα χειροτερεψουν και τσακωθεις με τον αλλο?
Να ενδιαφερθεις να ακουσεις και απλα να μη σε νοιαξει?Και αν δεν σε νοιαξει , αυτο δεν θα σημαινει οτι δεν εχεις συναισθηματα για τον αλλο ?Και αν δεν εχεις γιατι εισαι μαζι του ?
Ενας πολυ λογικος ανθρωπος θα εχει σιγουρα μια απαντηση και γρηγορη απαντηση κιολας.Ισως ομως αυτος να εχει συναισθηματικο ευρος οσο το μεγεθος ενος σπιρτοκουτου.Καποιος με μια αλλη πιο συναισθηματικη οπτικη γωνια ισως να προβληματιστει γιατι εχει περασει την ιδια κατασταση.
Ασχετως ομως με το ποιος μπορει να κρινει τι ειναι σωστο και τι λαθος και ποιος σκεφτεται πιο λογικα και ποιος με περισσοτερο συναισθημα , για το δικο μου καλο , κρινω απαραιτητο ,να υπαρχει ηρεμια και σκεψη ,που πολλες φορες αυτα τα δυο απουσιαζουν και ετσι παρασυρομαι και λεω πραγματα που ισως δεν θα επρεπε .Ισως τελικα να ειναι ενα παιχνιδι οπου αυτος που σκεφτει λογικοτερα κερδιζει στο τελος γιατι πληγωνεται λιγοτερο αλλα χανει στο διαστημα που μεσολαβει.Αλλα και παλι ,για μενα ισως ειναι σωστοτερο να κερδισω κατι που για τον αλλο απλα δεν υπαρχει νοημα να προσπαθησει.Ισως τελικα απλα να ειναι θεμα ''θελω'' και απλου εγωισμου.Και ναι , νομιζω πως πραγματι ειναι θεμα εγωισμου.Μετα ερχεται το ερωτημα ποιος ειναι ετοιμος να αφησει τον εγωισμο του και να πραξει ετσι λιγο πιο , ανθρωπινα να το πω...

Προσεγγίζοντας την ευτυχία

Μια φορά και ένα καιρό κάποιος είπε πως η πραγματική ευτυχία χωρίζεται σε τρία θεμελιώδη πράγματα: αυτό που είσαι, αυτό που έχεις και αυτό που αντιπροσωπεύεις στα μάτια των άλλων. Μια προσεκτικότερη όμως ματιά ίσως δείξει πως η πολυπόθητη τελικά ευτυχία δεν είναι και τόσο σύνθετη στην προσέγγιση της.
Αυτό που έχεις είναι τα υλικά αγαθά και οι ανέσεις που σε περιβάλλουν και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα σου. Ένα ζεστό πιάτο φαί και ένα μαλακό κρεβάτι μπορεί να θεωρηθούν ως ευτυχία αλλά μάλλον αποτελούν μία κάλυψη βιολογικών αναγκών και συνδέονται περισσότερο με ένα κατώτερο αλλά πολύ σημαντικό είδος της: τη σωματική ευημερία. Η πολυτελή και υπέρογκη απόκτηση αγαθών ίσως ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωση μας αλλά η χαρά που προσφέρουν όταν γίνει καθημερινότητα η χρήση τους, αρχίζει να ξεθωριάζει, ειδικότερα όταν το ταξίδι της ζωής πλησιάζει προς το τέλος του και τα υλικά αγαθά τείνουν να χάνουν την επίδραση τους πάνω μας.
Ίσως η πιο στρεβλή αντίληψη της ευτυχίας είναι όταν λαμβάνουμε ως κριτήριο και κανόνα αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων ως το εγώ μας. Μια αποδοτική και με κύρος εργασία, η κοινωνική αναγνώριση και αποδοχή, η υποταγή στην κοινή άποψη και η τυφλή μαζοποίηση το μόνο που καταφέρνουν είναι να εκπαραθυρώσουν το είσαι και να τονίσουν το φαίνεσθε. Τα άτομα αυτά είναι αυτό που βλέπουν οι άλλοι, και όταν νομίζουν πως αυτό που βλέπουν δεν είναι το ενδεδειγμένο σαν άλλοι χαμαιλέοντες τροποποιούνται και αλλάζουν όψη και άποψη. Αλίμονο όμως που από τις πολλές αλλαγές χρωμάτων στο τέλος ξεχνούν ποιοι ήταν αρχικά και παραμένουν έρμαια στις αλλαγές της εποχής και της μόδας.
Έτσι στο τέλος μας μένει μόνο αυτό που είσαι πραγματικά για να μας κάνει ευτυχισμένους. Μα δεν είναι πολύ απρόσωπο αυτό δεδομένου ότι ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό ον που περιβάλλεται από συνανθρώπους του σε όλο το διάστημα της ζωής του. Και όμως είναι πάρα πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως η πραγματική ευτυχία πηγάζει από μέσα μας. Η αγάπη, η συμπόνια, η αδερφοσύνη όλα είναι συναισθήματα που πηγάζουν από τα βαθύτερα κομμάτια της ανθρώπινης ψυχής, δύσκολα εκφράζονται αλλά όταν γίνει το αποτέλεσμα είναι συγχρόνως μαγικό και καταστροφικό. Όλα όμως έχουν ένα κοινό, δημιουργούνται και απευθύνονται σε αυτό που έχουμε γύρω μας, τους ανθρώπους που ερχόμαστε σε επαφή και τις ιδέες ή τις δράσεις που αναπτύσσουμε. Αυτοί είναι που μας δίνουν τις πρώτες ύλες και ο τρόπος που τις χρησιμοποιούμε είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και εν τέλει η πορεία της ζωής μας.
Τελικά τι είναι η ευτυχία? Μα ποιος είμαι εγώ που θα την απογυμνώσω μέσα από μία προχειρογραμμένη πρόζα. Έχω όμως μια καλή συμβουλή να δώσω. Φαντάσου τη ζωή ως ένα ατελείωτο κύκλο τον οποίο θα έπρεπε να επαναλαμβάνεις στην αιωνιότητα, φαντάσου να ζεις την κάθε μέρα άπειρες φορές κάνοντας τα ίδια πράγματα και επαναλαμβάνοντας τις ίδιες πράξεις. Θα άντεχες να το κάνεις αυτό το πράγμα?
Ζήσε την κάθε μέρα σου έτσι ώστε η απάντηση να είναι: ευχαρίστως!!!!!

Εκμετάλευση και αυτοεκμετάλευση

Να αλλάξω τον κόσμο....Φράση ασαφής που μπορεί να την τραβήξει κανείς κατά που θέλει,να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει,να την κάνει όσο ασαφή θέλει.
Θυσιάζεται κανείς τόσο εύκολα στην ιδέα αλλαγής γα το καλύτερο.Ιδιαίτερα όταν το προηγούμενο το έχει συχαθεί τόσο πολύ.Αυτή είναι και η κίνηση της κοινωνίας ως ζων οργανισμός.Και ως τέτοιος στην πορεία του προς τη γέννηση,επιβίωση,αναπαραγωγή και παραγωγή,θάνατο και διαιώνιση προσπαθεί και καταφέρνει μια σειρά από κοσμογωνικές αλλαγές που του είναι απαραίτητες σε όλη αυτή την ευθεία-διακοπτόμενη και κυκλική-άπειρη πορεία.Η θυσία μελών του οργανισμόυ ως αποπιπτούντων κυττάρων ή απώλεια βίαιη στην διάρκεια περήφανης μάχης στα εμπόδια μιας προδιαγεγραμένα άγνωστης πορέιας αποτελεί αναγκαίο κακό και είναι και κάτι που μια κοινωνία ως οργανισμός είναι προετοιμασμένη και εξοπλισμένη.
Αυτός ο μηχανισμός στην πορεία της κοινωνίας των ανθρώπων που αλλιώς αποκαλείται ιστορία επιχειρήθηκε περιστασιακά να χρησιμοποιηθεί, μα ποτέ άλλοτε τόσο μεθοδευμένα και επιστημονικά όσο στην εποχή της απογείωσης της επιστήμης και της αναλυτικής σκέψης,την μεταπολεμική ιστορία του γένους των ανθρώπων.Φτάνοντας σε μία αιχμή της ιστορίας μιας ξέφρενης πορέιας ράθυμα σκεπτόμενων ανθρώπων που τους φέρνει μπροστά από την απέραντη άγνωστη ζούγκλα αφού το εύκρατο λιβάδι παραδόθηκε σταδιακά σε αυτούς που για καιρό και μεθοδευμένα έκλεβαν το νερό από τους βλαστούς του λιβαδιού.Έτσι το λιβάδι ξεράθηκε και εγκαταλήφθηκε,παραδόθηκε εξολοκλήρου και η κοινωνία βέθηκε με την αποφάση να εγκαταλείψει αυτό το λιβάδι ή να γίνει σκάβος σε αυτό.
Η μεθοδολογία έχει ως εξής.Η θυσία που απαιτείται για την διάσωση του λιβαδιού που κλάπηκε παρουσιάζεται πλέον ως προϋπόθεση για την παραμονή σε αυτό το άλλοτε φιλόξενο μέρος,που ουσιαστικά σημαίνει και απαιτείται σκλαβιά για την χρήση του που κάποτε ήταν ελεύθερη με προϋπόθεση απλά της γέννησης ενός βλαστού.Δηλάδη αν το παραλληλήσουμε με έναν βιολογικό οργανισμό είναι σαν το αριστερό χέρι να υποχρεώνει το δεξί να εκτελεί τις πράξεις που θα έπρεπε αυτό να κάνει για την επιβίωση του.Μα τότε είναι φανερό ότι ο οργανισμός θα δυσλειτουργούσε.
Και πράγματι δυσλειτουργεί,και βλέπουμε αυτή την εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο στη νεοελληνική κοινωνία με τους τους διεφθαρμένους πολιτικούς της,τους αυθαίρετους κατέχοντες λες και τους κληροδοτήθηκε από κάποια ανώτερη δύναμη το λιβάδι σαν τους φαιουδάρχες ή τους εκκλησιαστικούς άρχοντες ή τους βυζαντινούς βασιλιάδες ή ακόμα χειρότερα τους εθνοφυλάκτες που αυθαίρετα ορίζουν και παραχαράζουν ιστορία και συνειδήσεις και ανήκουν σε όλες τις υποκατηγορίες της επίσης αυθαίρετης κοινωνικής διαστρωματοποίησης που είναι τόσο ανίδεοι που χειρότερα από όλους ελμεταλεύονται από άλλους και το δικό τους μερίδιο που νοικιάζουν σε αυτό τον κόσμο αποφλοιώνεται από άλλους.Αυτοί οι άλλοι δεν είναι αόρατοι.Είναι οι ύπουλοι της καθημερινότητας,αυτοί που δεν μιλάνε για τον εαυτό τους παρά για τους άλλους και τάσσονται τόσο έντονα υπέρ παράλογων απόψεων,που αντιβαίνουν την αρμονία της συμβίωσης στον δανεικό κόσμο.Είναι απλό να τους ξεχωρίσεις,είναι αυτοί που σας ζητάνε να γίνετε δούλοι.Αυτοί καταπάτησαν τον χώρο σας,σας ζητάνε να αλλάξετε τον κόσμο μαζί προς οφελος τους μα ήρθε η ώρα της θυσίας από την κοινωνία όπως ξέρει η ίδια να κάνει και έχει κάνει πολλές φορές για να αποφύγει όλα αυτά τα εμπόδια στον προδιαγεγραμμένα άγνωστο δρόμο της και αυτή θα έρθει όταν πιεστεί πολύ για υην απόφαση να γίνει δούλος ή να φύγει.Δεν θα φύγει και δεν θα γίνει δούλος......

Άχυρα στο λιβάδι

Άχυρα θα χαρακτήριζαν την θέληση ενός νέου....Αυτό που ξεκίνησε σα μπουμπούκι από σπόρο ξερό αυτό που από το νεκρό χώμα φύτρωσε για να σταθεί στον αέρα αντλώντας συστατικά από τη σαπίλα του χώματος,αυτό το μικρό μπορεί να γίνει δέντρο....μα και άχυρο αν δεν το ποτίσουν,αν του στερήσουν το νερό.

Αυτό μας κάνουν,σε εμάς που βλέπουμε τον κόσμο από χαμηλά ακόμα.Άχυρα,ξερά σε λιβάδι με άχυρα.Το λιβάδι είναι ομοιόμορφο και πάει για ζωοτροφή.Όσο πιο ξερό τόσο καλύτερα συντηρείται.Μα να ξέρετε υπάρχει και η αυθόρμητη βροχή.Και να ευχειθήτε να μην έρθει μουσώνας.
Λοιπόν αυτό το αδιέξοδο που παρουσιάζεται στο περιφραγμένο λιβάδι είναι γιατί το λιβάδι είναι άπειρο και εκεί που τελειώνει αρχίζει.Γιατί αν δεν είχε αρχή δεν θα είχε και τέλος.Και αφού έχει αρχή έχει και τέλος την αρχή του.Και αν πάρει το λιβάδι φωτιά θα πάρει από το τέλος ως την αρχή του και ο φράχτης σας θα καεί.Γιατί αφού τα άχυρα θα φαγωθούν δεν θα είχαν καμία αντίρρηση να καούν αντ'αυτού.

Ξέρω ότι για σας ένα άχυρο δεν έχει καμία σημασία μα το λιβάδι σας αρέσει να το βλέπετε και προσπαθείτε να το αποκτήσετε.Δεν ζητάω από το νερό σας αυτό που σαν βλαστός μου αντιστοιχεί γιατί θα το χύσετε πίνοντας το μα παρακαλάω για μουσώνα....ή μια φωτιά!!

Ενα ταξιδι.........

Θα θελα να ταξιδευω...
θα θελα να παω σε μερη που κανεις δεν εχει δει, που κανεις δεν εχει ονειρευτει...θα θελα να παω σε μερη που πλαθει το μυαλο κι η φαντασια.Σε τοπους που εχουν χρωματα και σχηματα που εμπνεονται απο τη μουσικη...νοτες που πετουν στη θαλασσα και χρωματα που κολυμπουν στον ουρανο..το αερακι να μαι γλυκια μελωδια και να χορευουν τα πλασματα σαν αερινες οπτασιες αντι να περπατουν...θα θελα να παω σ'ενα κοσμο αλλιωτικο, ετσι οπως εγω τον ονειρευτει..θα θελα ο ηλιος να μου χαμογελα και το σουρουπο οταν θα βγαινει το φεγγαρι να μπορω ν'ανεβω σ'ενα συννεφο και να κουβεντιαζω με τα αστερια...να κανω ενα βημα και να'ναι χειμωνας!να απλωνω το χερι μου και να κοβω ενα ανθισμενο μπλε τριανταφυλλο την επομενη στιγμη..τα λουλουδια να μην μαραινονται ποτε και το χιονι να μην σταματα να πεφτει..
Θα θελα να ταξιδεψω σ'ενα μερος απολυτα μοναδικο!
Θα θελα να ταξιδεψω στον δικο μου παραδεισο........

και στο τελος...

...και στο τελος μενεις εσυ κι ο εαυτος σου!!!οι δυο σας , ο,τι και να γινει τουλαχιστον δεν σε εγκαταλειπει ποτε!εκτος κι αν σε παρατησει κι αυτος..τοτε ειναι που χανεσαι μεσα στο χαος...ειναι σαν να πεφτεις στο κενο συνεχεια ,σαν κατι να σε ρουφαει ανελεητα!επειτα συνηθιζεις την πτωση και σου γινεται καθημερινοτητα...αυτη η καθημερινη πτωση ειναι που σε τσακιζει τελικα..και οχι η εγκαταληψη των αλλων!γιατι ενταξει , μπορει ο κοσμος σου να χανεται απο διπλα σου αλλα τουλαχιστον προσπαθησε να κρατησεις ως μοναδικο σου φιλο τον εαυτο σου.αν κι αυτος γινει εχθρος σου τοτε ναι, το παιχνιδι ειναι χαμενο!
η προσπαθεια ειναι καθημερινη, δυσκολη ,κοπιαστικη!σαν να μιλας στον εαυτο σου προσπαθωντας να τον πεισεις πως ολα ειναι καλα...κι ομως τιποτα δεν ειναι ενταξει!και τελικα φτανεις στο σημειο να μιλας στον εαυτο σου και να ξεσπας σε λυγμους γιατι πολυ απλα δεν μπορεις να τον πεισεις....προσπαθεις ξανα και ξανα μεχρι να εξαντληθεις..μια στιγμη και προσπαθεια ακρως προσωπικη και εντελως ιδιεταιρη...δεν τη μοιραζεσαι με κανεναν κι αυτο σε τραβαει ακομα πιο βαθια!μαθαινεις να ζεις μ'αυτο , μαθαινεις να σ'αρεσει και τελικα καταληγεις σε ενα και μονο συμπερασμα...η ζωη ειναι αυτη που ειναι, σκληρη και απληστη, μα και γοητευτικη και ομορφη...αν δεν μαθουμε να ζουμε με τον εαυτο μας βλεπουμε μονο την ασχημη της πλευρα...γιατι τελικα το βραδυ οταν κλεινει η πορτα και πεφτουμε για υπνο, μας συντροφευουν μοναχα οι "σκεψεις" μας!

Αυθαιρεσία σκέψεων στο απόλυτο καλούπι της ζωής

Μιλώντας για ελευθερία και όρια ως αντιδιαμετρικές έννοιες και όχι ακριβώς αντίθετες είναι καλό να σκεφτούμε τα όρια μιας συζήτησης τέτοιας......χμμμ τότε αυτόματα υϊοθετούμε τον όρο καλούπι....και αν όχι τότε τι ακριβώς μπορεί να συζητάμε....Ακριβώς τίποτε,ορίζει ....ή μάλλον αφήνει ....ή μάλλον ελευθερώνει η σκέψη.
Μα η ίδια η ζωή που μας δόθηκε μόνο ελεύθερους δεν μας προίκισε να είμαστε....η ίδια είναι μια σκλαβιά σε έναν ανάλαφρο κατά τα άλλα κόσμο που εμείς τον οριοθετήσαμε εκνέου πιο αυστηρά.Νομίζω πως ο κόσμος μας είναι από μόνος του ένα μεγάλο καλούπι,εύκαμπτο όμως...Η γη άλλωστε δεν είναι απέραντη αλλά πολύ μεγάλη(για εμένα που είμαι ένα μικρό κομάτι της).Όμως και αυτή ακόμα την οριοθετήσαμε με τον πιο αυστηρό τρόπο που θα μπορούσαμε.Έτσι δεν μπορώ να την επισκεφτώ όλη σαν όχι ιδιοκτησία μου αλλά σαν κατοικία μου,σαν το καλούπι που μέσα του με χύσανε για να απλωθώ.Τοποθετήσαμε πλαίσια και τα ήδη υπάρχοντα όρια τα κάναμε να φαίνονται τόσο μίκρα.
Έννοιες όπως αυθαιρεσία αποδόθηκαν σε νύχτες μαύρες με αστέρια που πέφτουνε αφήνοντας τον ουρανό γυμνό και τη γη στο σκότος της απάτης και της αυταπάτης σε σκοινί ακροβάτη φθαρμένο στην άκρη του.Αυτή όμως είναι η έννοια που έδωσε σε κάποιους να καταλάβουμε μια οπτική της σκέψης από πρίσμα ακανόνιστο και διαφορετικό στα χρώματα.Της φυγής έξω από τα όρια της ζωής που μας πετάξανε και μας είπανε να απλωθούμε,της αυθαιρεσίας στο καλούπι και της διαφυγής έξω από τις στρογγυλεμένες άκρες και από της τετράγωνες γωνίες που αυθαίρετα (με την σκοτεινή της χροιά)εμείς δημιουργήσαμε σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει αλλά κατοικούμε με νοίκι.

Οταν πας για ψαρεμα ριχνεις το δολωμα σου και περιμενεις...μεχρι καποιο ψαρι τσιμπησει κι ετσι εσυ τραβωντας το καλαμι σου,το ψαρι βρισκεται στα χερια σου...
Μην κανεις το ιδιο και στη ζωη σου...
Κανενα "ψαρι" δεν θα πιαστει απο μονο του ενω εσυ θα περιμενεις!
Βουτα, κολυμπα και πιασε το"ψαρι" με τα δικα σου χερια!!!Μαζι με τη χαρα που θα νιωσεις νικωντας τους φοβους σου κολυμπωντας στα βαθια και κατακτωντας κατι μικρο θα μαγευτεις κι απ'την ομορφια του "βυθου"...την ομορφια της ζωης.

Η όψη του κόσμου μας μέσα από τα λόγια ενός φιλοσόφου

Επικεντρωθείτε κυρίως σε αυτά που λέει και όχι σε αυτά που είναι γραμμένα.

http://www.youtube.com/watch?v=6LgABSSHsUA&feature=related

Διαίσθηση

Λοιπόν δεν ξέρω αν διάβασε κανένας το ποιήμα μου για τους πύργους του 'Αιφελ και αν τους απέδωσε σωστά την αλλιγορική σημασία τους(χμμμ...έχω την εντύπωση ότι όλο και κάποιος το τσέκαρε).Για εσάς λοιπόν που το διαβάσετε και δώσατε μία δική σας ερμηνεία(καθότι είμαι υπέρμαχος της οπτικής του κάθε μυαλού ακόμα και σε δημιουργήματα άλλων και μάλιστα ιδιαίτερα σε αυτά εφόσον πρόκειται όχι για δόγματα κάθετα μα για απόψεις ανθρώπινες που γίνονται όχι τέλειες αλλά αρμονικές σύμφωνα με έναν προσεγγιστικό ορισμό της αρμονίας που δόθηκε σε προηγούμενο κείμενο)γράφτηκε αυτό ποιηματάκι ύστερα από μια διαίσθηση έντονη ότι αφενός θα το βιώνατε τόσο έντονα διότι είμαι σίγουρος πως βρεθήκατε σε τέτοιο δίλλημα μυαλού και ψυχικής υπόστασης και αφετέρου διότι αποτελεί έναν κρίκο από την αλυσίδα διλλημάτων που κινούν την ερπήστρια της ανθρώπινης ζωής.Η επιλογή του καθενός για θάλασσα ή για τους πύργους του Άιφελ είναι αυτή που καθορίζει στο μισό τουλάχιστον την κατεύθυνση της προσωπικότητας του.Τελικά δεν μπορούμε να κατηγορίσουμε,γιατί θα ήταν λάθος και ανήθικο και θα αντίβαινει τις αρχές του blogspot για αποδοχή στο διαφορετικό ακόμα και αν αυτό είναι χυδαίο,καμία από τις δύο επιλογές κίνησης διότι και οι δύο δίνουν κίνηση.Ο αγώνας για κατάκτηση του απλού και η ευχαρίστηση της γνώσης του απείρου και ο αγώνας για αποδοχή μιας αρμονίας και από την άλλη η επιδίωξη του τέλειου στο πεπερασμένο.Εγώ διαλέγω το πρώτο τις θάλασσες γιατί και πιο απλές είναι και άπειρες είναι,και ας ξέρω πως ποτέ δεν θα τις μάθω και θα μείνω κυνηγώντας την αρμονία που κουβαλάνε ενώ ο πύργος στέκει εκεί τέλειος και πεπερασμένος λάβαρο όσων διάλεξαν αυτόν τον δρόμο...έστω και αν για μερικούς δεν ήταν επιλογή τους-ή τουλάχιστον έτσι λένε πως και αυτοί τις θάλασσες έψαχναν.